Είναι λάτρης του βουνού. Έχει γεννηθεί σε αυτό. Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί με το ορεινό τρέξιμο ήταν λογικό να το αγαπήσει και μέσα από αυτό να διακριθεί και να ξεχωρίσει με τις επιδόσεις του.

Ο Φάνης Αρκουμάνης μεγάλωσε στα βουνά των Τζουμέρκων στην Άρτα και έχοντας μία φυσική κλίση προς τον αθλητισμό, ασχολήθηκε με το τρέξιμο και τις μακρινές αποστάσεις, κάνοντας μαραθώνιους, ημιμαραθώνιους και πετυχαίνοντας αρκετά καλούς χρόνους στην άσφαλτο, όπως την λέει πλέον (ο καλύτερος του χρόνος ήταν 2':39 σε μαραθώνιο).

Τo ορεινό τρέξιμο το γνώρισε πριν από 10 χρόνια και εκεί βρήκε αυτό που του ταιριάζει. Στα 10 χρόνια έχει συμμετάσχει σε δεκάδες αγώνες μεγάλων και μικρότερων αποστάσεων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη και έχει γνωρίσει ανθρώπους και πολιτισμούς.

Το τρέξιμο στο βουνό θα έλεγε κανείς, κρίνοντας μέσα από όλα αυτά που έχει πετύχει, υπήρχε πάντα μέσα του, ήταν στην φύση του. "Ξεκίνησα την ορεινή ποδηλασία, χωρίς να έχω κάνει κάποιες ειδικές προπονήσεις που χρειάζονται για αυτό το αγώνισμα και μπορώ να πω ότι είχα μία αρκετά καλή προσαρμογή στις ιδιαιτερότητες και στις συνθήκες που έχει το ορεινό τρέξιμο".

Από τότε το πράγμα κύλησε μόνο του, με τον Φάνη Αρκουμάνη, να δείχνει υπομονή, επιμονή και σκληρή δουλειά, καταφέρνοντας να βελτιώνεται συνεχώς από αγώνα σε αγώνα. Και μιλάμε τώρα για μεγάλους αγώνες, σε πολλές χώρες του εξωτερικού, τρέχοντας μαζί με σημαντικούς αθλητές.

Ο ίδιος δεν θυμάται ακριβώς σε πόσους αγώνες έχει πάρει μέρος. "Έχω συμμετάσχει σε περίπου 10 με 12 αγώνες στο εξωτερικό, αλλά αναφέρομαι τώρα σε μεγάλες διοργανώσεις που για να πάρεις μέρος σε αυτούς δεν είναι καθόλου εύκολο και χρειάζεται η αίτηση σου να εγκριθεί από αρμόδιες επιτροπές".


Το Νεπάλ και τα 4.500 υψόμετρο

Μέσα από το ορεινό τρέξιμο έχει γυρίσει σχεδόν όλα τα μονοπάτια των Ιταλικών και των Γαλλικών Άλπεων, έχει ανέβει τα Ιμαλάια και έχει γνωρίσει μέρη που δύσκολα θα μπορούσε να είχε πάει σε αυτά. "Μια από τις εμπειρίες που θα μου μείνει αξέχαστη ήταν ο αγώνας των 330 χιλιομέτρων που είχα πάρει μέρος στα Ιμαλάια, στο Νεπάλ.

Ξεκινήσαμε να τρέχουμε από τα 2.500 και ανεβήκαμε στα 4.500 υψόμετρο. Για να σου δώσω να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό αρκεί να σου πω ότι η κορυφή του Ολύμπου εδώ στην Ελλάδα είναι στα 2.900 υψόμετρο. Εκεί μου δόθηκε η δυνατότητα να υπερβώ τις δυνάμεις μου και να δω τι σημαίνει να τρέχεις ελλείψη οξυγόνου αφού σε τέτοια υψόμετρα είναι δύσκολο ακόμα και να αναπνεύσεις".

Στον ίδιο αγώνα είχε την ευκαιρία να ζήσει και να δει και άλλα πράγματα, πέρα από το αγωνιστικό μέρος. "Τρέχαμε καθημερινά 20.000 μέτρα και το βράδυ ξεκουραζόμασταν, πέφταμε για ύπνο για να συνεχίσουμε την επομένη.

Έτσι είδα από κοντά πώς ζουν οι άνθρωποι εκεί, κάτω από πρωτόγνωρες συνθήκες για μας που ζούμε στον δυτικό πολιτισμό, χωρίς πολλές ανέσεις, χωρίς πολλά πράγματα και να δω ότι παρόλα αυτά είναι ευτυχισμένοι με την καθημερινότητα τους. Μου δόθηκε έτσι η δυνατότητα να εκτιμήσω πράγματα και καταστάσεις".


Οι Άλπεις και ο " Γύρος των γιγάντων"

Ο αγώνας όμως που θα του μείνει αξέχαστος σε αγωνιστικό επίπεδο, είναι ο επονομαζόμενος "Γύρος των Γιγάντων" στις Άλπεις της Ιταλίας.

"Μιλάμε για έναν αγώνα 330 χιλιομέτρων, όπου περιλαμβάνει όλες σχεδόν τις κορυφές των Ιταλικών Άλπεων και παίρνουν κάθε φορά μέρος επίλεκτοι αθλητές από όλο τον κόσμο. Ο αγώνας αυτός είναι non stop, τρέχεις δηλαδή χωρίς σταματημό.

Εγώ σταματούσα για να πάρω μερικές ανάσες για μόλις 10 με 15 λεπτά, σε κάθε 50.000 χιλιόμετρα. Εκεί μου δόθηκε η δυνατότητα να διαπιστώσω το πόσες δυνάμεις κρύβει ο άνθρωπος μέσα του, όχι μόνο σωματικές, αλλά και ψυχικές γιατί για να συνεχίζεις να τρέχεις σε τέτοια εδάφη συνεχόμενα για τόσες μεγάλες αποστάσεις, χρειάζεται πάνω από όλα πίστη και σθένος.

Αρκεί να σου πω ότι το 50% με 60% των αθλητών που τρέχουν δεν καταφέρνουν να τερματίσουν σε αυτόν τον αγώνα. Εγώ τα κατάφερα γιατί τότε ήμουν σε πολύ καλή κατάσταση και μάλιστα τερμάτισα 28ος στους 800 αθλητές, ενώ στα τελευταία 50.000 χιλιόμετρα ήμουν 14ος, αλλά είχα έναν μικρό - τραυματισμό που με κράτησε πίσω.

Όλα αυτά βέβαια δεν έχουν τόση μεγάλη σημασία. Σημασία έχει η εμπειρία που πήρα από τον αγώνα αυτόν που θα μου μείνει χαραγμένος".


Το δρομικό κίνημα και η... μόδα του

Τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, αλλά και ειδικότερα στην Πάτρα και στην Αχαΐα υπάρχει μία ανάπτυξη στο δρομικό κίνημα.

"Αυτό είναι γεγονός. Παλιότερα τρέχαμε εγώ και τρία άτομα και μας περνούσαν για τρελούς. Πλέον ο κόσμος τρέχει και το έχει αγκαλιάσει. Πιστεύω ότι αυτό έχει να κάνει με την κρίση γιατί το τρέξιμο είναι ένα φθηνό άθλημα που δεν χρειάζεται πολλά χρήματα, αλλά και στο ότι ο κόσμος έχει καταλάβει ότι το τρέξιμο σου δίνει την δυνατότητα για να ξεφύγεις από τα προβλήματα της καθημερινότητας, το άγχος και το στρες που μπορεί να έχεις.

Είναι βέβαια και λίγο μόδα όμως αν αυτή λειτουργεί για καλό και φέρνει τον κόσμο στο τρέξιμο, τότε καλώς υπάρχει. Αυτά βέβαια που γίνονται τώρα εδώ, στο εξωτερικό γίνονταν πριν από 30 χρόνια.

Είμαστε αρκετά πίσω. Όμως είναι σημαντικό που οι φορείς έχουν ξεκινήσει να το βλέπουν θετικά το όλο πράγμα. Είναι σημαντικό ότι επιτέλους, έστω και αργά, έγινε τα τελευταία χρόνια μία αρχή. Όμως το δρομικό κίνημα έχει αρκετό δρόμο μπροστά του για να μπορέσει να αναπτυχθεί στην χώρα μας".


Οι μεγάλες διοργανώσεις στην περιοχή

Σε ότι αφορά πάντως το ορεινό τρέξιμο και την περιοχή μας, ο Φάνης Αρκουμάνης, τονίζει ότι υπάρχει η δυναμική της ανάπτυξης και ο σπόρος.

"Εμείς εδώ σε επίπεδο διοργανώσεων τα πάμε αρκετά καλά και μπορώ να πω ότι ανταγωνιζόμαστε οργανωτικά και μεγάλους αγώνες του εξωτερικού. Όμως ο κόσμος που τρέχει στα βουνά είναι λίγος σε σύγκριση με το εξωτερικό.

Παράλληλα οι εκδηλώσεις που γίνονται είναι μετρημένες σε σύγκριση με τις δυνατότητες που υπάρχουν. Έχουμε ποσοτικά μια φτωχή αθλητική δράση στις μεγάλες αποστάσεις, παρόλο που στην Πάτρα έχουμε βγάλει μεγάλους αθλητές, με σημαντικές επιδόσεις. Είναι ένα θέμα που θα πρέπει να το κοιτάξουμε.

Ένα ακόμα πρόβλημα είναι ότι οι τοπικές κοινωνίες δεν έχουν αξιολογήσει σωστά τα μεγάλα δρομικά γεγονότα ορεινού τρεξίματος και δεν τα αγκαλιάζουν όπως θα έπρεπε. Τέτοιες διοργανώσεις όμως μπορούν να δώσουν πολλά σε επίπεδο τουριστικής δυναμικής.

Στο Μέτσοβο για παράδειγμα τις μέρες που γίνεται ο αγώνας δεν υπάρχει δωμάτιο για δείγμα στα ξενοδοχεία. Είναι κρίμα γιατί στην Αχαΐα υπάρχουν τρία βουνά, το Παναχαϊκό, ο Ερύμανθος και ο Χελμός με πολλά μονοπάτια, πλαγιές και κορυφές που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν πολλά και μεγάλα γεγονότα".


Γίνεται ένα με τα στοιχεία της φύσης

Ο ίδιος ετοιμάζεται για να τρέξει τον Δεκέμβριο στο Πήλιο σε έναν αγώνα 80 χιλιομέτρων. "Είναι η καλύτερη μου να τρέχω κάτω από αντίξοες συνθήκες, μου αρέσει περισσότερο το κρύο, παρά η ζέστη".

Το ορεινό τρέξιμο για αυτόν είναι άλλωστε η ζωή του: "Όταν τρέχω στο βουνό γίνομαι ένα με την φύση, φεύγουν από πάνω μου όσα προβλήματα και αν έχω, καθαρίζει το μυαλό μου, παίρνω τις πιο σωστές αποφάσεις και ταυτόχρονα μου αρέσει να τρέχω και να ακούω το θρόισμα των φύλλων,να βλέπω τα δέντρα που απλώνονται, να ανεβαίνω και να κατεβαίνω μονοπάτια και πλαγιές, να νιώθω τον αγέρα, την βροχή, αισθάνομαι ότι γίνομαι και εγώ  ένα από τα στοιχεία της φύσης. Είναι κάτι το μοναδικό, μια ξεχωριστή αίσθηση".

Για αυτό και παροτρύνει κάθε φορά τον κόσμο να πάρει τα βουνά, τονίζοντας ότι αυτός είναι πρόθυμος να βοηθήσει εθελοντικά τον κάθε ενδιαφερόμενο. "Ζούμε σε έναν ευλογημένο τόπο. Σε απόσταση 3 χιλιομέτρων μπορεί κάποιος να βγει από την Πάτρα και να βρεθεί στο βουνό. Δεν υπάρχει αυτό πουθενά αλλού στην Ελλάδα.

Υπάρχουν γύρω μας τόσες πλαγιές και τόσοι λόφοι. Ας ξεκινήσουμε να τρέχουμε στα βουνά. Δεν θα σταματάω να το λέω αυτό. Θα νιώσουμε άλλοι άνθρωποι. Σιγά - σιγά. Υπομονή θέλει και καλή παρέα".