Μια από τις σπουδαιότερες μονές της Πελοποννήσου βρίσκεται μόλις 15 χιλιόμετρα έξω από το Αίγιο και είναι συνδεδεμένη με την ιστορία του τόπου, παίζοντας σημαντικό ρόλο σε πολλές ιστορικές περιόδου της χώρας. 

Μιλάμε ασφαλώς για την Μονή Ταξιαρχών που κτίστηκε την μεταβυζαντινή περίοδο, αρχικά το 1450 για να πάρει τη σημερινή της μορφή μετά από μεγάλες καταστροφές που υπέστη από τους Τούρκους, το 1775. 

Η Μονή είναι κτισμένη στην δεξιά όχθη του ποταμού Σελινούντα, κάτω από το ελατοσκέπαστο βουνό Κλώκος, μέσα σε μία οργιώδη βλάστηση με άφθονα νερά, που συνδυάζουν το μεγαλείο της φύσης και την ιερότητα του μέρους. 

Το μοναστήρι έχει συνδέσει το όνομά του με τον Όσιο Λεόντιο που υπήρξε και ο κτήτορας της μονής. Ο Όσιος Λεόντιος καταγόταν από αρχοντική οικογένεια και είχε σχέσεις με την δυναστεία των Παλαιολόγων που του έδωσαν την δυνατότητα να ιδρύσει το μοναστήρι. 

Στο μοναστήρι αυτό φυλάσσονται τα Αχράντα Πάθη του Χριστού. Πρόκειται για κομμάτια από το Ακάνθινο Στεφάνι, από τον Τίμιο Σταυρό, από τη Χλαμύδα, από τον Κάλαμο, από το Σπόγγο, καθώς και από τα καρφιά που διατηρούνται σαν σημαντικά θρησκευτικά κειμήλια άθικτα έως και σήμερα από τους μοναχούς της Μονής. 

Τα Άχραντα Πάθη του Χριστού αποτελούν Δώρο των Θωμά και Δημήτριου Παλαιολόγων στον κτήτορα της μονής, τον ανιψιό τους, Όσιο Λεόντιο. Είναι το καύχημα της Μονής και πόλος έλξης για τουρίστες, δίνοντας στο μοναστήρι τη δυναμική για να παίξει σημαντικό ρόλο στο κομμάτι του θρησκευτικού τουρισμού. Σημαντικό κειμήλιο είναι και η κάρα του Οσίου Λεοντίου, αλλά και τα λείψανα αρκετών Αγίων της εκκλησίας που φυλάσσονται εκεί. 


Το μοναστήρι όμως είχε μεγάλο ρόλο στην απελευθέρωση του ελληνικού γένους από τον τούρκικο ζυγό, με τους μοναχούς του να τάσσονται στο πλευρό του Γερμανού και στο επαναστατικό του σώμα που πήρε μέρος στην πολιορκία του κάστρου της Πάτρας. Παράλληλα, κατέθεσε μεγάλες προσφορές με σημαντικά χρηματικά ποσά για να ευδοκιμήσει και να προχωρήσει ο αγώνας του γένους το 1821. 

Μετά την απελευθέρωση του κράτους είχε σημαντικό ρόλο στην πνευματική και κοινωνική ζωή του τόπου, με τους μοναχούς της Μονής να κατεβαίνουν στα χωριά και να μορφώνουν τα παιδιά, αλλά και να συμβάλλουν στην καλλιέργεια των αγράμματων χωριανών.

Η Μονή στάθηκε συμπαραστάτης όλα αυτά τα χρόνια και στα παιδιά των φτωχών οικογενειών, ιδρύοντας Γυμνάσιο (λειτούργησε έως το 1926) και μετά το τέλος του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου Γυμνάσιο - Οικοτροφείο (λειτούργησε μέχρι το 1970). 


Αξίζει να σημειωθεί ότι το μεγαλύτερο διάστημα της ιστορίας της η Μονή είχε στο μοναστήρι της δεκάδες μοναχούς και μοναχοπαίδια που ακολουθούσαν το δρόμο της ασκητικής. Πλέον στην Μονή, έχουν απομείνει λιγοστοί καλόγεροι που συνεχίζουν με προσήλωση και αφοσίωση την ιστορική παράδοση που έχει πίσω του το μοναστήρι. 

Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει για τη συλλογή σταυρών της Μονής που είναι η αρχαιότερη στην Ελλάδα και που προκαλεί το ενδιαφέρον των περιηγητών, των επισκεπτών και των προσκυνητών, αλλά και για τη φημισμένη ροδοζάχαρη που παράγουν οι μοναχοί, το ειδικό τριαντάφυλλο, σε μεγάλη έκταση ροδώνας που ανήκει στο μοναστήρι. 

Τέλος, να σημειωθεί ότι το μοναστήρι, είναι στην λίστα των έργων που θα ανακαινιστούν με χρήματα από το πρόγραμμα του ΕΣΠΑ που έχει εξασφαλίσει η Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας. Είναι ένας "θησαυρός" για την Αχαΐα που οι επόμενες γενιές οφείλουν να το διατηρήσουν όρθιο και ζωντανό. 


ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ ΤΑ ΑΧΡΑΝΤΑ ΠΑΘΗ TR

Πληροφορίες από τη σελίδα της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, φωτογραφίες από το διαδίκτυο, βίντεο από το Ionian Tv και την εκπομπή "Άλλη όψη".