Δεν μου αρέσει να έχω μια γνώμη καλά και σώνει για τα πράγματα και για τις καταστάσεις που συμβαίνουν γύρω μας.

Ούτε ακόμα περισσότερο θέλω να την εκφράζω αυτή τη γνώμη εν καιρώ βρασμού, τότε που όλοι γράφουν κάτι, έχοντας μία άποψη που ουσιαστικά ποτέ δεν μπορεί να καλύψει το πλήρες μέρος της αλήθειας. Γιατί η γνώμη ποτέ δεν μπορεί να γίνει γνώση, όσο σωστή και αν είναι αυτή.

Η υπόθεση όμως με τον Ζακ πραγματικά με συγκλόνισε και όλα όσα ακολούθησαν μετά τον ξυλοδαρμό αυτού του νέου. Είδα αναρχικούς να τον υπερασπίζονται, βρίσκοντας αφορμή για να κάνουν πορείες στους δρόμους, στο πλαίσιο της αμφισβήτησης των αστικών θεσμών, ταυτίζοντας τον θάνατο του με την αναρχική κουλτούρα τους. 

Είδα άλλους να γράφουν για το δίκιο του καταστηματάρχη, δίνοντας του σε έναν βαθμό το δικαίωμα να τον λιντσάρει από την στιγμή που τον είδε να παραβιάζει το μαγαζί του. Και η ατάκα τους: “Αν δεν ήταν πούστης, αν δεν ήταν ενεργό μέλος του ομοφυλικού κινήματος, θα φώναζε κανείς για ότι έγινε;”. Μαζί με όλα αυτά ένας χαμός στα social media.

To όλο περιστατικό, κατά την άποψη μου, δεν έχει να κάνει με αναρχικούς, με φασίστες με δεξιούς και αριστερούς, αλλά ούτε και με ομοφυλικούς, με ομοφοβικούς και άλλους τέτοιους χαρακτηρισμούς. Η ουσία του είναι αλλού.

Μου θυμίζει το μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη “Ο Χριστός ξανασταυρώνεται”, εκεί όπου οι νοικοκυραίοι δεν μπορούν να ανεχθούν τους φτωχούς πρόσφυγες που έχουν ξεριζωθεί από το χωριό τους και ψάχνουν μια νέα γη για να ξεκινήσουν μία καινούργια ζωή.

Οι ντόπιοι του χωριού φτάνουν στο τέλος να σκοτώσουν τον Μανωλιό που ξεσήκωσε μια ομάδα χωριανών οι οποίοι αποφάσισαν να βοηθήσουν τους πρόσφυγες. Ο θάνατος του Μανωλιού ήταν η ασφάλεια των χωριανών. Ήταν η επαναφορά τους στην τάξη και στην καθημερινότητα τους, στα αγαθά που  που τους πρόσφεραν οι δουλειές και τα κτήματα τους. 

Κανείς δεν θα τους έκλεβε πλέον, κανείς δεν θα ξεσήκωνε και άλλους χωριανούς για να υπερασπιστούν τους φτωχούς και τους αδύναμους.  Ο Μανωλιός είχε έρθει κοντά στο Χριστό και στη μοναδική αλήθεια Του που δεν είναι άλλη από το να αγαπάμε τους άλλους και ιδιαίτερα τους αδύναμους, εις βάρος ακόμα και της δικιάς μας τη ζωής. 

Να θυσιαζόμαστε για τους αδύναμους, γιατί μόνο έτσι υπερβαίνουμε την φύση μας και τον εαυτό μας. Ο Ζάκ που άφησε την τελευταία του πνοή στην πλατεία Ομονοίας, ήταν και αυτός ένας από αυτούς τους αδύναμους μιας άλλης ιστορίας που έχει διαφορετική αφετηρία, αλλά κοινό παρανομαστή.

Οι καταστηματάρχες και οι νοικοκυραίοι της πλατεία Ομόνοιας θα είναι και αυτοί, έστω και για λίγες μέρες, όπως οι συγχωριανοί του Μανωλιού, ήσυχοι. Κανένα από τα πρεζάκια της γειτονιάς δεν θα μπει να τους ξανακλέψει ή τουλάχιστον θα το σκεφτεί καλά πριν το κάνει. 

Όμως οι αδύναμοι θα συνεχίσουν ασφαλώς να υπάρχουν. Ο κόσμος θα κινείται πάντα σε αυτά τα δύο επίπεδα. Από την μία οι καταφρονεμένοι, οι πονεμένοι, οι φτωχοί, οι διαφορετικοί, οι περιθωριακοί, τα πρεζάκια, οι απροσάρμοστοι, πείτε τους όπως θέλετε.

Από την άλλη οι νοικοκυραίοι, οι οικογενειάρχες, οι βολεμένοι, οι βιοπαλαιστές, βάζοντας πάντα σε προτεραιότητα την ασφάλεια και τα κεκτημένα τους, ζητώντας την σιγουριά τους, την ησυχία τους. 

Και κάπου στο βάθος ο Χριστός που θα συνεχίσει να σταυρώνεται. Στο όνομα της ανθρώπινης ηθικής...