Δεν τον έχουμε δει πολύ στην τηλεόραση, αλλά ο Αντώνης Λουδάρος είναι ένας ηθοποιός με σπουδαία πορεία στο θέατρο.

Έκτος από το να υποδύεται ρόλους, τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με τη σκηνοθεσία, αφού θεωρεί ότι είναι φυσική συνέπεια όταν βρίσκεσαι 30 χρόνια σε αυτό το χώρο.

Είναι ταλαντούχος, με χιούμορ, προσιτός και πάντα χαμογελαστός.

Το φετινό καλοκαίρι ενσαρκώνει την "Πραξαγόρα" σε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της σεζόν, στην παράσταση «Εκκλησιάζουσες» του Αριστοφάνη και περιοδεύει στην Ελλάδα.

Με αφορμή λοιπόν την εμφάνισή του στην Πάτρα την Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου και συγκεκριμένα στο Αρχαίο Ρωμαϊκό Ωδείο, μιλά στο patrasevents.gr, μεταξύ άλλων, για το ρόλο του, τη συνεργασία του με τον Αλέξανδρο Ρήγα, αλλά και για τα επόμενα σχέδιά του.


"Το σύγχρονο κοινό έχει ανάγκη την αρχαία τραγωδία"

P.E.: Πρωταγωνιστείτε σε μία από τις εμβληματικότερες πολιτικές σάτιρες της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Τι έχει να προσφέρει μια αρχαία κωμωδία στο σύγχρονο κοινό;

Α.Λ.: "Το σύγχρονο κοινό έχει ανάγκη την αρχαία τραγωδία, γιατί μας γυρίζει στις ρίζες μας, στο ποιοι είμαστε, στον Έλληνα που έχουμε μέσα μας. Συνδεόμαστε με ένα αόρατο νήμα από την αρχαιότητα μέχρι το σήμερα. Μπορεί να έχουν αλλάξει πάρα πολλά πράγματα, μπορεί να έχουμε περάσει Τουρκοκρατία κ.α., κι όμως με έναν τρόπο, με μια αόρατη κλωστή συνδεόμαστε. Επίσης, με τη διασκευή του Αλέξανδρου Ρήγα, θα γελάσει πάρα πολύ ο κόσμος, θα το ευχαριστηθεί. Είναι ένας πολύ διαφορετικός Αριστοφάνης απ' ότι έχουμε δει μέχρι σήμερα".

P.E.: Ποιες είναι, κατά τη γνώμη σας, οι ομοιότητες και οι διαφορές της σημερινής πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης της χώρας με τα όσα πραγματεύεται το έργο;

Α.Λ.: "Θα ήθελα να υπάρχουν πάρα πολλές διαφορές, αλλά δυστυχώς νομίζω δεν υπάρχουν. Όταν θα παρακολουθήσετε την παράσταση, θα δείτε ότι υπάρχει άμεση αντιστοιχία που δεν έχει φτιαχτεί από το Ρήγα δυστυχώς, έχει φτιαχτεί από τον Αριστοφάνη και νομίζω ότι μιλάει για τη σημερινή κατάσταση".


"Οι γυναίκες σκέφτονται πολύ διαφορετικά από έναν άνδρα"

P.E.: Μιλήστε μας λίγο για την Πραξαγόρα. Ήταν πρόκληση το να υποδυθείτε ένα γυναικείο ρόλο και πώς καταφέρατε να τον αποδώσετε πάνω στη σκηνή;

Α.Λ.: "Σίγουρα, μεγάλη δυσκολία γιατί πέρα από την εξωτερική εμφάνιση που πρέπει να φτιάξεις, πρέπει να αποδώσεις την εσωτερική της πλευρά, δηλαδή πως είναι αυτή η γυναίκα. Είναι τσαχπίνα, γλυκιά, χαριτωμένη, θηλυκή και ταυτόχρονα είναι σκληρή, ηγέτης. Είναι σαν άσπρο-μαύρο. Έχει πολλά χαρακτηριστικά γι' αυτή τη θέση, έχει μπρίο, αλλά ταυτόχρονα είναι δυναμική και πολλά άλλα στοιχεία που πρέπει να έχει ένας πολιτικός και εκείνη τα έχει. Αυτή τη σύνθεση λοιπόν, έπρεπε πρώτον να την βρω και να ξεκαθαρίσει πάρα πολύ στην υποκριτική μου.

Οι γυναίκες σκέφτονται πολύ διαφορετικά από έναν άνδρα. Αυτό το κομμάτι λοιπόν, προσπάθησα να αποδώσω, ουσιαστικά τη ψυχή μιας γυναίκας, γιατί αυτό καλούμαστε να κάνουμε. Ο ηθοποιός δεν είναι ένα όργανο για να βάλει μόνο τακούνια, δεν είναι ένας τσαρλατάνος για να βγει κάπου να γελάσει κάποιος, πρέπει να μπει λίγο πιο βαθιά. Αυτή ήταν η μεγάλη δυσκολία. Εντάξει και η εξωτερική δυσκολία, μη κοροϊδευόμαστε. Να φανταστείτε ότι εγώ ξεκινάω να βάφομαι 1,5 ώρα νωρίτερα, χρειάζεται οπωσδήποτε προετοιμασία μακιγιάζ, γιατί μιλάμε για μεταμόρφωση. Επίσης, το να φοράς τακούνια και φορέματα είναι δύσκολο, δεν είναι εύκολο πράγμα, είναι πολύ διαφορετική η αίσθηση".


"Πάντα έρχομαι με μεγάλη χαρά στην Πάτρα"

P.E.: Πώς είναι η συνεργασία με τον Αλέξανδρο Ρήγα που σκηνοθετεί την παράσταση;

Α.Λ.: "Είναι πολύ ωραία, τον Αλέξανδρο τον ξέρω από παιδί σχεδόν, από περίπου 20 χρονών, από τα χρόνια της σχολής του Εθνικού Θεάτρου, όταν ήμασταν τότε ακόμα μαθητές. Έκτοτε χαθήκαμε και έγινε τώρα να συνεργαστούμε. Ήξερα έναν Αλέξανδρο που πάντα σκεφτόταν ωραία πράγματα, σε όλη αυτή τη διαδρομή που έγινε μετά τον είδα να ανθίζει, να κάνει επιτυχίες. Είναι ένα πάρα πολύ μεγάλο παιδί, η ψυχή του είναι ακόμα παιδική".

P.E.: Η περιοδεία, αν και κουραστική, δίνει τη δυνατότητα στους ηθοποιούς να γνωρίσουν διαφορετικά κοινά. Ποια είναι η άποψή σας για αυτό της Πάτρας που θα συναντήσετε σε λίγες ημέρες;

Α.Λ.: "Πάντα έρχομαι με μεγάλη χαρά στην Πάτρα, την αγαπώ την πόλη αυτή. Ο χώρος που θα παίξουμε είναι μοναδικός, το κοινό είναι δύσκολο, αλλά εγώ νιώθω ότι πηγαίνω στους φίλους και τους συγγενείς μου, έτσι το βλέπω δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω σαν έναν εχθρό που έχω απέναντι. Δεν μ' αρέσει να νιώθω έτσι, ότι πάω στον πόλεμο. Πάω να δω τους φίλους μου και να με δουν και κάτι έχω ετοιμάσει, έχω μαγειρέψει και θα τους φροντίσω, θα τους κάνω το τραπέζι. Δεν θέλω να τρώνε καμμένα φαγητά. Το κοινό θέλει να τρώει ωραία, εύγευστα, νόστιμα, με ωραία υλικά, πρώτης ποιότητας και καλομαγειρεμένα. Δεν θέλει να του πετάς σκουπίδια, φτάνει πια με το σκουπίδι, δεν το χρειαζόμαστε".


"Ποτέ δεν ήμουν παιδί της τηλεόρασης"

P.E.: Είστε πολλά χρόνια στο θέατρο. Πώς θα χαρακτηρίζατε τη σχέση σας μαζί του;

Α.Λ.: "Σαν μια σχέση που είναι πολλά χρόνια, που αγαπιέσαι, τσακώνεσαι, αποφασίζεις να πάρεις διαζύγιο, μετά λες μήπως να το ξανασκεφτούμε, μια τέτοια περιπέτεια είναι η σχέση μου, αγάπη-μίσους. Την αγαπάω πολύ τη δουλειά μου αν και ταυτόχρονα έχει πολλές δυσκολίες. Σκέφτομαι καμιά φορά ότι δεν είμαι και σίγουρος αν είναι η καλύτερη δουλειά του κόσμου. Έχει μεγάλες δυσκολίες ο χώρος μας, ο χώρος του θεάτρου επειδή είναι μέσα στα φώτα, όλα πρώτον φαίνονται, άλλα μεγεθύνονται, αλλά πέρα από αυτό έχει μια δυσκολία που έχει να κάνει με το "εγώ" του καθενός. Όταν εκεί μαζεύονται 30 άνθρωποι με τόσο έντονο εγωισμό δεν είναι εύκολο να διαβείς αυτό το δρόμο του θεάματος".

P.E.: Αντίθετα στην τηλεόραση, δεν σας έχουμε δει σε πολλές δουλειές.

Α.Λ.: "Με την τηλεόραση έχω μία σχέση όσο-όσο, δεν ήμουν ποτέ "παιδί" της, ούτε αγαπημένος του συστήματος. Έτυχε να κάνω 2-3 σειρές που η μία συγκεκριμένα παίζεται και ξαναπαίζεται, μιλάω για τους "Εντιμότατους Κερατάδες", που έχει τελειώσει σχεδόν εδώ και 10 χρόνια, αλλά εξακολουθεί να προβάλλεται χωρίς να έχει σταματήσει ποτέ. Θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω μια σειρά που να την πιστεύω, να την αγαπήσω και να έχει κάποια στάνταρς υψηλά. Περιμένω, νομίζω ότι το καλό θα έρθει τώρα από 'δω και πέρα".


Τα επόμενα σχέδιά του και ο ρόλος του σκηνοθέτη

P.E.: Τα τελευταία χρόνια ασχολείστε και με τη σκηνοθεσία. Πώς μπήκε αυτή η τέχνη στη ζωή σας;

Α.Λ.: "Για μένα είναι φυσική συνέπεια. Όταν ασχολείσαι 30 χρόνια, σιγά -σιγά αυτό που νιώθεις, θέλεις κάπως να το μεταδώσεις και σε κάτι άλλο, σε μια άλλη πλευρά του θεάτρου. Είναι κάτι που ήθελα από πιο παλιά, απλώς τα τελευταία χρόνια άρχισε να γίνεται. Με κάνει ακόμα πιο ολοκληρωμένο στη δουλειά μου. Ο ηθοποιός είναι ένα κομμάτι, ο σκηνοθέτης πρέπει να ελέγξει ένα ολόκληρο σύνολο πραγμάτων, από ηθοποιούς, σκηνικά, κοστούμια, μουσικές, φώτα. Είναι πιο ολοκληρωμένη η δημιουργία του".

P.E.: Πέρα από την υποκριτική, τι άλλο σας δίνει χαρά και δύναμη στην καθημερινότητα;

Α.Λ.: "Οι φίλοι μου, ταξίδια μ' αυτούς, απλά πράγματα. Μία βόλτα ένας ωραίος καφές που θα κάτσω όσο μπορώ να τον απολαύσω και να συζητήσω με ένα φίλο. Κανονικά πράγματα που θέλουμε όλοι, αυτά με χαλαρώνουν".


P.E.: Τα επόμενα σχέδια σας;

Α.Λ.: "Το χειμώνα θα παρουσιάσω το "Συμβολαιογράφο" του Αλέξανδρου Ραγκαβή, ένα μεγάλο έργο με τον Σταμάτη Φασουλή στον πρωταγωνιστικό ρόλο που σκηνοθετεί ο Πέτρος Ζούλιας και θα ανέβει στο θέατρο Χώρα. Ακόμα θα παρουσιάσω το "Παιδί θαύμα" του Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, μια παράσταση για μικρούς και μεγάλους, συν τις παραστάσεις «Ρόζα Εσκενάζυ» η βασίλισσα του Ρεμπέτικου στο Αγγέλων Βήμα με την Νεφέλη Ορφανού που επαναλαμβάνονται. Τέλος τα "Όνειρα γλυκά" με την Ελπίδα και τη Σαλίνα Γαβαλά, μια πολύ ωραία παράσταση που παρουσιάζεται στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο".