Ετοιμάζεσαι να σβήσεις κεράκια. Γίνεσαι 40, 45 χρονών. Και αρχίζεις να σκέφτεσαι: τι έκανα στη ζωή μου, πώς έφτασα μέχρι εδώ, τι κατάφερα.

Και αρχίζει το άγχος, η αγωνία, η στεναχώρια. Ξανά μέσα αυτή η αντιπαλότητα με το χρόνο, για ακόμα μία φορά αυτός ο θυμός και αυτή η μανία μας να θέλουμε να το ξεγελάσουμε.

Γιατί τόση μανία με το χρόνο; Γιατί τον βλέπουμε ως εχθρό μας συνέχεια, γιατί δε σκεφτόμαστε ποτέ να συμφιλιωθούμε μαζί του και να συνεργαστούμε χωρίς κακίες και κόντρες;

Και το να μεγαλώνεις, ευλογία είναι. Είσαι τυχερός που καταφέρνεις και επιβιώνεις, εκατομμύρια άνθρωποι θα πεθάνουν μόλις γεννηθούν ή δε θα φτάσουν ποτέ στη δική σου ηλικία και εμπειρίες. Και αυτό από μόνο του είναι μία ευλογία.

Μεγαλώνεις σημαίνει ότι έχεις την ευκαιρία να μαθαίνεις διαρκώς, να αποκτάς πολλά βιώματα, να γεύεσαι την ομορφιά της ζωής σε όλες τις δεκαετίες της.

Και το να μεγαλώνεις, ευλογία είναι. Σημαίνει πω ς έχει τη δυνατότητα να ζήσεις τη ζωή σε όλα της τα μήκη και τα πλάτη.

Να τα γιορτάζεις τα γενέθλιά σου. Γιατί είναι ευλογία να μεγαλώνεις.