Η κρίση στην αγορά εργασίας που υπάρχει τα τελευταία χρόνια έχει κάνει δύσκολη ακόμα και την ανεύρεση προσωρινών δουλειών όπως αυτές των delivery boys. 

Συγκεκριμένα οι ντιλιβεράδες που ανεβαίνουν σε ένα μηχανάκι για να μας φέρουν με ήλιο και με βροχή τον καφέ που έχουμε παραγγείλει, τα σουβλάκια, τις πίτες, τις πίτσες ή ακόμα τα τσιγάρα και τις μπύρες μας (με δεδομένο ότι έχουν βάλει delivery και αρκετά μίνι μάρκετ), αντιμετωπίζουν και αυτοί σημαντικά προβλήματα αφού οι συνθήκες εργασίας έχουν πλέον αλλάξει. 

Μπορεί οι περισσότεροι από τους επαγγελματίες να τους βάζουν πλέον ένσημα (έστω και τα υποτυπώδη) για να αποφύγουν τα χειρότερα σε περίπτωση τροχαίων ατυχημάτων ή τους έλεγχους που γίνονται κάθε τόσο από την Επιθεώρηση Εργασίας και τις υπόλοιπες αρμόδιες υπηρεσίες του κράτους, όμως έχουν σταματήσει πια να τους βάζουν το μηχανάκι. 

Το μηχανάκι που κάποτε ήταν αυτονόητο να το βάζουν τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις, πλέον το βάζουν οι ίδιοι οι ντιλιβεράδες, κάτι που σημαίνει ότι χωρίς αυτό δεν μπορούν να εργαστούν. Αν το μηχανάκι τώρα πάθει κάποια βλάβη από τα χιλιόμετρα που καίει πάνω στην εργασία, τότε αυτόματα οι ντιλιβεράδες χάνουν το μεροκάματο τους ή φτάνουν στο σημείο να απολύονται. 

Το ακόμα χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι από τους επαγγελματίες (ευτυχώς όχι όλοι) δεν βάζουν καν την βενζίνη, αντίθετα είναι στην συμφωνία και μέσα στο μεροκάματο που δίνουν στους εργαζόμενους - ντιλιβεράδες τους. Κι όλα αυτά τη στιγμή που μιλάμε για το πλέον επικίνδυνο επάγγελμα, με όλα αυτά που γίνονται στους δρόμους της Πάτρας. 

Νέα παιδιά που κινδυνεύουν καθημερινά για ένα κομμάτι ψωμί ή ακόμα και μεγαλύτεροι άνθρωποι, οι οποίοι έχουν πίσω τους οικογένεια, με γυναίκα και παιδί (υπάρχει πια και αυτό το φαινόμενο), που μην έχοντας βρει άλλη δουλειά εδώ και μήνες, αναγκαστικά καβαλούν το μηχανάκι τους...