Μπορεί οι γονείς σίγουρα να χάρηκαν που το παιδί τους κατάφερε να περάσει στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και ενδεχομένως στην σχολή που ήθελε.

Όμως το ερώτημα που τους απασχολούσε, από την στιγμή μάλιστα που οι περισσότεροι από αυτούς γνώριζαν πάνω - κάτω τη σχολή που εισαγόταν ο πρωτοετής σπουδαστής, ήταν σίγουρα η πόλη. Αν το παιδί τους, δηλαδή, πέρασε στην πόλη όπου διαμένει η οικογένεια ή σε κάποιο άλλο αστικό κέντρο. 

Στην ουσία αυτό που τους απασχολούσε - και σίγουρα τους απασχολεί ακόμα είναι το οικονομικό - γνωρίζοντας ότι τα έξοδα στην καθημερινή ζωή είναι τόσα πολλά, ώστε οι περισσότερο από αυτούς να δυσκολεύονται να ανταποκριθούν στα επιπλέον έξοδα που χρειάζεται ένας φοιτητής που μένει μακριά από την πόλη και την οικογένεια του. 

Έξοδα που δεν έχουν να κάνουν μόνο με το ενοίκιο - αυτό είναι ίσως το ελάχιστο - αλλά και με την σίτιση του φοιτητή, στα χρήματα που θα χρειαστεί προκειμένου να διαμείνει, σε ένα μέρος μακριά από το σπίτι του. Κατά μέσο όρο ένας σπουδαστής σε μία ξένη πόλη χρειάζεται (μαζί με το ενοίκιο) ένα ποσό της τάξεως των 400 με 500 ευρώ (τουλάχιστον) για να περνάει τον μήνα του.

Χρήματα που πλέον δεν υπάρχουν ή και δεν περισσεύουν σε όλες τις οικογένειες. Οι γονείς βέβαια θα αναγκαστούν να βρουν τα χρήματα που θα χρειαστεί το παιδί τους, προκειμένου να σπουδάσει και να ξεκινήσει τη φοιτητική του ζωή. 

Όλοι δήλωναν κοντά στο σπίτι τους

Όμως το όλο θέμα θα είναι ένας ακόμα οικονομικός "βραχνάς" για την οικογένεια. Αυτό, άλλωστε, φαίνεται και μέσα από τις επιλογές που έκαναν τα παιδιά όταν δήλωναν τις σχολές που έβαζαν σε προτεραιότητα.

Ένα ποσοστό της τάξεως του 80%, κρίνοντας από τα στοιχεία που έδωσε στην δημοσιότητα το υπουργείο Παιδείας, δήλωνε πρώτη σχολή που είχε ως έδρα την πόλη του, κάτι που φυσικά έκαναν και οι πατρινοί υποψήφιοι.