O Nίκος Θεοδωρόπουλος είναι κάτι παραπάνω από ένας ενδιαφέρον τύπος.

Όχι μόνο γιατί μπόρεσε και μέσα σε 1,5 χρόνο να ανέβει δύο φορές στην κορυφή του Ολύμπου. Είναι ενδιαφέρον γιατί όταν είδε ότι το πράγμα για αυτόν δεν πήγαινε άλλο, αποφάσισε να κάνει στροφή και να βάλει ποιότητα στη ζωή του, σε μία εποχή που αυτή η ποιότητα έχει πάει "περίπατο".

Δεν δίστασε να ρισκάρει για αυτήν την ποιότητα, στην αρχή της κρίσης (το 2009), όταν όλοι κοίταζαν πως να επιβιώσουν. Αυτός παράτησε μία στρωμένη δουλειά καθώς ήταν προγραμματιστής δουλεύοντας για αρκετές ώρες πάνω στον υπολογιστή, αποφασίζοντας να βάζει από τότε και στο εξής τρία καινούργια πράγματα στη ζωή του, κάθε χειμώνα. 

Σε όλα αυτά βέβαια τον βοήθησε και η καινούργια δουλειά που άνοιξε ο ίδιος η οποία άρχισε αρκετά καλά και πλέον συνεχίζει έτσι φτάνοντας σε ένα σημείο να τρέχει πια από μόνη της, δίνοντας του την δυνατότητα να κάνει τις δράσεις που θέλει.

Ξεκίνησε έτσι να ταξιδεύει, να κάνει χορό, να γυμνάζεται, να τρέχει, να κάνει παραπέντε και δεκάδες ακόμα δράσεις που έβαζε κάθε φορά στην ζωή του και του έδιναν νέες εμπειρίες και συγκινήσεις. Άλλα τα κράτησε και άλλα όχι κάνοντας τα για λίγο.

Η ορειβασία ήταν ένα από αυτά που κράτησε. Την πρώτη του επαφή με αυτήν την είχε πριν από τρία χρόνια. Η ορειβασία ήταν για αυτόν συνδεδεμένη με τα ταξίδια που άρχισε να κάνει συνεχώς, ενώ για χάρη των ταξιδιών αυτών προχώρησε πριν από μερικούς μήνες στη δημιουργία ενός καναλιού στο youtube.

Έγινε έτσι και ο ίδιος youtuber μέσα από το κανάλι του που έφτιαξε με την ονομασία MesieNikola, προκειμένου μέσα από αυτό να παίρνει επιπλέον κίνητρα για τα ταξίδια του.



Ένα τεασερ-τρέιλερ για το βίντεο που θα ανέβει από τον Όλυμπο --3 ημέρες σε 20 λεπτά--

Κάπου εδώ υπάρχει και ο Ολυμπος. "Αυτό που θέλω να περάσω ως μήνυμα μέσα από τις δράσεις μου είναι ότι ο άνθρωπος μπορεί να τα καταφέρει όλα και ότι όλα γίνονται όταν υπάρχει θέληση και δύναμη, ακόμα και να ανέβεις στην κορυφή του Ολύμπου" μας λέει.

Τον Όλυμπο τον γνώρισε για πρώτη φορά πριν από 1,5 χρόνο, περίπου, όταν τον ανέβηκε μαζί με μία ορειβατική ομάδα που είχε την εμπειρία για τόσο επώδυνες διαδρομές και για ένα τόσο δύσκολο εγχείρημα.

Γιατί το να ανέβεις ένα βουνό σαν τον Όλυμπο μόνο εύκολο δεν είναι. Ο ίδιος τονίζει: "Ο Όλυμπος για μένα είναι το πιο συναρπαστικό βουνό που υπάρχει. Έχοντας κατακτήσει την κορυφή του μία φορά, θεώρησα ότι μπορώ να το ξανακάνω και να τον ανέβω αυτή τη φορά μόνος μου.

Πριν από λίγο καιρό, πήραν μαζί μου μία φίλη την Όλγα Κόγγου που έχει και αυτή μια μικρή εμπειρία από την ορειβασία και προχωρήσαμε μαζί στο εγχείρημα. Μαζί μας είχε ο καθένας από εμάς δύο μεγάλα σακίδια με δεκάδες αντικείμενα τα οποία τα κουβαλούσαμε στις πλάτες μας.

Το να ανέβεις ένα βουνό σαν τον Όλυμπο, με ένα τέτοιο βάρος πάνω σου, τότε το εγχείρημα γίνεται δύο φορές πιο δύσκολο από ότι ήδη είναι. Να σου πω μόνο ότι μόλις στα δέκα λεπτά περπάτημα είχαμε ήδη λαχανιάσει". 

Η διαδρομή που επέλεξαν (υπάρχουν πολλές) για να πετύχουν την αποστολή τους ήταν να ανέβουν από τα Πριόνια, κάνοντας ενδιάμεσες στάσεις και διανυκτερεύσεις στα καταφύγια που υπάρχουν τα οποία σου προσφέρουν διαμονή το βράδυ (13 ευρώ το άτομο) και φαγητό (συγκεκριμένα πιάτα) που είναι απαραίτητο μετά την τόση ενέργεια που έχεις ήδη καταναλώσει.

Η όλη διαδικασία της ανάβασης στην κορυφή του Ολύμπου κράτησε τρεις μέρες. "Η διαδρομή είναι δύσκολη και σε ορισμένα σημεία της είναι αρκετά επικίνδυνη, ιδιαίτερα αν δεν έχεις μεγάλη εμπειρία.

Εμείς όμως πιστέψαμε στον στόχο μας και καταφέραμε να μπούμε σε μία διαδικασία, βρίσκοντας τον ρυθμό μας και παίρνοντας τις σωστές ανάσες το οποίο είναι αρκετά σημαντικό όταν ανεβαίνεις προς τα πάνω". 


Από το όλο εγχείρημα που έκανε, καταφέρνοντας να φτάσει στην κορυφή του Ολύμπου, πέρα από την όλη εμπειρία, είναι δύο πράγματα που θα του μείνουν και ξεχωρίζει. Το ένα ήταν ένα σκυλάκι που βρήκαν στον δρόμο τους το οποίο τάισαν κάτι μπισκότα και αυτό τους ακολούθησε, μένοντας δίπλα τους σε όλη την πορεία τους, πιστός σύντροφος.

Το άλλο είναι ακόμα πιο συγκλονιστικό. "Το λέω και ανατριχιάζω. Όταν ήδη είχαμε ανέβει στην κορυφή, κατά την διάρκεια της επιστροφής δίναμε θάρρος σε αυτούς που ανεβαίνουν. Είναι ένα συχνό φαινόμενο στον Όλυμπο.

Σε κάποια φάση συναντήσαμε έναν Έλληνα ορειβάτη που είχε ένα μεγάλο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο του, κάτι που δεν συνηθίζεται σε αυτούς που ανεβαίνουν αφού λόγω της προσπάθειας που κάνουν οι περισσότεροι φτάνουν προς τα πάνω εξουθενωμένοι.

Ο άνθρωπος αυτός όμως είχε ένα μεγάλο χαμόγελο και σου έβγαζε μία περίεργη θετική αύρα. Κοιτάζοντας τον καλά, είδα ότι ήταν ένα άτομο που είχε κινητικά προβλήματα. Ένα άτομο με κινητικά προβλήματα που ανέβαινε μόνο του τον Όλυμπο.

Εκεί τα είδα όλα και τώρα που το σκέφτομαι θεωρώ την παρουσία αυτού του ανθρώπου στο διάβα μας, εκεί στον Όλυμπο, ως ένα μήνυμα. Δεν υπάρχει τίποτα που να μην μπορεί να καταφέρει ο άνθρωπος όταν έχει βούληση και βάζει στόχους". 


Για τον ίδιο ο Όλυμπος θα είναι πάντα ένας στόχος. "Θέλω να ανεβαίνω αυτό το βουνό μια φορά στα δύο με τρία χρόνια. Είναι ένας στόχος για μένα αυτό, μια προσωπική δοκιμασία στην οποία θέλω να βάζω κάθε φορά τον εαυτό μου.

Είδα ανθρώπους ηλικιωμένους 60 και 70 χρονών να ανεβαίνουν το βουνό και να πηγαίνουν στην κορυφή και τους χάρηκε η ψυχή μου. Είναι μία συναρπαστική εμπειρία ο Όλυμπος και πάντα κάτι καινούργιο θα έχει να σου προσφέρει".