Άκης Σακελλαρίου... Θεατρικός, τηλεοπτικός, κινηματογραφικός. Άριστος τραγωδός, ανεπανάληπτος κωμικός. Ό,τι μπορεί να ενέχει η έννοια του ταλέντου, ο Άκης το διαθέτει.

Μετά το "Καμπαρέ" και τη "Μελωδία της Ευτυχίας" ο Άκης Σακελλαρίου πρωταγωνιστεί σε ένα ακόμη μιούζικαλ, στο "Mamma mia". Ο δημοφιλής ηθοποιός φαίνεται πως... απολαμβάνει την παράσταση αυτή.

Eίναι ένας πετυχημένος ηθοποιός που μοιάζει πια να τα έχει όλα... εκτός από την έπαρση.

Ο αγαπημένος ηθοποιός με αφορμή την παράσταση «Μamma mia» μίλησε στο patrasevents.gr για το ρόλο του, το μιούζικαλ, την τηλεόραση και τους ρόλους του. Τον ρωτήσαμε και για την περίοδο που συμμετείχε στους Άγαμους Θύτες, όπου αναφέρθηκε με νοσταλγία για εκείνο το διάστημα.

Λοιπόν, πάμε να μάθουμε περισσότερα για τον Άκη Σακελλαρίου…


Το Μamma mia έχει όλα τα εχέγγυα για να περάσει μια ευχάριστη βραδιά το κοινό

Ρ.Ε.: Έρχεστε στην Πάτρα με την παράσταση «Mamma Mia», μια ρομαντική κομεντί με τα διαχρονικά τραγούδια των ABBA. Πείτε μας λίγα λόγια για τη μουσική αυτή παράσταση.

Α.Σ.: Πρόκειται για τη γνωστή ιστορία της Donna, η οποία έχει κάνει ένα παιδί πριν από 23 χρόνια και που δεν ξέρει ποιος είναι ο πατέρας. Η μικρή είναι έτοιμη να παντρευτεί, η μητέρα της καλεί τους τρεις υποψήφιους μπαμπάδες και η κόρη προσπαθεί να καταλάβει ποιος είναι ο πατέρας της... η ιστορία είναι αυτή. Η συνέχεια της ιστορίας μας, το Νο 2 ξεκινήσει να προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η παράσταση αυτή έχει ανέβει εδώ και 2 χρόνια με μεγάλη επιτυχία. Έχει όλα τα εχέγγυα για να περάσει μια όμορφη, ευχάριστη και διασκεδαστική βραδιά κάποιος το καλοκαίρι.

Ρ.Ε.: Ποιος είναι ο δικός ο ρόλος;

Α.Σ.: O δικός μου ο ρόλος είναι αυτός που υποτίθεται είναι ερωτευμένος εδώ και χρόνια με την Donna και αυτή το ίδιο ερωτευμένη μαζί μου. Απλώς συνέβησαν διάφορα πράγματα και η μοίρα μας χώρισε. Είναι κατά κάποιον τρόπο το εφαλτήριο, το συναισθηματικό για να ξεπεράσει η Donna, το «φευγιό» της κόρης της.


Το ανέκδοτο με τον Μικ Τζάγκερ

Ρ.Ε.: Για ποιο λόγο οι μουσικοθεατρικές αυτές παραστάσεις έχουν τόσο μεγάλη απήχηση στο κοινό;

Α.Σ.: Προφανώς γιατί έχουν το στοιχείο της μουσικής που είναι πολύ δυναμικό. Εξάλλου οι Έλληνες είμαστε ένας λαός που αγαπάμε πάρα πολύ τη μουσική. Από την άλλη πλευρά οι παραστάσεις που γίνονται τα τελευταία χρόνια είναι σαφέστατα ανεβασμένες ποιοτικά σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες. Ο ήχος είναι πολύ καλός, επίσης οι φωνές των παιδιών είναι πολύ καλές. Γενικά η νέα γενιά λόγω των απαιτήσεων είναι πολύ καλά εκπαιδευμένη. Συν τοις άλλοις είναι ένα καινούριο σχετικά είδος, το οποίο και λόγω της εξοικείωσης του κοινού με τη μετάφραση του αγγλικού ή του αγγλοσαξονικού στίχου «περνάει» πλέον πολύ πιο εύκολα απ΄ότι τις προηγούμενες δεκαετίες.

P.E.: Δεν είναι κουραστικό να βρίσκεστε σχεδόν τρεις ώρες επί σκηνής, τραγουδώντας και χορεύοντας;

Α.Σ.: Όχι… (γέλια). Είναι σαν ένα ανέκδοτο το οποίο άκουσα και μου άρεσε πολύ… Η κόρη με το μπαμπά της παρακολουθούσαν στην τηλεόραση τον Μικ Τζάγκερ να τραγουδά και του λέει «Βρε μπαμπά αυτός είναι στην ηλικία σου, και τον βλέπεις τραγουδά, χορεύει, «οργώνει» την σκηνή, ενώ εσύ δεν κάνεις τίποτα». Τότε ο μπαμπάς της απαντά «Ναι αλλά αυτός δεν δούλεψε ποτέ του»… Το μιούζικαλ είναι μια κουραστική δουλειά, αλλά μην ξεχνάμε ότι είναι πολύ πιο ευχάριστη από κάποιες άλλες.

P.E.: Ένας ηθοποιός που συμμετέχει σε μιούζικαλ, εκτίθεται περισσότερο στον κόσμο;

Α.Σ.: Εκτίθεται όταν κάποιος αισθάνεται ανασφάλεια για το φωνητικό του όργανο. Μπορεί κάποιος να μην έχει καλή φωνή, αλλά παρ' όλα αυτά να έχει μια εμπιστοσύνη στο υποκριτικό του κομμάτι και να μπορεί να ανταπεξέρχεται πολύ εύκολα, παρά τις φωνητικές του αδυναμίες.


Άγαμοι Θύται - Ήταν κάτι το απίστευτο…

P.E.: Υπήρξατε μέλος στους "Άγαμους Θύτες"! Τι θυμάστε εσείς από εκείνη τη συνεργασία;

Α.Σ.: (Γέλια…) Με τους Άγαμους Θύτες, είχαμε παίξει και την Πάτρα, θυμάμαι… Βέβαια πριν πολλά, πολλά χρόνια. Στους Άγαμους Θύτες ήμουν ας το πούμε σαν gest για δυο χρονιές. Ήταν ένα μεγάλο, τεράστιο μάθημα για μένα, το οποίο με σημάδεψε ανεξίτηλα! Υπήρχε όλη αυτή η ελαφρότητα και συγχρόνως η ανά πάσα στιγμή εκμετάλλευση όλων των δυνατοτήτων που έχει το θεατρικό σου μέσο. Ήταν κάτι το απίστευτο, θυμάμαι στην πρεμιέρα στο Zoom στην Πλάκα, που εγώ έτρεμα κυριολεκτικά και ο Ιεροκλής (Μιχαηλίδης) μου έλεγε «Έλα μωρέ τι κάνεις έτσι, ξεκινάμε, πάμε». Από την μια πλευρά είναι η χαλαρότητα του «έλα μωρέ μην ανησυχείς θα τσιμπήσει το πράγμα» και από την άλλη το ότι πρέπει να είσαι με όλες σου τις εκφραστικές σου δυνατότητες πανέτοιμος.

Ρ.Ε.: Είστε από τους ηθοποιούς που κρατάτε χαμηλούς τόνους στην προσωπική σας ζωή. Με τη δημοσιότητα πώς τα πάτε;

Α.Σ.: Τα πάω μια χαρά! Δεν κάνω κάτι το ιδιαίτερο, δεν με ενοχλούν, δεν τους ενοχλώ. Πιστεύω ότι όλο αυτό το πακέτο έχει να κάνει με την προβολή της δουλειάς μου και όχι της προσωπικής μου ζωής. Εγώ αυτή τη στάση ακολουθώ.


Το κοινό της Πάτρας μοιάζει πάρα πολύ με το κοινό της Θεσσαλονίκης, είναι απαιτητικό

Ρ.Ε.: Πως θα χαρακτηρίζατε την Πάτρα και το κοινό της;

Α.Σ.: Το κοινό της Πάτρας μοιάζει πάρα πολύ με το κοινό της Θεσσαλονίκης. Είναι απαιτητικό και πολύ γρήγορα αγκαλιάζει από στόμα σε στόμα τις καλές παραστάσεις. Αυτό είναι πολύ σημαντικό και σε αυτό έχει συμβάλει και το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο της πόλης, το οποίο έχει αρχίσει να κάνει πολύ καλές δουλειές. Το κοινό έχοντας δει πολλά πράγματα και έχοντας επαφή με την Αθήνα έχει την απαίτηση για καλές δουλειές. Βέβαια να πω, πως και τα δυο μου τα παιδιά σπουδάζουν στην πόλη σας, οπότε έχω μια ιδιαίτερη συμπάθεια και αγάπη για την Πάτρα.

P.E.: Ποια είναι τα μελλοντικά σας επαγγελματικά σχέδια;

Α.Σ.: Αφορούν το θέατρο, θα είμαι στο Orient Express, στο Θέατρο Κάτια Δανδουλάκη, με την Κάτια Δανδουλάκη, τον Δάνη Κατρανίδη, τον Αντώνη Καφετζόπουλο, σε σκηνοθεσία Πέτρου Φιλιππίδη.

Ρ.Ε.: Διακοπές…

Α.Σ.: Tίποτα, απλώς τρεις με τέσσερις ημέρες σε κάποιο νησί!