Γέλιο, σάτιρα, χορός, μουσική, κίνηση... Οι "Βάτραχοι" του Αριστοφάνη που ανέβηκαν για δύο βραδιές στο Ρωμαϊκό Ωδείο, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας, είχαν όλα εκείνα τα στοιχεία που εισάγουν τον θεατή στον μαγικό κόσμο της αρχαίας κωμωδίας. 

Οι Πατρινοί είχαν την ευκαιρία να δουν μία από τις καλύτερες κωμωδίες που έχουν έρθει τα τελευταία καλοκαίρια στην Πάτρα, στην πιο μουσική και ταυτόχρονα στην πιο χορωδιακή κωμωδία του Αριστοφάνη, που γράφτηκε ουσιαστικά για να τιμήσει την τραγωδία και την ποίηση που μετά τον θάνατο των δύο τραγικών του Σοφοκλή και του Ευρυπίδη, θα περνούσε σε μία άλλη φάση, αρκετά διαφορετική από αυτή όπου είχε ακμάσει την κλασική περίοδο. 

Οι "Βάτραχοι", έτσι όπως τους είδαμε στο Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας, είχαν αρκετά στοιχεία παρωδίας, με μοντέρνα κομμάτια και σατυρικά στοιχεία για την επικαιρότητα, χωρίς όμως όλα αυτά να αλλοιώνουν τον παραδοσιακό χαρακτήρα της κωμωδίας, ούτε και αυτά που ήθελε να περάσει ο Αριστοφάνης για την αξία της ποίησης και κατά επέκταση για την αξία της ζωής, έναντι του θανάτου και του Άδη. 

Το στοιχείο βέβαια που κατάφερε να μην αλλοιώσει τον χαρακτήρα της αριστουργηματικής αυτής κωμωδίας του Αριστοφάνη, δεν το έδωσαν ούτε οι υπέροχες ερμηνείες της Σοφίας Φιλιππίδου και του Λάκη Λαζόπουλου, αλλά ούτε και οι άλλοι δύο πρωταγωνιστές που τους ακολούθησαν και ήταν εξίσου καλοί, ο Δημήτρης Πιατάς και ο Αντώνης Καφετζόπουλος. 

Το έδωσε ο χορός της παράστασης, οι "Βάτραχοι", που με τις κινήσεις του, το παίξιμο του πάνω στη σκηνή, πότε με τον ρυθμό της μουσικής και των οργάνων, πότε ξεφεύγοντας από αυτό, κατάφερε να δώσει όλα αυτά τα στοιχεία της αρχαίας ελληνικής κωμωδίας, σε ένα έξυπνο σκηνικό που συμβόλιζε ίσως ένα μεταβατικό στάδιο, ανάμεσα στην ζωή και στον Άδη.


Στα αξιοσημείωτα της παράστασης ήταν οι μαγικές ατάκες του Λαζόπουλου, που μπόρεσε μέσα από το ταλέντο του να προσαρμόσει στην παράσταση συγκυριακά στοιχεία που συνέβησαν κατά την διάρκεια της, όπως το μπαράζ πυροτεχνημάτων της δεύτερης βραδιάς.

Σε τελική ανάλυση ο κόσμος χάρηκε τους "Βάτραχους" και παρά το ότι παίχτηκε στην Πάτρα, σε δύο δύσκολες βραδιές που είχε αγώνες μουντιάλ, ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση και (σχεδόν) γέμισε το Ρωμαϊκό Ωδείο, χειροκροτώντας στο τέλος όλους τους συντελεστές. 

(Οι φωτογραφίες είναι της Έλενας Σαρακίνη).