Μια "ξεχασμένη" γειτονιά της Πάτρας που είναι εδώ και δεκαετίες ταυτόσημη με την φτώχεια, την παρακμή και την υποβάθμιση, αναπλάθεται από τα συνεργεία του Δήμου Πατρέων.

Μιλάμε φυσικά για τη συνοικία της Αγίας Αικατερίνης στην οποία τα συνεργεία του Δήμου έχουν ήδη ξεκινήσει εργασίες ανάπλασης, υπό την επίβλεψη του σύμβουλου του δημάρχου, Δημήτρη Αϊβαλή.

Οι εργασίες στην ξεχασμένη αυτή συνοικία που για πολλά χρόνια ήταν σαν γκέτο για την Πάτρα, γίνονται κυρίως από τους οχταμηνίτες που έχουν προσληφθεί στον Δήμο Πατρέων μέσω του προγράμματος Κοινωφελούς Εργασίας του ΟΑΕΔ, ενώ αναμένεται να έχουν ολοκληρωθεί μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.

Η μελέτη που έχει γίνει από τον Δημήτρη Αϊβαλή περιλαμβάνει, ασφαλτοστρώσεις, πλακοστρώσεις, διαμόρφωση πεζοδρομίων και αναπαλαίωση των στενών σοκακιών που αποτελούν το κύριο χαρακτηριστικό της γραφικής και φτωχικής αυτής συνοικίας.

Παράλληλα, θα φτιαχτεί και μία μικρή πλατεία που θα δώσει την δυνατότητα στους κατοίκους της συνοικίας που είναι και αυτοί - ας μην το ξεχνάμε - ισότιμοι πολίτες της Πάτρας, να βελτιώσουν κάπως την ποιότητα της ζωής τους.

Η γειτονιά αυτή που είναι γνωστή στους περισσότερους Πατρινούς ως "γύφτικα", ήταν για αρκετά χρόνια παραμελημένη και είναι χαρακτηριστικό ότι όλες σχεδόν οι πρόσφατες προηγούμενες δημοτικές αρχές δεν είχαν φροντίσει να κάνουν κάτι για αυτή.

Ο Κώστας Πελετίδης έδωσε εντολή για την έναρξη των εργασιών στην γειτονιά της Αγίας Αικατερίνης, με απώτερο στόχο τη βελτίωση της εικόνας της, χωρίς όμως να αλλοιώνει τον χαρακτήρα και τη γραφικότητα της.


Μια από τις πιο ιστορικές γειτονιές της πόλης

Η γειτονιά, πέρα από γραφική και φτωχική, είναι μία από τις παλιότερες συνοικίες της πόλης που έχει μια συνέχεια η οποία κρατάει από τον 13ο αιώνα, όπου και δημιουργήθηκε όταν οι Βενετοί είχαν εγκαταστήσει εκεί τσιγγάνους.

Οι κάτοικοι της, απόγονοι των τσιγγάνων αυτών, όμως, είναι γηγενείς, γνήσιοι Πατρινοί και δεν έχουν φυσικά καμία σχέση με τους νεοφερμένους Ρομά που έχουν έρθει στην Πάτρα από χώρες των Βαλκανίων και έχουν κατακλύσει διάφορες περιοχές της πόλης, από τα Προσφυγικά έως και τον καταυλισμό στο Ριγανόκαμπο.

Άλλωστε και η γειτονιά δεν έχει καμία σχέση με το γκέτο που θεωρούνταν παλιότερα, είναι μία φιλήσυχη πλέον συνοικία, που οι κάτοικοι της είναι φτωχοί, πλην όμως ζουν τίμια, αλλά αποκομμένοι αρκετά από το υπόλοιπο της κοινωνίας.

Προφανώς όχι μόνο από επιλογή τους. Όπως και να έχει ο Δήμος στρέφει το ενδιαφέρον του και εκεί, αποδεικνύοντας στην πράξη ότι ανάμεσα στους δημότες δεν πρέπει να υπάρχουν διακρίσεις. Πόσο μάλλον φυλετικές...