Φτάνουν οι μέρες που το κέντρο της Πάτρας αδειάζει όταν τα μαγαζιά κλείνουν, μετά τις 9 το βράδυ.

Είναι οι νύχτες του καλοκαιριού που πολλοί φεύγουν από το κέντρο της πόλης, αναζητώντας μία ανάσα δροσιάς σε παραθαλάσσια μέρη.

Oι κεντρικοί δρόμοι της πόλης, παίρνουν ένα άλλο ύφος και ένα άλλο χρώμα. Ακόμα και ο πεζόδρομος της Ρήγα Φεραίου, το πιο ζωντανό σημείο του κέντρου της Πάτρας, μοιάζει να είναι κάπως πιο μοναχικός, μη έχοντας την ζωή που τον χαρακτηρίζει σε άλλες ώρες ή σε άλλες περιόδους.

Για πολλούς αυτές οι μέρες είναι οι καλύτερες για να κάνει κάποιος μια νυχτερινή βόλτα στο κέντρο της Πάτρας και να περπατήσει.

Ειδικότερα, στην Ρήγα Φεραίου, θα έχει την ευκαιρία να περπατήσει, χωρίς να συναντήσει τόσο κόσμο, έχοντας για συντροφιά του τις νότες και τη φωνή των μουσικών του δρόμου που σχεδόν κάθε βράδυ, βρίσκονται σε διάφορα σημεία του πεζόδρομου.


Ο καλλιτέχνης με την ηλεκτρική κιθάρα και το μικρόφωνο

Άλλοι παίζοντας σόλο, άλλοι παίζοντας με παρέα, προσφέρουν την δική τους πινελιά στον ρομαντισμό που βγάζει ο πεζόδρομος τις νύχτες του καλοκαιριού.

'Ενας από αυτούς κέντρισε το ενδιαφέρον όλων όσων έτυχε να περνούν από το σημείο της Ρήγα Φεραίου, μία νύχτα του Ιουλίου. Δεν έχει σημασία ποια νύχτα, ούτε το όνομα του καλλιτέχνη.

Σημασία έχει η κίνηση του. Πήρε την ηλεκτρική του κιθάρα, έβαλε την κονσόλα με το μικρόφωνο και χάρισε με την βελούδινη του φωνή, μία υπαίθρια μίνι συναυλία που δεν είχε σε τίποτα να ζηλέψει από τις συμβατές. Ένα διαφορετικό live, σε μπλουζ ύφος, που έκανε πολλούς να σταματήσουν και να τον ακούσουν...