Δεν «παραλείπουν» να επισκέπτονται την Ελλάδα επί καθημερινής βάσεως, από το θέρος του 2015 υψηλόβαθμα στελέχη της Ανένωτης Ευρώπης. Η περιέργειά μας μεγάλη. Τι θέλουν; Τόσον πολύ αγάπησαν εξαίφνης την Ελλάδα, την οποίαν πριν ολίγα χρόνια αποκαλούσαν «επαίτη» ή καθύβριζον ποικιλοτρόπως  δημοσιογραφικά όργανα των χωρών τους  και οι Υψηλόβαθμοι δεν αντιδρούσαν;;; Κάθε εβδομάδα και ένας, υποδεχόμενος μάλιστα μετά τιμών και ευχαριστιών, από τους τότε νεοσσούς της πολιτικής! Οι «πολιτικοί εναγκαλισμοί» των ιδικών μας ήταν απολύτως ενδεδειγμένοι; Δικαίως ή αδίκως, αισθανόμεθα «υπερηφάνειαν» για την άφιξη κάποιου τιτλούχου της υπό Ένωση Ευρώπης; Αναμφιβόλως αδίκως! Δεν αφίκονται για να βοηθήσουν την Ελλάδα στην δύσκολην καμπήν που ευρίσκεται αλλά το αντίθετον συμβαίνει.

Η Ελλάδα υποδέχεται λαοπλάνους, σαγηνευτές, μαγευτές, γοητευτές, εξαπατητές (Κήλησις = γοήτευσις, απάτη). Αποβλέπουν σε στενές  διευκολύνσεις των χωρών τους και όχι σε κάποιαν υποβοήθηση της Ελλάδος. Ούτε ουσιαστικήν  ούτε στοιχειώδη.  Οι πράξεις τους είχαν και έχουν  τον χαρακτήρα και την ιδιότητα του επωδού. Κάτι που απεδείχθη στην πορείαν του χρόνου, όπως το χαρακτηρίζομεν. Και τούτον δεν συνέβαινε μόνον με τους ταγούς της Ευρώπης, αλλά και με κάθε  πρόθυμον να παράσχει βοήθειαν είτε μέσω ΜΚΟ, είτε μέσω «αλληλεγγύων», (από πού ξεφύτρωσαν όλοι αυτοί;;;), είτε μέσω διεθνών Οργανισμών. Απ’ όλους διηνοίχθησαν πληγές χαίνουσες  άγνωστον έως πότε!

Η «κήλησις επωδών» προς την Ελλάδα αντιμετωπίζεται, ως «θείον δώρον», ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετον.  Κανείς πολιτικός δεν αντέδρασε  σθεναρώς και αποτελεσματικώς στις απαιτήσεις τους. Και έτσι πέτυχαν και συνεχίζουν πάντοτε τον σκοπόν τους να τον φέρουν εις πέρας προς απόλυτην οικονομικήν διάλυση της Ελλάδος και εξαθλίωση του πληθυσμού της.

Η «κήλησις επωδών» συνεχίζεται σε πλείστα πεδία. Οι γητευτές,  γοητευτές, δελεαστές και σαγηνευτές έχουν την δυνατότητα της ψευδεπιγράφου αληθοφανείας (η Ελλάδα έπραξε πολλά και είναι αξιέπαινη, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς), η συνήθης επωδή των επωδών και εμείς, ώσπερ ο κόραξ, ανοίγομεν το στόμα για να εξαγγείλομεν στο πλήθος τις οιονεί επιτυχίες, χάνοντας τον άρτον εκ του στόματός μας!

«Καίπερ άδικον γίνεται πράξις», κατά το δη  λεγόμενον.