Αισθάνθηκα την ανάγκη να γράψω λίγες λέξεις μετά τη παρακολούθηση και αυτής της παράστασης του Opera Studio, τώρα ιδιαίτερα που οι παραστάσεις τελείωσαν οπότε όποιος θέλησε να τη προτιμήσει ,το έκανε επηρεασμένος, μόνο από τα θετικά σχόλια του τύπου και την έκρινε με τις δικές του προσλαμβάνουσες.

Για ιστορικούς λόγους λοιπόν,μιας και όλοι όσοι έχουν -δικαίως- αρνητική άποψη, σιωπούν· θέλω να καταγραφεί ότι: Δεν ήταν ξύμπασα η πόλις που έπραξε τούτο...Δεν σιωπούν όλοι λοιπόν για την ιστορική ευκαιρία που χάνεται, δηλαδή τη θετική διαπαιδαγώγησή μας μέσω της μεγάλης τέχνης του μουσικού θεάτρου.

Να συμβεί δηλαδή αυτό που πρεσβεύει ο Β.Ι. Λένιν ,να προσφερθεί η μεγάλη τέχνη στον λαϊκό άνθρωπο.Διότι αυτή η τέχνη που εργαλειακά βελτιώνει, οπότε εξελικτικά οδηγεί στο νέο άνθρωπο, παρεμποδίζεται επί αιώνες η διάδοσή της στο λαό ενώ στο τοπικό μας παράδειγμα ,παρουσιάζεται με τον ακόλουθο τρόπο.

Τι είδαμε λοιπόν και φέτος; Παρωχημένη αν-αισθητική, μία ακαθόριστη μιζέρια. Καθρεφτάκια και χάντρες για να εντυπωσιαστούν οι αχρείοι , ανάξιοι ιθαγενείς. Το μεγάλο λοιπόν έργο -ένα ακόμα- έγινε παρωδία ,κάτι σαν ιλαρή οπερέτα για απαίδευτους μικροαστούς του μεσοπολέμου.Τα recitativi εξαφανίστηκαν και πήραν τη θέση τους, διάλογοι ποσταρισμένης πρόζας.

Οι οποίοι και δεν ακούγονταν.Οι χαρακτήρες έγιναν μονοδιάστατοι ,βαρετοί και αδιάφοροι.Οι άριες πνιγμένες σε λαρυγγισμούς ,φοβισμένες ,"όπως και στις λυρικές βραδιές, φετινές και προηγούμενες, καθώς και στις δυο προηγούμενες "όπερες" ",με σαφή και κεντρικό προσανατολισμό να ακούγονται κατ΄αυτό τον τρόπο.

Φυσικά και επίσης δεν ακούγονταν. Σκηνικά και βιντεοπροβολές, πάλι άνευ καμίας ουσίας: φέτος το μακρύ τραπέζι το διαδέχτηκε η εξέδρα του Baywatch ,πίσω θάλασσα, έπειτα ένα παράθυρο φυλακής -μας μάσησαν τη τροφή- με κάτι σαν πυγολαμπίδες να αστράφτουν που και που."

Οι πυγολαμπίδες πρέπει να χρώσταγαν από πέρυσι μερικά μεροκάματα και ήρθαν να τα συμπληρώσουν, μαζί τους, φέραν δε και τζιτζίκια,που αναίτια ακούγονταν από τα ηχεία,από καιρού εις καιρόν. Κάτι ακόμα κοινό με τις παραστάσεις προηγούμενων χρόνων:

Φωνή άλλης τοποθέτησης χρησιμοποιήθηκε σε ρόλο άλλης. Με αποτέλεσμα πέραν των λαρυγγικών και φοβισμένων στοναρισμάτων ,να χάνουμε μεγάλα μέρη από κεντρικές άριες,αφού ο βαρύτονος δεν γίνεται βαθύφωνος, γιατί δεν τους χωρίζουν απλά δύο γράμματα, αλλά φωνητικό εύρος που μετριέται με φθόγγους και διαστήματα.

Μάλλον οι φωνές λοιπόν ,οι οργανικές σχέσεις μεταξύ των αδόντων ή μη ηθοποιών δεν ενδιαφέρουν τον έχοντα το γενικό πρόσταγμα, καθώς και οι σκηνικοί χώροι ,η επιβεβαίωσή τους καθώς και η φυσικότητα. "Μη μιλήσουμε δε για χρήση αντικειμένων, διότι ένα μπουκέτο λουλούδια αποβιβάστηκε από την Ιταλία -μάλλον- και ρίζωσε στο χέρι του φέροντα, χωρίς να μαραθεί για άγνωστο σκηνικά χρόνο".

Φαίνεται λοιπόν, ότι οι πλέον αντιδραστικές απόψεις, ο ναρκισσισμός και η εγωπάθεια του ενός, υπερνικά τη δυνατότητα που δόθηκε σε όλη τη Πόλη -ενεργητικά ή παθητικά- να μυηθεί σε ένα από τα σημαντικότερα δημιουργήματα της ανθρωπότητας, την όπερα και το μουσικό θέατρο εν γένει.

Διότι πως να μη χαρακτηρίσω αντιδραστική ,την απαξίωση των εργαλείων, άρα την εν γένει απαξίωση του κοινού αφού το συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει είναι ότι η περιβόητη όπερα,που μάθαμε από τις λαϊκίστικες φωνές επί δεκαετίες ότι δεν αφορά εμάς τους πληβείους είναι ένα ανίσχυρο και ταυτόχρονα αφύσικο θέαμα "όπως του παρουσιάζεται ", την ίδια ώρα,που ο παιδαγωγικός ρόλος του φορέα IΟSΠ υπονομεύεται, από τον ίδιο το φορέα, τόσο από  τον τρόπο που παρουσιάζει τα έργα όσο και με τους guests stars να είναι υπέρ-τριπλάσιοι των εκπαιδευόμενων.

Τέλος, δεν έχω πρόθεση να στείλω απογοητευτικά μηνύματα, ούτε για τη δυναμική της τέχνης φυσικά, ούτε για τη δυναμική μας ως κοινωνία. Απλά μετά από ανοχή και αναμονή για θετικά αποτελέσματα -παρά τα δυσοίωνα στοιχεία που φαίνονταν εξ αρχής- κάποιος έπρεπε να διατυπώσει μία ένσταση μακριά από λογικές προσωπικής κόντρας.

Ακόμα για όποιον θέλει μα διστάζει να εκφράσει θέση, η επιστολή μου αυτή είναι μία παρότρυνση προς πολίτες με το θάρρος της γνώμης τους όσο ανίσχυροι κι αν νιώθουν.Έτσι σας θυμίζω τα λόγια του Ομήρου  «συμφερτὴ δ' ἀρετὴ πέλει ἀνδρῶν καὶ μάλα λυγρῶν».