Αν ο Βυσσινόκηπος του Τσέχοφ, την περασμένη χρονιά είχε πάρει τις καλύτερες κριτικές για την θεατρική ομάδα "από κοινού" της Α' ΕΛΜΕ, η φετινή σεζόν προδιαγράφεται μόνο και μόνο από την επιλογή του έργου, ακόμα πιο ιδανική.

Ο Επιθεωρητής του Γκόγκολ είναι το έργο που ταιριάζει γάντι στην εποχή μας και που περνάει μηνύματα μέσα από την ιδιοφυΐα του Ρώσου δραματουργού για να καταλάβουμε την νοοτροπία που μας χαρακτήριζε και που μας οδήγησε στην κοινωνική (και οικονομική) παρακμή.

Η ελληνική κρίση έχει πολλά κοινά στοιχεία με την παρακμή της ρώσικης κοινωνίας, ενός συγκεντρωτικού, αλλά και συνάμα γραφειοκρατικού κράτους, λίγο πριν από την επανάσταση των Μπολσεβίκων, την εποχή που η Ρωσία των τσάρων έφτανε στην δύση της.

Σε αυτή την κοινωνία αναφέρεται ο Γκόγκολ, αγνοώντας φυσικά ότι η διαχρονικότητα του έργου του θα ταίραζε απόλυτα μετά από αρκετά χρόνια σε μια χώρα όπως είναι η Ελλάδα.

Η πρεμιέρα της παράστασης από την ομάδα "από κοινού" (πραγματικά απόλυτα επιτυχημένο το όνομα της ομάδας για την όλη θεατρική διαδικασία, όπως το εξήγησε και ο σκηνοθέτης της Φώτης Λάζαρης), δικαίωσε και με το παραπάνω όλες τις προαναφερόμενες προσδοκίες από το ανέβασμα ενός τέτοιου έργου.

Σε μια Ελλάδα που ακόμα διανύει την κρίση αυτή και που φυσικά δεν είναι καθόλου βέβαια αν έχει πάρει τα ανάλογα "χαπάκια" για να συνέλθει από τα σημάδια της αρρώστιας της, με λίγα λόγια, αυτά της διαφθοράς, του εύκολου πλουτισμού, του "δηθενισμού" και όλων των υπόλοιπων ασθενειών που εύστοχα αποτυπώνονται στο έργο του Γκόγκολ.


"Ο Επιθεωρητής" από την Θεατρική Ομάδα ‘Από κοινού’ - Part 1

Ο Επιθεωρητής που καταφέρνει και ξεγελά όλα αυτά τα πρόσωπα που συμβολίζουν αυτή την παρακμή, είναι ένα προϊόν και αυτός της ίδιας διεφθαρμένης κοινωνίας, προερχόμενος μέσα από αυτήν και γεννώντας μαζί της (είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα), νέες δολοπλοκίες, νέες απάτες, αναπαράγοντας έτσι από κοινού το ίδιο το σύστημα.

Το σύστημα χρειάζεται Επιθεωρητές και τέτοιες κοινωνίες, γνωρίζοντας ότι η μεταξύ τους σχέση και τα αντίστοιχα συμφέροντα θα καταφέρουν να τα διατηρήσουν στο προσκήνιο, μένοντας έτσι στο διηνεκές και από εκεί στο αιώνιο και κλασικό παρόν.

Αποτρέπει έτσι κάθε ενδεχόμενο ανατροπής του, ακόμα και όταν τα ίδια του τα πιόνια, με μικρή ή και με μεγάλη εξουσία γίνονται θύματα ένεκα των καταστάσεων, προκειμένου αυτό να διατηρηθεί στην θέση του.

Η σύγκρουση αυτή δεν έρχεται ποτέ, όμως η συνηδητοποίηση -εκ μέρους των πιονιών- της πραγματικής τους θέσης μέσα στο σύστημα, δίνει στους χαρακτήρες αυτούς μια δραματικότητα, που κάνει τους θεατές να τους συμπαθήσουν και να ταυτιστούν μαζί τους.


"Ο Επιθεωρητής" από την Θεατρική Ομάδα ‘Από κοινού’ - Part 2

Ίσως, άλλωστε, όπως ανέδειξε εύστοχα και επιτυχημένα η παράσταση της θεατρικής ομάδας της ΕΛΜΕ, σκιαγράφοντας στο σανίδι όλα τα παραπάνω στοιχεία στο φινάλε του έργου, να έχουν υπάρξει και αυτοί στην ίδια θέση, πιόνια και γρανάζια μαζί, ενός ίσως διαφορετικού μηχανισμού που καταλήγει όμως στον ίδιο παρανομαστή.

Και ξέρετε κάτι; Αυτό θα ήταν καυστικό, απολαυστικό και σατυρικά ανατρεπτικό μαζί. Δίκαια λοιπόν η ομάδα κέρδισε το χειροκρότημα του κόσμου στην κατάμεστη αίθουσα του ΕΠΑΛ, κάνοντας την καλύτερη αρχή στο φετινό της θεατρικό ταξίδι.