Σύμφωνα με αρκετούς ερευνητές της λαογραφίας, οι κωμωδίες του Αριστοφάνη και οι ιστορίες του Καραγκιόζη ταυτίζονται και έχουν κοινό υπόβαθρο την αυθεντικότητα και το γέλιο που προκύπτει μέσα από την καθημερινότητα των λαϊκών ηρώων της.

Στην σύγχρονη εποχή, όπου η καθημερινότητα του απλού ανθρώπου έχει δυσκολέψει σε πολλά πράγματα, βλέπουμε την αναβίωση των λαϊκών ιστοριών του αγαπημένου μας Καραγκιόζη και την άνθηση του θεάτρου σκιών, μιας παραδοσιακής λαϊκής τέχνης που οι ρίζες της χάνονται στα βάθη των χρόνων.

Πού οφείλεται αυτή η αναβίωση; Προφανώς ο απλός και καθημερινός άνθρωπος, ο άνθρωπος του μεροκάματου και της επιβίωσης ταυτίζεται με τους λαϊκούς ήρωες του θεάτρου σκιών και κατά προέκταση με τις κωμωδίες του Αριστοφάνη. Βρίσκει στις ιστορίες τους κοινά στοιχεία, μέσα από την οπτική πλευρά της κωμωδίας και του γέλιου.

Το σίγουρο είναι ότι η αναβίωση αυτή, έχει δώσει δυναμική και προοπτική σε μία παραδοσιακή τέχνη που πριν από λίγες δεκαετίες έμοιαζε να αργοσβήνει, ενώ έχει ελκύσει με την μαγεία της, δεκάδες νέους ανθρώπους να ασχοληθούν μαζί της.



Η παράδοση της τέχνης του Καραγκιόζη στην σύγχρονη Πάτρα

Ο Χρήστος Καλπουζάνης είναι ένας από αυτούς τους νέους ανθρώπους.

Μεγαλωμένος στην συνοικία των Προσφυγικών, σε μια γειτονιά ταυτισμένη με τις χαμένες πατρίδες της Μικράς Ασίας, εκεί όπου ο Καραγκιόζης είχε βαθιές ρίζες, είχε την πρώτη του επαφή με το θέατρο σκιών μέσα από τις ζωγραφιές της γιαγιάς του.

Η γιαγιά του ζωγράφιζε φιγούρες, εκείνος τις χάζευε και έτσι από εκεί πήρε τα πρώτα του ερεθίσματα να ασχοληθεί με το θέατρο σκιών, μια τέχνη που η ιστορία της είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την Πάτρα και τον ευρύτερο αστικό λαϊκό πολιτισμό.


Αν και γιος του γνωστού προπονητή και ποδοσφαιρολάτρη, Κώστα Καλπουζάνη, της "ψυχής" του Ολυμπιακού Πατρών, της πρώτης προσφυγικής ομάδας της πόλης, το ποδόσφαιρο δεν του έκανε και τόσο.

Το 1998 σε ηλικία μόλις 12 ετών ο Χρήστος Καλπουζάνης έκανε την πρώτη του παράσταση στο θέατρο σκιών, ενώ στη συνέχεια ήρθαν και πρώτες διακρίσεις, παίρνοντας στο φεστιβάλ του δήμου το βραβείο κίνησης φιγούρας και το βραβείο καλύτερης παράστασης.

Πλεόν πέρα από τις παραστάσεις που δίνει, διατηρεί και ένα εργαστήρι όπου μαθαίνει σε μικρά παιδάκια την τέχνη του Καραγκιόζη, βλέποντας ότι υπάρχει αρκετό ενδιαφέρον. Ο ίδιος θεωρεί ότι το θέατρο σκιών έχει μέλλον.

Πιστεύει μάλιστα ότι σημαντικό ρόλο στην αναβίωση του Καραγκιόζη δεν έπαιξε μόνο η κρίση, αλλά και ο ανταγωνισμός. "Οι νέοι Καραγκιοζοπαίκτες που βγήκαν προσπάθησαν να κάνουν πράγματα από μόνοι τους και αυτό δημιούργησε έναν υγιή ανταγωνισμό. Ο ανταγωνισμός είναι καλό πράγμα και κάνει τον καθένα από εμάς να βελτιώνεται". 


Αυτό που εισπράττει μέσα από τον Καραγκιόζη είναι η αγάπη και η χαρά των μικρών παιδιών. "Όταν κάνεις τον άλλο να γελάει σε γεμίζει, πόσω μάλλον όταν κάνεις να γελάνε δεκάδες μικρά παιδάκια" τονίζει και προσθέτει:

"Ο Καραγκιόζης, άλλωστε, είναι ένα μαγικό ταξίδι από μόνος του και μία τέχνη που πρέπει να κρατήσουμε εμείς οι νεότεροι ζωντανοί γι' αυτό και χαίρομαι που συμβάλω σε αυτό". 

Μια τέχνη παραδοσιακή που επιβεβαιώνει με την αναβίωση και την άνθηση των τελευταίων χρόνων την διαχρονικότητα και την κλασσικότητά της.