Αν πιστεύετε η Πάτρα είναι μία πόλη γεμάτη από αντιθέσεις και αντιφάσεις που όμως όταν συνθέτονται μεταξύ τους βγάζουν μία αρμονία, τότε δεν έχετε παρά να πάτε στο τέρμα της Παντανάσσης.

Στον πεζόδρομο εκείνον που οι αντιφάσεις συνυπάρχουν στους τοίχους των κτιρίων και στον περιβάλλοντα χώρο. Από την μία γκράφιτι και street art και από την άλλη συνθήματα και βαψίματα που ξεπερνούν τα όρια της υβρεολόγιας αρκετές φορές.

Και οι δύο αυτές τάσεις συνυπάρχουν μαζί. Το αν βγάζουν βέβαια μία αρμονία αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα που σηκώνει αρκετή συζήτηση. Ωστόσο, η όλη ατμόσφαιρα ενός υπέροχου- για πολλούς - σημείου της Πάτρας, αποτυπώνει το εναλλακτικό ρεύμα και την κουλτούρα του δρόμου που έχει μέσα της αυτή η πόλη.

Τα γκράφιτι (και αυτά που έχουν απομείνει, αλλά και αυτά που έχουν σβηστεί) είναι τόσο ποιοτικά που θα μπορούσαν να είχαν διακριθεί αν έπαιρναν μέρος σε κάποιο street art διαγωνισμό.

Όσο για τα συνθήματα και τα βαψίματα στους τοίχους ποικίλουν. Άλλοι γράφουν κάποιο σκωπτικό που παραπέμπει σε κάποια φιλοσοφία ζωής. Άλλοι ένα σύνθημα για την ομάδα τους, άλλοι τον έρωτα τους και άλλοι απλά βρίζουν και χυδαιολογούν.

Ωστόσο, σίγουρα το πάνω μέρος της Παντανάσσης, είναι ένα σημείο της Πάτρας που έχει το δικό του ξεχωριστό ενδιαφέρον, με όλα αυτά που γράφονται και ζωγραφίζονται στους τοίχους του.


Σημειώνουμε, πάντως, ότι έχει βγει μια φήμη τελευταία που θέλει όλα όσα γίνονται να καταγράφονται από κρυφές κάμερες που λέγεται ότι υπάρχουν, κάτι που έχει απομακρύνει αρκετούς γκραφιτάδες από την περιοχή.

Για ευνόητους λόγους. Κάτι που σημαίνει ότι δύσκολα θα ξαναδούμε νέα γκράφιτι στο σημείο αυτό της Πάτρας. Θα μείνουμε μόνο με τα παλιά. Και με τις χυδαιολογίες που υπάρχουν στους τοίχους των κτιρίων, ακόμα και αν αυτά είχαν φρεσκό - βαφτεί. 

Βλέπετε τους γκραφιτάδες εύκολα τους βρίσκει κανείς. Το να κάνει κάποιος ένα γκράφιτι θέλει δουλειά, σε αντίθεση με κάποιον που απλά θέλει να γράψει ή να βάψει κάτι στον τοίχο. Όπως και να έχει ο δρόμος αυτός της Πάτρας έχει ένα ξεχωριστό ύφος και μια άλλη ατμόσφαιρα...