Δίχασε το facebook o Γιώργος Βελισσάρης στον απόηχο της συναυλίας που έγινε το μεσημέρι της Τσικνοπέμπτης.

Την επομένη έγινε χαμός από αναρτήσεις σχετικά με την εμφάνιση του «αηδονιού» του δημοτικού τραγουδιού και των πανηγυριών στο Νότιο Πάρκο.

Ο διχασμός στο βάθος του έκρυβε μία πολιτική αντιπαράθεση που είχε να κάνει με τους «πολέμιους» του Κώστα Πελετίδη και της δημοτικής αρχής και αυτούς που είναι μαζί με τον δήμαρχο, εκτιμώντας την μέχρι τώρα θητεία του ή γιατί πρόσκεινται στην ίδια ιδεολογική κατεύθυνση πολιτικά.

Πέρα όμως από την πολιτική αντιπαράθεση που έκρυβε αυτός ο διχασμός, ακούστηκαν και προβληματισμοί σχετικά με που βαδίζει το καρναβάλι και αν ταυτίζεται η φιλοσοφία του με αυτή των πανηγυριών.

Το καρναβάλι της Πάτρας έχοντας μία αστική προέλευση, δεν κινούνταν ποτέ τόσο στην συλλογιστική των λαϊκών δρώμενων. Αυτό μαρτυρά η ιστορία του που είναι ταυτόσημη με την ιστορία της αστικοποίησης της αχαϊκής πρωτεύουσας.

Όμως από την άλλη, η αλήθεια είναι ότι έχουν γίνει και άλλες τέτοιου είδους εκδηλώσεις, σε περασμένα καρναβάλια (ειδικά σε μέρες όπως η Τσικνοπέμπτη) όμως αυτή η διχόνοια και ο… σπαραγμός δεν υπήρξε τότε.

Και κάτι ακόμα: Αν ο δήμος αντί για τον Βελισσάρη, έφερνε τον Μάρκο Μάρκοβτις και την μπάντα του για παράδειγμα, ξέρετε τι θα άκουγε; Και όμως οι καρναβαλιστές του πληρωματικού Κρυμμένου Θησαυρού τον έφεραν στην Πάτρα και μάλιστα σε μία εκδήλωση που είχε καρναβαλική ατμόσφαιρα και καρναβαλική ποιότητα.

Ίσως το θέμα δεν είναι ο καλλιτέχνης, αλλά το πώς τον παρουσιάζεις αυτόν, εντάσσοντας τον στο δικό σου σκεπτικό, στην δικιά σου συλλογιστική. Πάντως, ο Βελισσάρης ούτε που θα πιστεύει τι έγινε για πάρτη του στο facebook.