Σάββατο απόγευμα.
Βρέχει, φυσάει και αναρωτιέμαι τι θα κάνω απόψε. Σπίτι και ταινία; Stand up comedy; Ή μήπως κάτι άλλο;
Μπαίνω στο PATRAS EVENTS, πηγαίνω στην καρτέλα events και βλέπω τις προτάσεις.

Πάρτι μασκέ με θέμα τα ζώα;Σήκω, έφυγες! Μα, δεν έχω τίποτα να φορέσω. Κι ύστερα; Μα πώς δεν έχω; Αν ψάξω λίγο καλύτερα την ντουλάπα μου, όλο και κάτι θα βρω. Λίγη φαντασία θέλει!

Πεπεισμένη ότι η φαντασία μετράει, ξετρυπώνω 2 μποά, μία ξανθιά περούκα, ένα κορμάκι, κάτι γυαλιά με αυτιά και μύτη γουρουνιού, μια τούλινη φούστα παιδική κι ένα κολάν! Υπέροχα,εγώ θα ντυθώ μπέικον τυλιχτό. Τα κιλά που έχω πάρει, θα με κάνουν πολύ λιμπιστερή. Στο λεπτό, είμαι έτοιμη.

Δεν χρειάστηκε δεύτερη σκέψη.

Το πάρτι ξεκινούσε νωρίς. Αυτό με έκανε λίγο επιφυλακτική. Μήπως δεν είδα καλά; Μήπως δεν θα γίνει; Φτάνω, πληρώνω είσοδο και μπαίνω μέσα. Κοάλα, μονόκεροι, γάιδαροι, τίγρεις, γάτες και σκύλοι, πρόβατα και αγελάδες, πιγκουίνοι, μέλισσες και πασχαλίστες χορεύουν. Οι στολές καινούριες, γυαλιστερές, καλοραμμένες, του κουτιού. Άλλο η Αποκριά στην Πάτρα κι άλλο στην Κοζάνη, σκέφτομαι.

Τα υπόλοιπα ζώα με κοιτάνε. Είναι δικιά μας ή αδέσποτη; φαίνεται να αναρωτιούνται τα περισσότερα σχεδόν αδιάκριτα. Δεν με νοιάζει. Η πρόσκληση εξάλλουν ήταν ανοιχτή. Χορεύω με το δικό μου τρόπο. Χορεύουν με τα δικά τους βήματα. Είναι από κάποιο γυμναστήριο. Σίγουρα. Οι δάσκαλοι δίνουν το ρυθμό και οι υπόλοιποι ακολουθούν. Με αρπάζουν και με βάζουν στον κύκλο τους. Προσπαθώ να μιμηθώ τις κινήσεις. Έρχονται κάποιοι και ρωτάνε.

Αυτή ποια είναι; Κουνάνε ανήξερα τους ώμους. Για το πάρτι ήρθα, φωνάζω αλλά δεν το ακούνε. Σε λίγο οι γκαρσόνες ανασκουμπώνονται. Σκουπίζουν το μαγαζί, αδειάζουν τα τασάκια, παίρνουν τα άδεια ποτήρια. Αρχίζει και αραιώνει ο κόσμος. Ένας άλλος κόσμος κανονικός μπαίνει. Μόλις που είχα μπει στο κλίμα. Φεύγω. Γυρνάω σπίτι. Σκέφτομαι την Τσικνοπέμπτη. Πέφτω για ύπνο.

Όλο το βράδυ οι γάτες του ακάλυπτου ουρλιάζουν. Κατά τις 7 το πρωί τα νιαουρίσματα φτάνουν πιο δυνατά στα αυτιά μου. Στην πολυκατοικία ακούγονται τα πάντα τέτοιες ώρες. Πατιούνται καζανάκια, φτύνονται φλέγματα. Ένα παιδί, φωνάζει «Μαμά ποιο μωρό, κλαίει;». Ένας άλλος λέει: «Θα νομίζουν ότι σου σκίζω τον κώλο!» Ένα πλυντήριο παίρνει μπροστά.

Αλλάζω πλευρό. Γελάω.

Τελικά, το πάρτι είναι εδώ!