Σάββατο απόγευμα.
Βρέχει, φυσάει και μεις αναρωτιόμαστε τι θα κάνουμε απόψε. Σπίτι και ταινία; Stand up comedy; Ή μήπως κάτι άλλο;
Μπαίνουμε στο PATRAS EVENTS, πηγαίνουμε στην καρτέλα events και βλέπουμε τις προτάσεις.

Πάρτι μασκέ με θέμα τα ζώα;Σήκω, φύγαμε... Μα δεν έχουμε τίποτα να φορέσουμε. Μα πώς δεν έχουμε; Αν ψάξουμε λίγο καλύτερα την ντουλάπα μας, όλο και κάτι θα βρουμε. Λίγη φαντασία θέλει!

Πεπεισμένοι ότι η φαντασία μετράει, ξετρυπώνουμε ένα παντελόνι ντίσκο, 2 μποά, μία ξανθιά περούκα, ένα κορμάκι, ένα καπέλο παπαγάλου, κάτι γυαλιά με αυτιά και μύτη γουρουνιού, μια τούλινη φούστα παιδική, ένα κολάν κι ένα ζευγάρι φτερά! Υπέροχα,εγώ θα ντυθώ μπέικον τυλιχτό. Τα κιλά που έχω πάρει, θα με κάνουν πολύ λιμπιστερή. Ωραία, εγώ θα ντυθώ μαδημένος παπαγάλος. Στο λεπτό, είμαστε έτοιμοι.

Δε χρειάστηκε δεύτερη σκέψη.

Το πάρτι ξεκινούσε νωρίς. Αυτό μας έκανε λίγο επιφυλακτικούς. Μήπως δεν είδαμε καλά; Μήπως δε θα γίνει; Φτάνουμε, πληρώνουμε είσοδο και μπαίνουμε μέσα. Κοάλα, μονόκεροι, γάιδαροι, τίγρεις, γάτες και σκύλοι, πρόβατα και αγελάδες, πιγκουίνοι, μέλισσες και πασχαλίστες χορεύουν. Οι στολές καινούριες, γυαλιστερές, καλοραμμένες, του κουτιού. Άλλο η Αποκριά στην Πάτρα κι άλλο στην Κοζάνη, σκεφτόμαστε.

Τα υπόλοιπα ζώα μας κοιτάνε. Είναι δικά μας ή αδέσποτα; φαίνεται να αναρωτιούνται τα περισσότερα σχεδόν αδιάκριτα. Δε μας νοιάζει. Η πρόσκληση εξάλλουν ήταν ανοιχτή. Χορεύουμε με το δικό μας τρόπο. Χορεύουν με τα δικά τους βήματα. Είναι από κάποιο γυμναστήριο. Σίγουρα. Οι δάσκαλοι δίνουν το ρυθμό και οι υπόλοιποι ακολουθούν. Μας αρπάζουν και μας βάζουν στον κύκλο τους. Προσπαθούμε να μιμηθούμε τις κινήσεις. Έρχονται κάποιοι και ρωτάνε.

Αυτοί ποιοι είναι; Κουνάνε ανήξερα τους ώμους. Για το πάρτι ήρθαμε, φωνάζουμε αλλά δεν το κάνουμε. Σε λίγο οι γκαρσόνες ανασκουμπώνονται. Σκουπίζουν το μαγαζί, αδειάζουν τα τασάκια, παίρνουν τα άδεια ποτήρια. Αρχίζει και αραιώνει ο κόσμος. Ένας άλλος κόσμος κανονικός μπαίνει. Μόλις που είχαμε μπει στο κλίμα. Φεύγουμε. Γυρνάμε σπίτι. Συζητάμε για την Τσικνοπέμπτη. Πέφτουμε για ύπνο.

Όλο το βράδυ οι γάτες του ακάλυπτου ουρλιάζουν. Κατά τις 7 το πρωί τα νιαουρίσματα φτάνουν πιο δυνατά στα αυτιά μας. Στην πολυκατοικία ακούγονται τα πάντα τέτοιες ώρες. Πατιούνται καζανάκια, φτύνονται φλέγματα. Ένα παιδί, φωνάζει «Μαμά ποιο μωρό, κλαίει;». Ένας άλλος λέει: «Θα νομίζουν ότι σου σκίζω τον κώλο!» Ένα πλυντήριο παίρνει μπροστά.

Αλλάζουμε πλευρό. Γελάμε.

Τελικά, το πάρτι είναι εδώ!