Η ταλαιπωρία, της ταλαιπωρίας, ω ταλαιπωρία!

Όσοι έχουν βρεθεί τις τελευταίες μέρες στα γραφεία της ΔΕΗ, στην Πάτρα, φεύγουν μουρμουρίζοντας αυτή τη λέξη, αφού πρώτα έχουν δείξει υπομονή μέχρι να φτάσει εκείνη η άγια ώρα που θα εξυπηρετηθούν. Οι πιο ψύχραιμοι από αυτούς.

Γιατί άλλοι φεύγουν βρίζοντας και φωνάζοντας. Το πρωί της περασμένης Δευτέρας, για παράδειγμα, όσοι βρέθηκαν στην αίθουσα του κτιρίου όπου βρίσκονται τα ταμεία για να πληρώσουν τους λογαριασμούς του, έφυγαν σίγουρα φωνάζοντας.

Ο κόσμος μέσα στην αίθουσα δεν χωρούσε, οι ουρές σχημάτιζαν «φιδάκι», μέχρι να φτάσουν στα ταμείο και οι πελάτες της επιχείρησης περίμεναν επί τουλάχιστον δύο με τρεις ώρες όρθιοι για να τους εξυπηρετήσουν.

Την ίδια στιγμή οι υπάλληλοι που βρίσκονταν στα τέσσερα ταμεία, ήταν μόλις δύο. Τα άλλα δύο ταμεία ήταν κλειστά, κάτι που έφερε τις φυσιολογικές διαμαρτυρίες του κόσμου.

«Αν η ΔΕΗ ήταν ιδιωτική εταιρεία και όχι στην μορφή που είναι τώρα, θα γινόταν ποτέ κάτι τέτοιο;» αναρωτιόνταν ένας από τους πολλούς που περίμεναν στην «ουρά». Και εδώ που τα λέμε ξέρουμε όλοι την απάντηση…