Η υπόθεση του έργου μοιάζει εντελώς σημερινή και αναφέρεται στην ονειροπόλα και εκκεντρική Ορελί, που περιφέρεται με τα παράταιρα ρούχα της στην περιοχή του Σαγιό και βλέπει τον κόσμο με τα δικά της μάτια: ευτυχισμένο και όμορφο. Μέχρι που κάποιοι αδίστακτοι επενδυτές αποφασίζουν να εκμεταλλευτούν το υπέδαφος του Παρισιού για να πλουτίσουν από το πετρέλαιο. Τότε, η ιδεαλίστρια Ορελί στέκεται απέναντί τους και τους πολεμάει με πάθος. Μαζί με τους φίλους της στήνει στους κερδοσκόπους μια παγίδα που τους οδηγεί στην καταστροφή, σημαδεύοντάς τους στην αχίλλειο πτέρνα τους, την απληστία.

«Η τρελή του Σαγιό» έργο του γάλλου συγγραφέα Ζαν Ζιρωντού (1882-1944) ανέβηκε για πρώτη φορά στο Παρίσι ένα χρόνο μετά το θάνατό του (1945), μια ιδιαίτερη περίοδο για τη Γαλλία συγκεκριμένα αλλά και για την Ευρώπη γενικότερα, μιας και η Γερμανική Κατοχή κυριαρχούσε παντού. Αναμφίβολα, ο Ζαν Ζιρωντού επηρεασμένος από την κατάσταση της πατρίδας του γράφει ένα πολιτικό – κοινωνικό έργο και το ενισχύει με μια γερή δόση παραμυθιού. Ίσως να ήταν η ανάγκη του κόσμου τέτοια εκείνη την περίοδο.

Ίσως να ήταν και η προσωπική του ανάγκη να γράψει κάτι που, πέρα από τα μηνύματα που θέλει να περάσει, θέλει να διασκεδάσει και να ενισχύσει την πίστη του κόσμου στη δύναμη του καλού. Πρόκειται για ένα έργο που δένει εξαιρετικά με την ελληνική πραγματικότητα. Και είναι αριστουργηματική η ατάκα του ρόλου του προέδρου των εν λόγων εταιρειών που αναφέρει ότι η εξουσία μας χάνει, εκεί που οι φτωχοί ακόμα χαίρονται.

Η σκηνοθεσία του Χρήστου Στρέπκου ήταν ευρηματική, με γρήγορο τέμπο, όπως ακριβώς θα ταίριαζε και στο ποιητικό, λυρικό ύφος του Ζαν Ζιρωντού, με όλο τον παραλογισμό και την τρέλα της γραφής του αλλά και των εποχών που δυστυχώς όλοι μας διανύουμε, αξιοποιώντας έξυπνα τον διαθέσιμο σκηνικό χώρο καικάνοντας χρήση συγκεκριμένων θεατρικών τεχνικών: εναλλαγή πολλών ρόλων για κάθε ηθοποιό, συχνά σε φρενήρεις ρυθμούς, και άρα υποκριτική βασισμένη σε μια χαρακτηριστική τυπολογία για κάθε ήρωα, μαζί και έντονη σωματικότητα· συνεχείς εναλλαγές μεταξύ αφήγησης και δράσης· έμφαση στις λεπτομέρειες, που εξυπηρετούν τη θεατρικότητα· ευρηματικότητα όσον αφορά την είσοδο και τη έξοδο των προσώπων· φαντασία και ποικιλία στην κινησιολογία, που καλείται πολύ άμεσα και πολύ γρήγορα να εξυπηρετήσει την ταχέως μεταβαλλόμενη πλοκή, να δημιουργήσει χώρους και ατμόσφαιρες και να σηματοδοτήσει τους ρόλους.

Ο Χ.Στρέπκος, σε όλες τις παραγωγές του «Άρματος Θέσπιδος» εμπνέεται από το σχεδόν ακροβατικό «βιομηχανικό» παίξιμο του Μέγιερχολντ και τη γεμάτη σκέρτσα και γκαγκς «Commedia dell Arte». Οι ηθοποιοί του «Άρματος» είναι περισσότερο περφόρμερς παρά οι χαρακτήρες των έργων. Τρέχουν χωρίς σταματημό πάνω-κάτω, σαν ήρωες του βωβού κινηματογράφου και η σκηνή σχεδόν «βομβαρδίζεται» από τη δράση των ηθοποιών, που δεν αφήνουν τίποτα όρθιο προκειμένου να πάρουν ο ένας από τον άλλον αυτό που απαιτεί η  κάθε σκηνή.

Συγκεκριμένα, η Κατερίνα Κολλυροπούλου μόνο ως ιδανική ερμηνεύτρια της Ορελί θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και φυσικά ικανή να εμπνεύσει ένα θίασο προσφέροντας ταυτοχρόνως άφθονο χιούμορ στο κοινό. Με το ερμηνευτικό της ταλέντο, το έντονο θεατρικό ένστικτο και την φυσικότητα στο παίξιμό της κατόρθωσε να αποδώσει την «Τρελή του Σαγιό» με τρόπο μοναδικό.Δίπλα της άξιοι συμπρωταγωνιστές το σύνολο του θιάσου. Πολύ καλή η Βιβή Αλεξάνδρου, στο ρόλο της Ίρμας. Πρόκειται για μια ηθοποιό με φυσικό λόγο, πλαστική κίνηση, συναισθηματισμό και υποκριτική δεινότητα. Ο Διονύσης Κλάδης ήταν συναισθηματικός και αβίαστα καλός, χωρίς κάτι το επιτηδευμένο στο παίξιμό του.

Ο Βασίλης Κόκκαλης είχε κάτι το γλυκό και το νοσταλγικό στο παίξιμό του, σαν να είχε πραγματικά βγει από τους παριζιάνικους δρόμους του 1945. Είναι ένας αληθινός «εργάτης» της σκηνής και η δουλειά του αυτή φαίνεται σε κάθε λέξη και κάθε κίνησή του. Κανείς στο κοινό δεν μπόρεσε να αντισταθεί στο κωμικό του κρεσέντο, που ανταμείφθηκε με άφθονο γέλιο. Μεγάλο συν της παράστασης η αστείρευτη ενέργεια του Γιάννη Τσάκωνα, που εκμεταλλεύεται όλα τα μέσα της τεχνικής και της εμπειρίας του, παίζει με κέφι και μπρίο και εντυπωσιάζει με την πλαστικότητα των κινήσεων του.

Ολοκληρώνοντας, η παράσταση είχε νοήματα να μεταδώσει, με το καλό να θριαμβεύει, αφήνοντας, όμως, ανοιχτή τη χαραμάδα επιστροφής του κακού στον κόσμο. Είναι, άλλωστε, τέτοια η φύση του ανθρώπου που πάντα θα θέλει παραπάνω από αυτά που έχει, θα γίνει άπληστος και φιλοχρήματος και δε διστάσει να θέσει σε κίνδυνο έναν ολόκληρο λαό για να πλουτίσει εκείνος. Και στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια κάτι τέτοιο συνέβη και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Hπαράσταση «Η τρελή του Σαγιό» είναι μια εξαιρετική αφορμή για να νιώσετε την ιλαροτραγωδία των χρηματοοικονομικού ξεπεσμού μας και ταυτοχρόνως την εμμονή στο όνειρο. Όσοι, λοιπόν, αποζητούν μιάμιση ώρα διασκέδασης και σάτιρας της καθημερινότητας, αυτή η παράσταση αποτελεί μια εξαιρετική επιλογή. Μην την χάσετε!


«Η τρελή του Σαγιό»

Ταυτότητα Παράστασης

Μετάφραση: Μίνως Βολανάκης

Διασκευή-Δραματουργική Επεξεργασία-Σκηνοθεσία: Χρήστος Στρέπκος

Σκηνικά-Κοστούμια: Θάλεια Ιστικοπούλου

Κίνηση: Μαριμίλλλη Ασημακοπούλου

Σχεδιασμός Φώτων: Νίκος Σωτηρόπουλος

Παίζουν οι ηθοποιοί: Κατερίνα Κολλυροπούλου, Βασίλης Κόκκαλης, Γιάννης Τσάκωνας, Βιβή Αλεξάνδρου, Διονύσης Κλάδης 

Πληροφορίες-Κρατήσεις: Θέατρο Απόλλων

Τηλ, 2610 273613 και 2610 623730