Δεν χρειάζεται να πάει κάποιος στην Ακτή Δυμαίων ή στην παραλιακή ζώνη της Πάτρας για να διαπιστώσει ότι η αχαϊκή πρωτεύουσα ήταν κάποτε μια μεγάλη βιομηχανική πόλη, με δεκάδες εργοστάσια και βιοτεχνίες από τις οποίες έτρωγαν ψωμάκι και ζούσαν πολλές οικογένειες.

Τα σημάδια της βιομηχανικής ακμής της Πάτρας υπάρχουν σε αρκετές περιπτώσεις και μέσα στον αστικό ιστό της πόλης, σε κτίρια που κάποτε στέγαζαν βιοτεχνίες και μικρά εργοστάσια τα οποία όμως απασχολούσαν αρκετά άτομα.

Κτίρια που έχουν μετατραπεί σε ερείπια πλέον και παραμένουν σε αυτή την κατάσταση εδώ και χρόνια αναξιοποίητα, συνοδεύοντας τις νεότερες γενιές των Πατρινών με αυτή πλέον την εικόνα.

Ένα από αυτά τα κτίρια βρίσκεται στην οδό Ασημάκη Φωτήλα, πίσω από την πλατεία Βουδ, εκεί που στεγαζόταν κάποτε η βιοτεχνία πλεκτικής καλτσών του Νίκου Βέτσου. Το εργοστάσιο αυτό απασχολούσε τις δεκαετίες του ’50 και του ’60 περισσότερα από 50 άτομα.

Είναι μία εποχή που μπορεί να μην ακμάζει σε τόσο μεγάλο βαθμό όσο στις αρχές του 19ου αιώνα η βιομηχανία της Πάτρας, όμως το εμπόριο βρίσκεται σε άνθηση με την αστικοποίηση να είναι και αυτή σε φάση ολοκλήρωσης.

Ο Νίκος Βέτσος έχοντας ήδη διοριστεί το ’49 δήμαρχος της Πάτρας, δέκα χρόνια μετά εκλέγεται και επί των ημερών του μπαίνουν οι βάσεις για την διοργάνωση του καρναβαλιού, αλλά και την δημιουργία του εμπορικού επιμελητηρίου.

Το ’63 ξεκινά τις διαδικασίες για την διεκδίκηση της δημιουργίας του Πανεπιστημίου Πατρών, ενώ τα επόμενα χρόνια προσφέρει ένα σημαντικό μέρος της περιουσίας του στην Πάτρα. 


Το εργοστάσιο κλείνει τα χρόνια που ακολουθούν και ο ίδιος πεθαίνει το 1979 χρεοκοπημένος. Από εκείνα τα χρόνια που έκλεισε το εργοστάσιο το κτίριο παραδίδεται στην φθορά του χρόνου, παραμένοντας αναξιοποίητο, χωρίς τίποτα να λειτουργεί εκεί. 

Σαν να έχει στοιχειωθεί και αυτό από τον χαμό ενός άνδρα που προσπάθησε να προσφέρει στην πόλη του και πέθανε πάμφτωχος. Τα χρόνια που ακολούθησαν το ένα μετά το άλλο τα εργοστάσια έκλεισαν. 

Αποκορύφωμα το λουκέτο στην Πειραϊκή Πατραϊκή. Τα ερείπια γίνονται ολοένα και περισσότερα, οι εργάτες μένουν άνεργοι και η πόλη φτωχαίνει και αυτή. Μια φτώχεια παρατεταμένη και μία παρακμή που έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες σε αυτή την πόλη, κάνοντας την οικονομική ακμή της να είναι ένα μακρινό παρελθόν. 

Βλέπετε οι πολιτικοί και όσοι ασχολούνται με τα κοινά έχουν μάθει πλέον να πεθαίνουν πλούσιοι, ενώ οι νέες γενιές έχουν συνηθίσει να βλέπουν τα βιομηχανικά απομεινάρια της πόλης τους, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσουν ότι κάποτε αυτά έδιναν ζωή...