Το αγόρι ήθελε να δει θάλασσα. Βασικά, το κορίτσι ήθελε να δει θάλασσα. Τελικά, και οι δυο θέλαμε να δούμε θάλασσα.

Ένας καφές δίπλα στη θάλασσα... γιορτή! Μένουμε δίπλα στη θάλασσα και με αυτό και με εκείνο σπάνια τη βλέπουμε. Ο χρόνος τρέχει και ‘μεις ακολουθούμε από πίσω. Εδώ και καιρό παρακαλάμε για ένα Σάββατο ελεύθερο. Λίγο πριν την οριστική-πλεονασμός- εκπνοή του το 2017 μας χάρισε ένα Σάββατο. Ένα Σάββατο για εμάς. Μεγάλη η χαρά μας.

Αποφασίσαμε ένα μικρό ταξιδάκι ως το Ρίο. Φτάνουμε και λέω στον Κώστα: Βγάλε με μια φωτογραφία! Να σε βγάλω, μου λέει! Φόντο τα κύματα, η γέφυρα και η Παλιοβούνα. Εγώ μπροστά τους μοντέλο. Φτιάχνω μαλλί, βάζω κόκκινο κραγιόν, φορώ γυαλί και μειδιώ σαν τους κούρους και τις κόρες, νομίζω. Πολύ ωραία βγαίνεις, λέω από μέσα μου. Θα σε ανεβάσω, κάνω όνειρα! Βγήκα δυο τρεις. Μια όρθια, μια καθιστή, ξέρετε για να διαλέξω. Έπειτα, βγαίνουμε και μερικές σέλφι για το αρχείο. Κάνουμε να φύγουμε και βλέπουμε δίπλα μας μια μικρή λεπτομέρεια του φόντου. Μια σιχασιά. Πάνω στο πεζούλι ένα o.b. Τώρα αυτό το ξέβρασε η θάλασσα; Είναι το o.b. της θάλασσας, όπως λέμε ο θησαυρός της θάλασσας; ‘Η κάποια το πέταξε πρόσφατα εκεί;

Είπαμε εμείς τα κορίτσια να ‘μαστε βρομιάρες. Βρομιάρες στο μυαλό. Εκεί είναι η διαφορά και φυσικά το μυστήριο όλο.