Δουλεύουμε για να έχουμε τα χρήματα, ερωτευόμαστε γιατί αυτό μας ανεβάζει τη διάθεση, πίνουμε αλκοόλ γιατί μας φτιάχνει το κέφι, ταξιδεύουμε γιατί έτσι νιώθουμε γεμάτοι, περνάμε ωραία και ανεβάζουμε στα social μια υποτιθέμενη καλή ζωή, ψωνίζουμε γιατί με αυτό τον τρόπο κάνουμε ενέσεις αυτοπεποίθησης στον εαυτό μας… και μόλις γίνονται όλα ή κάποια από αυτά, βάζουμε άλλα πράγματα στο μυαλό μας... και άντε φτου και απ την αρχή. Μανία συσσώρευσης αγαθών, εικόνων, εμπειριών…. με απλά λόγια, όσο περισσότερα και καλύτερα πράγματα κατέχει κανείς, τόσο μεγαλύτερη ασφάλεια αισθάνεται. Σε μια σούπερ καταναλωτική κοινωνία, όπως η σημερινή η οποία μας προτρέπει συνεχώς να αποκτούμε και να καταναλώνουμε, το αποτέλεσμα στο τέλος της ημέρας δεν είναι η ευχαρίστηση, αλλά το ακριβώς αντίθετο: μια διαρκής έλλειψη ικανοποίησης.

Να του δώσω και μια άλλη διάσταση; Είσαι ελεύθερος; Πρέπει να παντρευτείς. Είσαι παντρεμένος; Αααα παπαπαπα είσαι δυστυχισμένος μίζερος και στερημένος. Έχεις παιδιά; Σε τρελαίνουν, έχεις χάσει τη ζωή σου. Δεν έχεις; Ωωωω συμφορά!!!! Πότε θα γίνεις μάνα; Λένε λοιπόν ότι οι άνθρωποι πάντα θα θέλουμε το αντίθετο απ’ αυτό που έχουμε... αυτό που νομίζουμε ότι θα μας ευχαριστήσει. Και όταν το βρούμε, πάλι θα λαχταρούμε το άπιαστο, αυτό που είχαμε πριν ή αυτό που δεν θα έχουμε ποτέ…

Πουφ βάσανο… το μυστικό κρύβεται στους μηχανισμούς του εγκεφάλου μας. Τα πράγματα στη ζωή μας τελικά θα ήταν απλά και τακτοποιημένα αν ο παράγοντας «ευχαρίστηση» δεν έπαιζε μαζί μας περίεργα παιχνίδια. Πόσες φορές δεν έχουμε επιθυμήσει πολύ κάτι και όταν έφτασε η ώρα να το αποκτήσουμε δεν μας έκανε πια καμία αίσθηση; Αν κοιτάξεις πιο προσεκτικά γύρω σου θα διαπιστώσεις ότι ολόκληρος ο κόσμος είναι στημένος με τέτοιο τρόπο ώστε η ευχαρίστηση και η δυστυχία, η ευτυχία και ο πόνος να μπλέκονται μεταξύ τους αδιάκοπα. Και κάπως έτσι μπαίνεις σε ένα κενό που σε απορροφά και όλα γύρω σου γκριζάρουν επικίνδυνα. Ξαφνικά…υπερωρίες, σκέψεις, brainstorming, παραγωγικής και έντονης ζωής χάνονται και έρχεται η εγκεφαλική υπερφόρτωση, η εργασιακή κατάθλιψη και η ψυχική εξάντληση. Να το πάω και λίγο παρακάτω; Από παντού ακούς χείλη πικρά να συμπεραίνουν πως δεν υπάρχει συναίσθημα, δεν υπάρχει φιλία, δεν υπάρχει εμπιστοσύνη, αξίες. Οι άνθρωποι παραπονιούνται πως δεν τους αγαπούν. Είναι εξάρτηση να περιμένεις από τους άλλους να σου χαρίσουν την αγάπη… (ΜΑΡΩ ΒΑΜΒΟΥΝΑΚΗ) και όταν στην χαρίζουν εσύ θέλεις κάτι άλλο ή θέλεις κι άλλο… κι άλλο… κι άλλο και πάλι τίποτα δεν ευχαριστιέσαι τίποτα δεν χαίρεσαι και τίποτα δεν απολαμβάνεις. Ας πούμε ότι αγαπάς… εεε και πάλι… κάτι περιμένεις να πάρεις πίσω… «Η αγάπη δεν είναι μπακάλικο. Nα μετράς τι έδωσες εσύ. Τι εγώ. Τι ο άλλος…. ή δίνεις από την ψυχή σου και βγάζεις τον σκασμό ή  κάτσε στη γωνίτσα σου και μέτρα τι δεν πήρες.» (ΑΛΚΥΟΝΗ ΠΑΠΑΔΑΚΗ)

Η ειρωνεία είναι ότι ακόμα και όταν συνδέσουμε την ύπαρξη μας με κάποιο άλλο άτομο, νιώθουμε καταπιεσμένοι, είμαστε υπερφορτωμένοι με ευθύνες, διαφωνούμε, γκρινιάζουμε και η ζωή μας παραμένει προβληματική και ανικανοποίητη. Δηλαδή είτε μαζί είτε μόνοι, πάντα έχουμε προβλήματα!

Κακά τα ψέματα, δεν χρειάζομαι βοήθεια για να σκεφτώ τα πρέπει και τις λύσεις. Χρειάζομαι προσωπικό χρόνο για να μετατρέψω τα βάρη σε εφόδια, το θυμό σε ζεστασιά, την πίεση σε δημιουργικότητα και την εξάντληση σε παραγωγικότητα.

Και επιτέλους είναι καιρός να μάθουμε όχι απλώς να μιλάμε αλλά να επικοινωνούμε….

ΥΓ : Εννοείται ότι δεν είμαι ικανοποιημένη με το άρθρο μου... έχω γράψει και καλύτερα !!!! :)