Αν ρωτήσεις κάποιον από τους λιγοστούς που έχουν απομείνει και είχαν προλάβει ως παιδιά τα γεγονότα του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, τι θυμάται από εκείνα τα χρόνια, θα σου πει σίγουρα:

Την πείνα. Η πείνα για τα 5χρονα και τα 10χρονα παιδιά εκείνης της εποχής ήταν κοινή. Τα παιδιά του ’40 δεν είχαν ούτε παπούτσια να φορέσουν, τα περισσότερα από αυτά κυκλοφορούσαν ξυπόλυτα στους δρόμους, ενώ τα πιο προνομιούχα φορούσαν ένα είδος σανδαλίου, φτιαγμένο από πίσσα.

Στην Πάτρα και όχι μόνο στην Αθήνα η πείνα ήταν έκδηλη σε όλες τις οικογένειες και αποτελούσε ένα κοινό στοιχείο που συνδυαζόταν με την πείνα και τον φόβο. Έβλεπες τότε στα χρόνια της κατοχής και στους δρόμους της Αχαϊκής πρωτεύουσας σκελετωμένα παιδιά που πέθαιναν από την πείνα.

Ο Παναγιώτης Κ. ήταν μόλις 10 χρονών εκείνα τα χρόνια και περιγράφει στο patrasevents.gr ένα από τα περιστατικά που θυμάται: «Θυμάμαι με είχε στείλει η μητέρα μου να πάρω ένα ταψί από τον φούρνο. Μέναμε τότε στην Καραϊσκάκη και ο φούρνος ήταν κοντά στην Αγίου Νικολάου.

Μέχρι να περάσω από την Αγίου Νικολάου να φύγω από τον φούρνο, να βγω από το ύψος της Ερμού και να φτάσω στο σπίτι μου το ταψί με φαγητό που είχα πάρει είχε αδειάσει.

Ερχόταν ο κόσμος και βλέποντας με μικρό, τσιμπολογούσε και έπαιρνε κομμάτια για να φάει. Τέτοια ήταν η πείνα της εποχής…».


Ένα ακόμα συμβάν που του έχει μείνει είναι η εξόρμηση που έγινε από τον κόσμο στις αποθήκες του λιμανιού, όταν αναγγέλθηκε ο πόλεμος.

«Οι αποθήκες άνοιξαν για να πάρει ο κόσμος ότι μπορεί» περιγράφει «Ο αδελφός μου λίγο πιο μικρός από μένα, βλέποντας τον κόσμο να ορμάει, καταφέρνει και παίρνει έναν μεγάλο ντενεκέ ταχίνι που βρήκε μπροστά του.

Όμως ο ντενεκές ήταν… μεγαλύτερος από αυτόν, δεν μπορούσε να τον κουβαλήσει στο σπίτι μας. Αναγκάστηκε έτσι να το πουλήσει. Ωστόσο μετά από λίγο διάστημα τα χρήματα θα έχαναν την αξία τους, δεν μετρούσαν. Το φαί  ζητούσαν όλοι, όμως φαί δεν υπήρχε».


* To βίντεο είναι της ΕΤ1 για την πείνα την περίοδο της Κατοχής 1941-1944.