Ο παραλογισμός του παραλόγου, αποτυπώνεται καθημερινά, μπροστά από το νέο λιμάνι της Πάτρας.

Οι τόσοι και τόσοι μετανάστες από το Αφγανιστάν και το Πακιστάν κυρίως, που καταφτάνουν στην Πάτρα, πληρώνοντας αδρά για να μένουν στα ερειπωμένα και  εγκατλελειμμένα εργοστάσια της Ακτής Δυμαίων, με την ελπίδα ότι θα καταφέρουν να ταξιδέψουν στην Ιταλία, είναι σαν να ψάχνουν ψύλλο στα άχυρα.

Ακόμα και να καταφέρουν να περάσουν με κάποιον τρόπο από το νέο λιμάνι και να ταξιδέψουν κρυμμένοι σε κάποια νταλίκα προς την Ιταλία, είναι σίγουρο ότι φτάνοντας εκεί, δεν έχουν ούτε μία ελπίδα να μην τους πιάσουν.

Αυτό δείχνουν τα στοιχεία του Κεντρικού Λιμεναρχείου της Πάτρας. Εκεί, δηλαδή, που τους επιστρέφουν όταν τους πιάσουν. Το Κεντρικό Λιμεναρχείο, αφού τους κρατήσει για λίγες μέρες στα κρατητήρια, στη συνέχεια τους αφήνει ελεύθερους. Και το παιχνίδι για τους μετανάστες ξαναρχίζει από την αρχή, αφού είναι σίγουρο ότι θα προσπαθήσουν και πάλι να ταξιδέψουν λαθραία. Αν αυτό δεν είναι παιχνίδι παραλόγου τι είναι;

Από την άλλη, είναι τέτοια η απελπισία των ανθρώπων αυτών και η προσπάθειά τους για να βρουν μία πατρίδα που το παράλογο, δείχνει να έχει λογική.

Γι' αυτό και συνεχίζουν να καταφτάνουν κατά κύματα στους χώρους του Λαδόπουλου και της ΑΒΕΞ, ανεβαίνοντας στις στέγες των ερειπίων, κοιτάζοντας τα καράβια που έρχονται. Πότε θα σταματήσει αυτό; Όταν (και αν) η Ευρωπαϊκή Ένωση ανοίξει τα σύνορά της και αναγνωρίσει ότι οι άνθρωποι αυτοί υπάρχουν.

Γιατί τώρα νομικά δεν υπάρχουν πουθενά. Είναι σκιές που βγαίνουν από τα χαλάσματα.