Η πραγματικότητα της νυχτερινής διασκέδασης στην Πάτρα είναι σίγουρα κάτι που ακόμα και αν δεν μας αφορά, μας επηρεάζει αφού όλοι εδώ στα πέριξ διασκεδάζουμε!

Ακόμα και αν κάποιοι νιώθουμε αδιαφορία αφού η εργασία μας είναι πρωινή και δεν έχει άμεση σχέση με το αντικείμενο, όταν καλείται κάποιος να γίνει θαμώνας σε έναν χώρο στον οποίο δεν περνάει καλά, γίνεται δέκτης μιας κατάστασης που λαϊκά μιλώντας, "σε ξενερώνει".

Είναι αυτή η αίσθηση που φεύγεις από το "Χ" μαγαζί πολύ γρήγορα, νιώθοντας πως κάτι λείπει. Κάτι δεν πήγε και τόσο καλά και ας μην ξέρεις τι ήταν αυτό και πως άλλα περίμενες και άλλα συνάντησες!

Μπορεί να είναι το ψυχρό ύφος ενός μαγαζιού, οι "μουτρωμένοι" εργαζόμενοι ή κάτι πιο απλό. Η μουσική. Είναι οι νότες, τα τραγούδια και ο ρυθμός που οτιδήποτε και να γίνει έχουν την δυνατότητα ή να σε ηρεμήσουν και να σε διασκεδάσουν ή να σε στείλουν σπίτι σου αναθεματίζοντας την ώρα και την στιγμή που είπες "ναι" στην πρόταση για έξοδο.

Το αν έχει τόσο δύναμη η μουσική είναι μάλλον περιττό να το συζητήσουμε, αν σκεφτείς τον εαυτό σου την τελευταία φορά που βγήκες και πήγες σε bar club που ο dj αντί να mix-άρει ήχους και να παράγει μουσική ήταν σαν να είχε ενεργοποιήσει ένα αποχυμωτή μαζί με την ηλεκτρική σκούπα μαζί.

Είναι θέμα δυνατοτήτων! Τι μπορεί κάποιος και τι δεν μπορεί και κυρίως τι πληρώνει ο κάθε επιχειρηματίας. Για να μπούμε στο "ψητό" η μόδα που θέλει σε καιρούς κρίσης να γίνεται κάποιος dj για ένα χαρτζιλίκι, πρέπει να αντιμετωπιστεί ακριβώς σαν μόδα και να σταματήσει ΕΔΩ!

Νέα παιδιά που ήρθαν αντιμέτωπα με την ανεργία και ίσως βρήκαν ελκυστικό το "εύκολο" χρήμα από μια δουλειά του "ποδαριού" ανέβηκαν στα decks, άφησαν πίσω τους έμπειρους παραγωγούς και κατέβασαν τα νυχτοκάματα στα Τάρταρα!

Κανείς δεν έγινε dj "κολλώντας" τραγούδια το ένα δίπλα στο άλλο... Όπως όλα τα επαγγέλματα έτσι και το "ντιτζεϊλίκι" έχει και δημιουργούς. Γνώστες της μουσικής που σήμερα δεν εργάζονται αφού θεωρήθηκαν "ακριβοί" από τους επιχειρηματίες που ήθελαν έναν παραγωγό που κάνει κέφι και προκαλεί όμορφα συναισθήματα στους θαμώνες με το χαμηλότερο κόστος.

Το αποτέλεσμα ήταν κάποιοι να προτιμούν τα "εξτραδάκια" από το να στέκονται 8 ώρες όρθιοι και παίζουν μουσική για 20 ευρώ.

Από 20 έως 70 παίρνουν οι πιτσιρικάδες των booth με κάποιους από αυτούς να εκμεταλλεύονται τα "ευαίσθητα" αυτάκια μας συνδέοντας κομμάτια με ξένους και ελληνικούς στίχους, την disco και το λαϊκό, το έντεχνο και το ελαφρό(ποπ) ξεδιάντροπα. Προσοχή! Όχι όλοι αλλά η μεγαλύτερη μερίδα των νέων dj!

Aπό 60 έως 80 ευρώ παίρνουν οι πιο "περπατημένοι". Αυτοί που έχουν εμπειρία και μπορούν να σταθούν! Υπάρχουν και αυτοί που ακόμα χτυπούν 600 και 800 ευρώ αλλά δεν μιλάμε γι αυτούς αλλά για τους local παραγωγούς.

Τα χρήματα αυτά μπορεί να θυμώνουν κάποιους που τα θεωρούν "πολλά". Σκεφτείτε όμως πως πρόκειται για μια δουλειά όχι τόσο εύκολη, με ημερομηνία λήξης, χωρίς ένσημα και συνήθως για 2 ή 3 νυχτοκάματα την εβδομάδα λόγω της μεγάλης "προσφοράς".

Χωρίς να κάνουμε λογιστική (καθόλου δεν μας ενδιαφέρει) νιώθουμε θύματα της εύκολης μουσικής που κάποιοι επικαλούνται πως γνωρίζουν. Τραγουδάμε δευτερόλεπτα με τα ρεφρέν, χορεύουμε καθήμενοι στα σκαμπό και τις καρέκλες και φεύγουμε με πονοκέφαλο. Η ποιότητα όπως και να αντιλαμβάνεται κανείς αυτή την λέξη χάθηκε.

Κανείς εδώ δεν τραγουδά, κανένας δεν χορεύει... Υποκρινόμαστε πως περνάμε καλά και κάνουμε τσεκ ιν για να θυμόμαστε πως κάτι έγινε εκείνη την βραδιά. Πως κάτι κάναμε!

Μήπως πρέπει όλοι να αναθεωρήσουμε το πως και που διασκεδάζουμε; Μήπως να κλείσουμε τα αυτιά μας;