Η ώρα είναι περίπου 12.30 το μεσημέρι. Ένα βανάκι μπαίνει μέσα στο εργοστάσιο του πρώην Λαδόπουλου, κορνάροντας.

Μέσα σε ελάχιστα δευτερόλεπτα το ακολουθούν, καμιά δεκαριά μετανάστες που γρήγορα γίνονται ακόμα περισσότεροι. Κάποιοι άνθρωποι λίγα μέτρα πιο πέρα, στο γραφείο του Πολιτιστικού Οργανισμού του Δήμου Πατρέων, παρακολουθούν το σκηνικό.

Οι μετανάστες ήδη έχουν στήσει «ουρά», ενώ μέσα από τα ερείπια του παλαιού εργοστασίου ξεπετάγονται ολοένα και περισσότερα άτομα, τα περισσότερα από την Συρία και το Αφγανιστάν.

Το φορτηγάκι είναι του Κοινωνικού Οργανισμού Δήμου Πατρέων και ήδη έχει ξεκινήσει να μοιράζει φαγητό σε ταπεράκια, στους μετανάστες. Το μενού σήμερα, περιελάμβανε από ότι μας είπαν οι μετανάστες αρακά και μπιζέλια.

Μαζί με το τάπερ, οι αρμόδιοι δίνουν στους μετανάστες και ένα χάρτινο μπουκάλι γάλα, καθώς και ψωμί. Το σκηνικό αυτό επαναλαμβάνεται σε καθημερινή βάση.


Οι μετανάστες που ζουν στο παλαιό εργοστάσιο του Λαδόπουλου, λίγα μέτρα από την ΑΒΕΞ που είναι και το κύριο κέντρο της μεταναστευτικής ροής στην Πάτρα, πρέπει να είναι γύρω στους 80 με 120, αν και ο αριθμός τους αλλάζει συνεχώς.

Οι περισσότεροι από αυτούς δεν έχουν έρθει πάνω από δέκα μέρες στην Πάτρα. Υπάρχουν βέβαια και οι πιο παλιοί. Ωστόσο, όλοι τους ζουν στα… πάνω διαμερίσματα του εγκαταλειμμένου εργοστασίου, προφανώς για να παρακολουθούν την κίνηση των φορτηγών, στα πλοία και στο λιμάνι.

Παίρνουν το φαγητό τους και αποχωρούν και πάλι μέσα στα ερείπια, σαν σκιές που θέλουν να κρυφτούν από το φως. Γι' αυτούς το φως, βρίσκεται στο νέο λιμάνι, στα φορτηγά και στα πλοία που έρχονται. Λίγη ώρα μετά το φαγητό, κάποιοι από αυτούς θα ξαναβγούν και θα στηθούν στην Ακτή Δυμαίων, έτοιμοι για να πηδήξουν τα κάγκελα, με την ελπίδα ότι αυτή τη φορά θα φανούν τυχεροί.