Η κυρία τρώει ρόκα.

Στο χωριό μου ρόκα τρώνε οι αγελάδες και κάνουν μου. Η κυρία δεν κάνει μου. Μόνο ο κύριος. Ο κύριος κάνει μου από πίσω.

Και γω τρώω ρόκα. Έμαθα να την τρώω στα εστιατόρια. Στο σπίτι μου δεν τρώγαμε ρόκα. Στο χωριό μου την έριχναν στις κατσίκες, έτσι μου είπε η μαμά μου. Η ρόκα ήταν μόνο για τις κατσίκες.

Αλήθεια τι έχει το ποδάρι της κατσίκας και λένε κάποιον κατσικοπόδαρο;

Εγώ που είμαι γκαντέμω είμαι και κατσικοπόδαρη; Μα τα πόδια μου δεν μοιάζουν με της κατσίκας!

Μα την κατσίκα μου χθες ήμουν πολύ τυχερή! Κέρδισα μια διπλή πρόσκληση. Την πρόσκληση την κέρδισα στην κλήρωση του sinradio.gr. Να ακούτε ραδιόφωνο. Το ραδιόφωνο είναι καλό. Καλό και το βραδάκι.

Το βραδάκι δεν έχω να κάνω και πολλά. Πολλά κάνω τη μέρα. Τη μέρα οι γυναίκες κάνουν πολλά. Είναι μάνες, σύζυγοι, ερωμένες, κόρες, δούλες, δουλεύτρες και παραδουλεύτρες. Βγάζουν χέρια, πόδια κι άλλα δύο κι άλλα. Το μυαλό τους χωρίζεται σε μέρη. Ένα για το παιδί, ένα για τον άντρα, ένα για τον κύριο, ένα για την κυρία, ένα για τους γονείς, ένα για το τι θα πει ο κόσμος και ένα μικρό, τόσο δα μικρό για εκείνες.

Οι γυναίκες τρέχουν. Τρέχουν πολύ. Τρέχουν πολύ ακίνητες. Πώς γίνεται να τρέχει κάποιος και να είναι ακίνητος; Πώς γίνεται να τρέχει, ενώ είναι στο ίδιο σημείο; Οι γυναίκες άσπρο φόρεμα φοράνε με κόκκινα πλαστικά γάντια. Το φόρεμα έχει λερωθεί, τα γάντια έχουν τρυπήσει. Το κατάλαβε κανείς;

Μπες για λίγο στο μυαλό μιας γυναίκας. Δες το MAIDen, όπως εγώ στο Act.

Ευχαριστώ Ζωή, ευχαριστώ Γιώργο!