Υπάρχει σε κάθε γειτονιά, είτε αυτή είναι μικρή του χωριού, είτε μεγάλης αστικής πόλης. Όποια πέτρα και να σηκώσεις, από κάτω θα το βρεις!

Οι Έλληνες είμαστε κοτσομπόληδες καλέ σου λέω… όλα τα ξέρουμε.

Ξέρουμε για τον γκόμενο της διπλανής, ξέρουμε για την γυναίκα του κυρίου, ξέρουμε ποιος πάει με ποια, ποια γουστάρει ποιον, ξέρουμε για την κόρη του από κάτω της πολυκατοικίας... ΟΛΑ ΤΑ ΞΕΡΟΥΜΕ.

Στη σύγχρονη εποχή, όπου τα ΜΜΕ είναι πιο ισχυρά από ποτέ, όπου κάθε πληροφορία ταξιδεύει σε χρόνο dete, οι πικάντικες συζητήσεις συνεχίζουν να επικρατούν στα τραπέζια της Ρήγα Φεραίου και όχι μόνο. Όπως φαίνεται, το κουτσομπολιό αποτελεί μια βασική κοινωνική ανάγκη του ανθρώπου. Κάθε παρέα, κάθε ζευγάρι, κάθε κοινωνική ομάδα γενικότερα έχει τα δικά της θέματα που θα θίξει οπουδήποτε αρκεί να το βγάλει από μέσα του.

Το εντυπωσιακό στοιχείο του κουτσομπολιού είναι ότι σχεδόν πάντα καταφέρνει να ενδυναμώσει τις σχέσεις, μεταξύ των παρόντων τουλάχιστον. Όταν αυτό δε εξελίσσεται ανάμεσα σε γυναίκες… α καλααααα…τόσο το καλύτερο! Σε ελάχιστες περιπτώσεις θα υπάρξει κάποια έντονη διαφωνία. Βέβαια, η σημαντική λεπτομέρεια για να δημιουργηθεί το κατάλληλο κλίμα είναι οι διαθέσεις των συμμετεχόντων να είναι από κοινού αθώες ή από κοινού... κακόβουλες.

Στις μικρές κοινωνίες το κουτσομπολιό είναι ένας μηχανισμός ελέγχου. Ο ιδιωτικός χώρος καταργείται και η προσωπική ζωή γίνεται τροφή για σχολιασμό. Από τη γειτονιά και τα πλατύσκαλα, το κουτσομπολιό μεταφέρθηκε πλέον στα hotbars, στα chat του γραφείου, στα lounge καφέ, στα στούντιο των εκπομπών, στις σελίδες των περιοδικών και σε όλα τα social media.

Στο λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας ως κουτσομπολιό ορίζεται ο σχολιασμός και η διάδοση πράξεων και υποθέσεων τρίτων, συχνά με αρνητική διάθεση και με τρόπο υπερβολικό, με τρόπο δηλαδή που να παραποιεί την πραγματικότητα, είτε διογκώνοντας είτε παρερμηνεύοντας γεγονότα.

Συνώνυμες λέξεις: συκοφαντία, φαρμακογλωσσιά, θάψιμο, κατινιά και για όσους θέλουν να έχουν τη συνείδησή τους ήσυχη, κοινωνική κριτική.

Να πω κάτι? Βαριέμαι...

Στην εποχή που ζούμε, εκτός από την οικονομική κρίση, περνούμε και κρίση των ηθικών αξιών.

Άλλοτε ο άνθρωπος έκανε ή έλεγε το κακό και τον βασάνιζε το αίσθημα της ενοχής, πλέον κάνει ή το λέει χωρίς τύψεις. Έχει ατροφήσει το συναίσθημα της ευθύνης μέσα του και πλέον δε νιώθει. Ζει μόνο για να παίρνει αυτό που θέλει με όποιο κόστος και οποιοδήποτε τρόπο. Κριτήριο η σκοπιμότητα χωρίς μάλιστα να ελέγχεται η ποιότητας της πράξης ή του λόγου και οι συνέπειες στους γύρω μας.

You are more than welcome σε έναν κόσμο που κάθε χαμόγελο θεωρείται ύποπτο και κάθε φιλία εξυπηρετεί στόχους.

Όπου κι αν στρέψω το κεφάλι μου βλέπω να στήνονται λαϊκά δικαστήρια. Με ευκολία οπλίζουμε το πληκτρολόγιό μας με λέξεις, φράσεις και χαρακτηρισμούς και έπειτα πυροβολούμε αδιακρίτως.

Έχω μέρες τώρα που παρακολουθώ έναν τοξικό facebook φίλο μου… Τα posts του ? Χυδαία ! Το κράξιμο ? Ελεεινό. Πόσο με ενοχλούν αυτοί οι τύποι… μου χαλούν τη διάθεση. Δεν γίνεται ρε φίλε να αρέσουμε σε όλους ή να μας αρέσουν όλοι. Ανέβασε η άλλη μια φωτό με ένα frozen yogurt και την είπε βλαχάρα επειδή δεν το είπε γιαούρτι… και όλοι οι κλαρινογαμπροί από κάτω επαινούν τη μαλακία που έγραψε και τον ενθαρρύνουν να συνεχίζει να ποστάρει αηδίες.

Όλες οι συζητήσεις μας έχουν περιεχόμενο τη ζωή και τις αντιδράσεις των άλλων. Τελικά φαίνεται πως είναι πιο ανώδυνο και πιο ευχάριστο για μας, να υπογραμμίζουμε τις ατέλειες των άλλων… άσε το άλλο… εμείς γινόμαστε αυτομάτως τα «καλά παιδιά» οι «εκλεκτοί» και οι σουπεράτζες τύποι που τρολάρουν το ο,τιδήποτε.

Ο πιο εύκολος τρόπος να υπερτιμήσουμε τον εαυτό μας είναι να υποτιμήσουμε όλους τους άλλους. Υπάρχουν πολλά τα οποία συμβαίνουν γύρω μου και με βρίσκουν απέναντι- αντίθετη – ενάντια, άλλο όμως να μη συμφωνώ με τα κακώς, κατά εμέ, κείμενα και άλλο να γίνομαι κακιά κοτσομπόλα και κομπλεξική. Δεν είναι όλα στη ζωή σωστό ή λάθος.

Η ζωή συνεχίζει να με μαθαίνει ότι δεν είναι όλα μαύρα ή άσπρα. Υπάρχουν πάρα πολλές αποχρώσεις. Αποδέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται και βλέπω ότι οι πράξεις των γύρω μου δεν είναι μόνο σωστές ή λάθος.

Προστατεύω τις πεποιθήσεις μου, και αποδέχομαι τους ανθρώπους έτσι όπως είναι.

Υπάρχουν παραπάνω από μία «πραγματικότητες». Ο καθένας ζει την δική του.