«Αναμνήσεις, συναισθήματα, σκέψεις, μία ζωή και πάλι στον δρόμο...».

Με αυτό το post που τα λέει όλα, χωρίς να χρειάζονται επεξηγήσεις και παραπομπές ο πρόεδρος και καλλιτεχνικός διευθυντής του Οργανισμού Καλλιτεχνικών Πολιτιστικών Εκδηλώσεων Πάτρας, Ανδρέας Ανδριόπουλος, συνόδευσε την φωτογραφία που ανέβασε στο facebook, δείχνοντας το πολύτιμο αρχείο του Φεστιβάλ Πάτρας, να μεταφέρεται σε άλλον χώρο.

Σε χώρο που παραχώρησε η Dur, ένας από τους βασικούς χορηγούς του Φεστιβάλ που στηρίζει τον ΟΚΠΕ όλα αυτά τα χρόνια των καλλιτεχνικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων που διοργανώνει.

Μιλάμε για έναν φορέα που όλα αυτά τα χρόνια έχει καταφέρει να φέρνει σε μία επί της ουσίας επαρχιακή πόλη, όπως είναι η Πάτρα, εκδηλώσεις υψηλής κουλτούρας και καλλιτεχνικής ποιότητας που κινούνται από τον χώρο του αρχαίου θεάτρου και φτάνουν έως την μουσική και τα χορευτικά μπαλέτα. Καταλαβαίνει κανείς τι σημαντικούς πολιτιστικούς θησαυρούς μπορεί να κρύβει το αρχείο ενός τέτοιου φεστιβάλ, όχι τόσο για τον ΟΚΠΕ, όσο κυρίως για την πόλη.

Η πόλη που όμως αντί να προστατεύσει αυτούς τους θησαυρούς και να τους δώσει μία στέγη, όχι απλά και μόνο έναν αποθηκευτικό χώρο για να φυλάσσονται, αλλά ένα κτίριο, μία αίθουσα, που να μπορεί να διαμορφωθεί σε μουσείο, για να τους αναδείξει και να μετατρέψει το αρχειακό υλικό σε εκθέματα, τελικά τι κάνει;

Τους διώχνει από τους αποθηκευτικούς χώρους που παραχωρεί για λίγο. Ο ΟΚΠΕ από την Στέγη του Πολίτη που ήταν πριν, βρέθηκε σε αίθουσα του Παμπελοποννησιακού Σταδίου.


Το όνειρο για τον εκθεσιακό χώρο του Φεστιβάλ Πάτρας

Κανείς δεν εξήγησε στους υπεύθυνους του Οργανισμού για ποιο λόγο η διοικούσα επιτροπή του Παμπελοποννησιακού Σταδίου, παίρνει πίσω την αίθουσα που τους έχει παραχωρήσει ο Δήμος για να φυλάει εκεί το αρχείο του φεστιβάλ.

Τουλάχιστον έμεινε η υπόσχεση του Κώστα Πελετίδη στον Ανδρέα Ανδριόπουλο ότι όταν ολοκληρωθεί το νέο δημοτικό μέγαρο στο Αρσάκειο της Πάτρας, θα κοιτάξει ο Δήμος για να παραχωρήσει μία αίθουσα στον ΟΚΠΕ, με σκοπό να διαμορφωθεί σε εκθεσιακό χώρο όπου οι ενδιαφερόμενοι θα μπορούν να δουν το αρχειακό υλικό.

Μέχρι τότε όμως; Πάλι καλά που βρέθηκε ο Θόδωρος Δούρος και παραχώρησε τον χώρο αυτό στους ανθρώπους του φεστιβάλ, προσωρινά μέχρι να βρεθεί κάποια άλλη λύση.

Ας μην το ξεχνάμε αυτό: Μιλάμε για ένα φεστιβάλ που αποτελεί ένα ξεχωριστό, ανεξάρτητο και ζωντανό πολιτιστικό φορέα που θα πρέπει να παραμείνει έτσι για αρκετά ακόμα χρόνια, έχοντας σαν αρωγό στην προσπάθεια του αυτή τον Δήμο, τον Πολιτιστικό Οργανισμό, αλλά και την ίδια την πόλη.