Με το αριστούργημα του Νίκου Καζαντζάκη «Ζορμπάς» άνοιξε την αυλαία του το 36ο Φεστιβάλ Πάτρας 2017 στο κατάμεστο Ρωμαϊκό Ωδείο Πατρών σε πείσμα των καιρών και του καύσωνα.

Σε μία χρονιά όπου έχει ανακηρυχθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού έτος Καζαντζάκη σηματοδοτώντας την επέτειο των 60 χρόνων από τον θάνατο του σπουδαίου μας συγγραφέα, στη σκηνή είδαμε να ζωντανεύει με μια νέα δημιουργική ματιά και ένα ανεπανάληπτο τρόπο ο «μοναδικός διάλογος ενός καλαμαρά και ενός μεγάλου ανθρώπου του λαού, διάλογος μεταξύ του δικηγόρου Νου και της μεγάλης ψυχής του λαού», όπως αναφέρει ο ίδιος ο Νίκος Καζαντζάκης για τη διαχρονική μυθιστοριματική φιλία του με τον Ζορμπά.

Ο Καζαντζάκης λάτρευε τον Ζορμπά. Οι δύο αυτοί τόσο διαφορετικοί άνθρωποι ενώθηκαν με βαθιά και ειλικρινή φιλία. Ο Καζαντζάκης ήταν ο ασκητής, ο γραφιάς, ο Ζορμπάς ήταν ο γλεντζές, υπάρχουν και τα δύο στοιχεία, το απολλώνειο και το διονυσιακό στοιχείο μέσα και τα δύο αυτά στοιχεία ενωθήκανε. Ο Καζαντζάκης ήθελε να είναι Ζορμπάς, δεν μπορούσε, ήταν διανοούμενος και όπως λέει ο ίδιος ο συγγραφέας «ο Ζορμπάς μ΄ έμαθε ν’ αγαπώ τη ζωή και να μη φοβούμαι το θάνατο…».


Μέσα από τα υπέροχα τρισδιάστατα σκηνικά του Μανόλη Παντελιδάκη ζωντανεύει η ιστορία του Αλέξη Ζορμπά στην οποία ένας διανοούμενος συναντά στον Πειραιά ένα μιναδόρο μακεδονικής καταγωγής, και επιστρέφει στο γενέθλιο νησί του για να εκμεταλλευτεί ένα λιγνιτωρυχείο, σε ένα χωριό κοντά στο Λιβυκό Πέλαγος. Επιθυμεί να αφιερωθεί σε μιαν εργασία χειρωνακτική, με την ελπίδα να γιατρευτεί από τη θεωρητική του αδράνεια. Αλλά σύντομα αλλάζει στόχους, γιατί ο Αλέξης Ζορμπάς αποκαλύπτει ένα ανεξάντλητο θησαυρό από εμπειρίες, που μαγεύουν τον διανοούμενο.

Η εκμετάλλευση του ορυχείου γίνεται έτσι ένα πρόσχημα, που τους επιτρέπει να χαρούν ατέλειωτες συζητήσεις και αλήτικες περιπέτειες, που προκαλούνται από την παρουσία μιας γερασμένης Γαλλίδας σαντέζας, ιδιοκτήτριας του κοντινού πανδοχείου.

Ο Ζορμπάς είναι μια ύπαρξη αχόρταγη, χωρίς προκαταλήψεις, και δέχεται ατάραχα τη φτώχια και την πραγματικότητα του νησιού, που καταβάλλουν τον νέο του σύντροφο. Ωστόσο, οι δυο φίλοι έχουν κάτι κοινό: την ανησυχία, στον Ζορμπά παράφορη, στον αφηγητή υποταγμένη, μπροστά στο μυστήριο της ζωής. Το ύφος, άκρως πλούσιο και τολμηρό, καθώς απεικονίζει ανάγλυφα την έντονη διαφορά ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες και σε δύο αντίθετες αντιλήψεις τού κόσμου, καθιστά τον Ζορμπά ένα από τα καλύτερα έργα τού Καζαντζάκη.


Μια τούρτα έκπληξη

Τον Αλέξη Ζορμπά ενσάρκωσε με μεγάλη επιτυχία ο εορτάζων Γρηγόρης Βαλτινός, αναλαμβάνοντας τον επικό αυτό ρόλο σαγηνεύοντας τους θεατές, πλαισιωμένος από ένα μεγάλο και καταξιωμένο θίασο. Δίπλα του άξιος συμπαραστάτης ο Μέμος Μπεγνής στο ρόλο του συγγραφέα, πολύ καλή η Ταμίλα Κουλίεβα στον ρόλο της Μαντάμ Ορτάνς, επιβλητικός στον ρόλο του ο Νίκος Βερλέκης, άρεσε πολύ και ενθουσίασε ο Τάκης Παπαματθαίου ως ο τρελός του χωριού, ενώ πειστικά εξαίρετα και με ευαισθησία ερμήνευσε τον ρόλο της η Ναταλία Δραγούμη. Πλούσια και κολοφτιαγμένα τα κοστούμια της Ντένυς Βλαχιώτη, όμορφες και ταιριαστές οι χορογραφίες του Δημήτρη Παπάζογλο και εντυπωσιακός ο χορός των νεαρών κρητών.

Μια άρτια παράσταση που μέσα από την διασκευή των Θανάση Παπαθανασίου & Μιχάλη Ρέππας ενθουσίασε το κοινό  που χειροκρότησε θερμά τους ηθοποιύς και τους ανακάλεσε στην σκηνή τέσσερεις φορές.

Μετά το τέλος της παράστασης οι συντελεστές είχαν ετοιμάσει μία όμορφη έκπληξη στον έχοντα τα γενέθλια του Γρηγόρη Βαλτινό και του ευχήθηκαν από σκηνής να τα εκατοστήσει με μία τούρτα προσφορά από το ζαχαροπλαστείο Davinci.