Το θέμα του φετινού καλοκαιριού, για τη περιοχή μας, είναι η μεγάλη παρουσία μεδουσών και τσουχτρών στις παραλίες μας. Ένα πρόβλημα, που ήρθε για να μείνει, όπως φαίνεται, αρκετό καιρό και μπορεί να αποτελέσει δείγμα για το πόσο αναποτελεσματικά κινούμαστε σε αυτή τη χώρα, όσο αφορά την αντιμετώπιση προβλημάτων, πόσο επιδερμικά τα προσεγγίζουμε και τέλος πόσο ασυντόνιστες είναι οι προσπάθειες στο σύνολο τους.

Όλοι, πολίτες και μέσα ενημέρωσης αναφέρονται σε αυτό, ως πρόβλημα των λουόμενων που δεν μπορούν να απολαύσουν το μπάνιο τους. Κανείς δεν αναφέρεται στη μακροπρόθεσμη ανεργία, που θα δημιουργήσει στο σύνολο του νομού ή στην τεράστια απώλεια εσόδων για τη περιοχή αλλά και το κράτος.

Ο προαστιακός σιδηρόδρομος, που συνδέει τη  Πάτρα με τον Άγιο Βασίλειο, έχει 60% πτώση του αριθμού επιβατών. Αυτό από μόνο του μεταφράζεται σε απώλεια πολλών εκατομμυρίων ευρώ, κατά τη καλοκαιρινή περίοδο, τόσο για τον ΟΣΕόσο  και το ίδιο το κράτος.

Τα καταστήματα των παραλιακών περιοχών, που δημιουργούσαν μεγάλο αριθμό θέσεων εργασίας, φέτος λόγω του προβλήματος και της πτώσης του τζίρου, προσέλαβαν κατά 50% περίπου λιγότερους υπαλλήλους σε σχέση με τις προηγούμενες χρονιές. Οι ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και τουριστικά καταλύματα, καταγράφουν μεγάλη πτώση τζίρου, μέσω ακυρώσεων κρατήσεων, σε μία χρονιά που ο τουρισμός στην Ελλάδα σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, με την εικόνα αυτή να μεταφέρεται στο εξωτερικό αποτρέποντας μελλοντικούς επισκέπτες.

Πως αντιμετωπίζουμε όλοι αυτό το πρόβλημα με αυτά τα εξωφρενικά οικονομικά μεγέθη ως επιπτώσεις; Οι Επιχειρήσεις συναντήθηκαν, όχι για να δούν πιθανές λύσεις, αλλά για να χρησιμοποιήσουν το πρόβλημα, ως δικαιολόγηση αιτήματος μη πληρωμής φόρων κλπ.  Οι Δήμοι των περιοχών δεν έχουν κάνει καμία συνάντηση μεταξύ τους για να δράσουν από κοινού. Επιστημονικές δομές, όπως το Πανεπιστήμιο, που θα μπορούσαν να συμβάλουν προτείνοντας λύσεις δεν κλήθηκαν ποτέ και από κανέναν. Η δε περιφέρεια, που θα μπορούσε να συντονίσει όλους τους παραπάνω και να τους βάλει σε ένα τραπέζι, νίπτει τας χείρας της.

Στο μεταξύ ο λογαριασμός τρέχει, οι απώλειες είναι κάποια δεκάδες εκατομμύρια Ευρώ, τα οποία κάποια στιγμή Δήμοι και κράτος θα πάνε να δανειστούν με κάποιο επόμενο μνημόνιο για να κλείσουν τις τρύπες.  Το πρόβλημα είναι πλέον δεδομένο ότι θα υπάρχει για τουλάχιστον 2 ακόμα χρόνια, και η πρώτη πιθανή συνάντηση όλων των παραπάνω φορέων θα γίνει το φθινόπωρο!

Βάλτε, λοιπόν, στη θέση των μεδουσών και τσουχτρών οποιοδήποτε θέμα κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε, ως χώρα και κοινωνία τις τελευταίες δεκαετίες, κρατήστε όλα τα υπόλοιπα και έχετε μια εικόνα του πώς φτάσαμε στη κρίση, τα μνημόνια αλλά και μια αντίληψη ότι δεν έχει αλλάξει τίποτα…