Κι όμως μπορεί οι εικόνες που κατά καιρούς παίζουν τα ΜΜΕ από την Ειδομένη ή από τους προσφυγικούς καταυλισμούς των νησιών του Αιγαίου, εκεί που εξαιτίας της συμφωνίας της Ε.Ε. με την Τουρκία έχουν εγκλωβιστεί χιλιάδες άνθρωποι, να μας κάνουν να αισθανόμαστε ντροπή, να μας σοκάρουν και να μας θλίβουν, κάνοντας μας να αναρωτηθούμε τι μπορεί να κάνουμε εμείς για να αλλάξει αυτή η κατάσταση.

Όμως αν αφήσουμε για λίγη ώρα τον βολικό καναπέ και την τηλεόραση μας και πάμε μία βόλτα στην Ακτή Δυμαίων της Πάτρας, θα διαπιστώσουμε μπαίνοντας μέσα στους χώρους των παλαιών εργοστασίων του Λαδόπουλου και της Αβεξ, ότι αν θέλουμε πραγματικά να προσφέρουμε ένα λιθαράκι στο όλο ζήτημα του προσφυγικού – μεταναστευτικού, δεν χρειάζεται να τρέξουμε στις Ειδομένες και στα νησιά του Αιγαίου.

Η Ειδομένη υπάρχει στην Πάτρα, αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια μας, σταματώντας να αδιαφορούμε, εφόσον θέλουμε πραγματικά να βοηθήσουμε. Υπάρχει στις «ποντικότρυπες» του Λαδόπουλου και της Αβεξ, εκεί όπου διαμένουν δεκάδες πρόσφυγες, περνώντας τις νύχτες και τις μέρες τους, με την ελπίδα ότι θα καταφέρουν να διαφύγουν από το λιμάνι και να ταξιδέψουν προς την δύση.

Αν μπει κανείς στο εσωτερικό των τρωγλών αυτών, κάνοντας «αυτοψία» και δει την όλη κατάσταση που υπάρχει εκεί, μάλλον θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η Ειδομένη μπροστά στο Λαδόπουλο και στην ΑΒΕΞ, μοιάζει με… πάρκο παιδικής χαράς.

Τόσο χάλια είναι τα πράγματα...


Την αυτοψία αυτή την έκανε ο Γιάννης Δημογιάννης -γνωστός για την ευαισθησία του, αλλά  και την προσφορά του πάνω σε τέτοια ζητήματα- που πήγε στους χώρους που διαμένουν οι μετανάστες της Πάτρας, ξεκινώντας διαδικτυακή καμπάνια ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης των πολιτών, έτσι ώστε να πιεστούν οι κρατικοί και τοπικοί φορείς για να παρέμβουν, αλλάζοντας την κατάσταση και ξεπερνώντας τα γραφειοκρατικά «κολλήματα».  

Όπως μπορεί να δει κανείς από τις φωτογραφίες οι χώροι μοιάζουν σαν να είναι βομβαρδισμένοι, είναι γεμάτοι από σκουπίδια και απορρίμματα, υπάρχει έντονη δυσοσμία, οι ποντικοί και οι αρουραίου κάνουν «πάρτι», ενώ τα λύματα λιμνάζουν. Κι όμως εκεί μέσα τις νύχτες κοιμούνται άνθρωποι! 

Ο Γιάννης Δημογιάννης δεν παραλείπει να ρίξει ευθύνες –εκτός των κρατικών φορέων- και στον Δήμο Πατρέων για την όλη κατάσταση, υποστηρίζοντας ότι την ανέχεται και ότι η ανοχή του αυτή αγγίζει τα όρια της επικίνδυνης αδιαφορίας, αφού υπάρχει μεγάλος κίνδυνος ακόμη και για τη δημόσια υγεία, των μεταναστών πρωτίστως και ύστερα της ευρύτερης περιοχής.


Καλεί, έτσι, όλους τους ευαισθητοποιημένους πολίτες της Πάτρας σε δράση γράφοντας μεταξύ άλλων τα εξής: "Κι όμως δεν είναι βομβαρδισμένη γειτονιά στη Συρία. Στο Αφγανιστάν ή κάπου αλλού. Είναι παραδίπλα, στην πόλη που ζεις. Στις ποντικότυρυπες του Λαδόπουλου και της Αβεξ.

Εκεί που ζουν και κοιμούνται συνάνθρωποί σου. Αν δεν ανέχεσαι ούτε και εσύ, κάποιοι ξένοι να κοιμούνται σε αυτόν τον τάφο, γίνε εσύ η τελευταία τους ελπίδα. Δώσε εσύ τέλος στη ντροπή, προτού σιχαθούν εντελώς τον άνθρωπο και τη ζωή.

Διάδωσε παντού αυτές τις εικόνες. Ας βάλουμε τέρμα σε αυτή ντροπή. Διαδώστε το μέχρι στην τελευταία ραχούλα του ίντερνετ. Να γίνουμε εμείς η προστασία αυτών των ανθρώπων".