Του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης, στις 21 Μαΐου, με την Εκκλησία μας να γιορτάζει μια από τις μεγαλύτερες γιορτές της Χριστιανοσύνης.

Στις 21 Μαΐου γιορτάζουν οι Κώστηδες, οι Κωνσταντίνες και οι Ελένες που είναι δεκάδες αφού είναι ένα από τα πιο αγαπημένα ονόματα που βρίσκομαι αρκετά συχνά στις ελληνικές οικογένειες.

Στην Πάτρα την τιμητική τους έχουν ο ιερός ναός του Αγίου Κωνσταντίνου και της Ελένης στην Αρόη, ο ιερός ναός των Ροϊτίκων στην παλαιά εθνική οδό Πατρών – Πύργου και φυσικά ο ιερός ναός της Αγυιάς.

Οι τρεις αυτοί ναοί πανηγυρίζουν και δεκάδες πιστοί προσέρχονται από το απόγευμα του Σαββάτου για να ανάψουν ένα κερί και να τιμήσουν τη μνήμη δυο εκ των μεγαλύτερων προσωπικοτήτων της εκκλησιαστικής ιστορίας που αποτέλεσμα θεμέλιοι λίθοι της μετέπειτα Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος θεωρείται από τους ιστορικούς σαν μία στρατιωτική και πολιτική ιδιοφυία που αποφάσισε να μεταφέρει την έδρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στην πόλη του Βυζαντίου, μία αρχαία αποικία των Μεγαρέων, μετονομάζοντας την σε Κωνσταντινούπολη.

Την πόλη που αποτέλεσε το σύμβολο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και της χριστιανοσύνης. Ο Μέγας Κωνσταντίνος είδε μέσα από τον χριστιανισμό τον παράγοντα εκείνον που θα ένωνε την Αυτοκρατορία και της έδινε την δυνατότητα να βγει από την παρακμή της. Ο ίδιος δεν υπήρξε Χριστιανός, παρά μόνο στο τέλος της ζωής του, λίγο πριν πεθάνει όταν και βαφτίστηκε.

Η μητέρα του η Αγία Ελένη ήταν μία γυναίκα που είχε θαυμάσει τα διδάγματα της χριστιανικής ηθικής, τα είχε μεταλαμπαδεύσει στον γιό της και είχε παίξει σημαντικό ρόλο στην απόφαση του Αυτοκράτορα να σταματήσει τους διωγμούς των Χριστιανών.

Ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της που της χρεώνει η ιστορία και η εκκλησία μας ήταν όταν αποφάσισε να μεταβεί συνοδευόμενη από αυτοκρατορικά στρατεύματα στα στα Ιεροσόλυμα για να βρει τον Τίμιο Σταυρό του Χριστού.

Η αποστολή της στέφθηκε από επιτυχία και μετά την εύρεσή του, η Αγία Ελένη, αφού διχοτόμησε τις κεραίες του δημιούργησε δύο Σταυρούς εκ των οποίων τον ένα μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη.

Μία από τις πιο συνηθισμένες βυζαντινές τοιχογραφίες, σε διάφορες μορφές είναι η εικόνα της  Αγίας Ελένης να κρατά μαζί με τον γιό τους τον Τίμιο Σταυρό, εικόνα που συναντάει κανείς σε δεκάδες εκκλησίες της εποχής από την δύση έως και την ανατολή.