Προσιτός, απλός με μπογιές στα χέρια, το μπλοκ σχεδίων δίπλα του και με τη δύναμη της τέχνης ο Κίμωνας Τσιτσιρίδης είναι από εκείνους τους νέους που σου αρέσει να μιλάς...

Είναι μόλις 24χρονών και με "φτερά" στα πόδια του ασχολείται με την ζωγραφική την οποία υπηρετεί από διάφορες οπτικές γωνίες κατά κάποιον τρόπο. Εξηγώ.

Με καταγωγή από την Πάτρα και την Κρήτη, τελειώνει την σχολή καλών τεχνών στην Θεσσαλονίκη ενώ πέρα από την ενασχόληση του ως εικαστικός βοηθάει αν περιόδους τον θείο του στην πόλη μας που είναι ελαιοχρωματιστής.

Με λίγα λόγια έχει επαφή με την τέχνη από τις πρώτες ύλες... Όλα ξεκίνησαν στο λύκειο που σαν έφηβος ήρθε σε επαφή με την ραπ και μέσω αυτής με το graffiti. Zωγράφισε τοίχους στην πόλη μας που με τα χρόνια έχασαν το χρώμα τους και έδωσαν θέση σε δημιουργίες νέων καλλιτέχνών.

Ο Κίμωνας τα παράτησε γιατί έπρεπε να αλλάξει την λογική του όπως μας είπε για να περάσει στην σχολή εφόσον η απαίτηση της ήταν το ακαδημαϊκό σχέδιο, οι προτομές, το χρώμα και το ελεύθερο σχέδιο. Αυτά δηλαδή που δεν συμβαδίζουν ιδιαίτερα με την τέχνη του δρόμου.

Σήμερα εκτός από την συμμετοχή του σε εκθέσεις ζωγραφικής τον γνωρίζουμε από τα δύο graffiti που έχει δημιουργήσει σε καταστήματα της Πάτρας. Στο κατάστημα με vintage ρούχα στην Καραΐσκάκη (και Παντανάσσης) αλλά και το προ ημερών έργο του στο φωτογραφείο του Χρήστου Κοσμά στον πεζόδρομο της Παντανάσσης που εξέπληξε πολλούς περαστικούς.

Λίγο πριν φύγει για να υπηρετήσει στην προεδρική φρουρά μας είπε δύό λόγια που εμπνέουν τους νεώτερους να μην παρατήσουν αυτό που αγαπάνε αλλά να αφήσουν τη ζωή να τους πάει αυτή εκεί...


Η "νέα" Παντανάσσης

Ένας χωρισμός ήταν η αιτία...

Όπως πολύ όμορφα γράφει στο βιογραφικό του σημείωμα για την διπλωματική του εργασία:

"Με αφορμή τον χωρισμό μου και όντας συναισθηματικά φορτισμένος, από το 3ο έτος σπουδών, αποφάσισα να ξεκινήσω μια θεματική. Τα αρνητικά συναισθήματα, τα έντυσα με ζωντανά χρώματα. Προσπάθησα να φωτίσω την αντίθεση ανάμεσα στη νοσταλγία και τη λήθη.

Στη συνέχεια το προσωπικό μου αυτό βίωμα το έκανα τροφή και πηλό για να δημιουργήσω τις δικές μου ιστορίες με το ίδιο υλικό και άλλο αποτύπωμα. Κάπως έτσι γεννήθηκαν τα επόμενα έργα, για να ολοκληρώσουν μια σειρά συναισθηματικών σκέψεων. Άρχισα να συγκεντρώνω στοιχεία που πρέκυπταν γύρω και μέσα μου, τα εμπιστεύτηκα και γενναιόδωρα μου χάρισαν την καινούργια ιδέα.

Άρχισαν τα χρώματα (ακρυλικά) να συναντιούνται με λέξεις και οι μορφές να αποκτούν οντότητα. Τα συναισθήματα μετέωρα, ελεύθερα να πετάξουν προς όποια κατεύθυνση είναι εφικτή. Οι διαστάσεις μεγάλωσαν για να τα χωρέσουν (2μΧ3μ).

Τα χρώματα έτρεξαν, σε μια προσπάθεια να διατηρήσουν αυτό που πεθαίνει με την υποψία μια συγκίνησης περασμένης. Έμοιαζαν περισσότερο σαν παγωμένο καρέ στη μεγάλη οθόνη, με υπότιτλους για τους αναλφάβητου, σινεμά για τους μετεξεταστέους, τους απόντες, τους θανόντες τους αθάνατους έρωτες. Απόδειξη όλων αυτών οι αφίσες που (ξε)μείναν να τους θυμίζουν...


Οδός Καραΐσκάκη

Τι σου αρέσει να δημιουργείς;

Κ.Τ. "Κυρίως φιγούρες, φωτεινά καθαρά χρώματα με λόγια ή χωρίς. Η θεματική της διπλωματικής μου άλλωστε ήταν "αφίσες σινεμά".

Πιστεύεις ότι οι εικόνες "μιλάνε" πιο δυνατά από τις λέξεις;

Κ.Τ. "Μια εικόνα σίγουρα θα σου δημιουργήσει συναισθήματα αρνητικά η θετικά... όπως και μια λέξη μπορεί να σου φέρει μια εικόνα στο κεφάλι, μια ανάμνηση. Για να μην ξεφεύγω από την ερώτηση, μια εικόνα χίλιες λέξεις λένε και συμφωνώ. Σίγουρα μια εικόνα είναι πιο δυνατή. Εξάλλου και η ζωγραφική έχει το δικό της λόγο- διάλογο μέσα."

Έχεις πραγματοποιήσει κάποια δική σου έκθεση;

Κ.Τ. "Έχω πάρει μέρος σε εκθέσεις εργαστηρίου, ατομικές και ομαδικές. Σε λίγες μέρες εκθέτω ένα έργο απ' τη διπλωματική μου στην έκθεση αποφοίτων της σχολής μου από τα έτη 2014-2017 η οποία θα κρατήσει έναν μήνα στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης."


Έργο του, στην Θεσσαλονίκη

Από την σπάτουλα και την λαδομπογιά

Αυτή την εποχή τι κάνεις;

Κ.Τ. "Αυτό το διάστημα προετοιμάζομαι ψυχολογικά για την προεδρική φρουρά που με περιμένει. Την πειθαρχεία την τιμή και την ηθική σε αυτό το κομμάτι. Αύριο ταξιδεύω προς Αθήνα, πάω στη μονάδα μου."

Μόλις ολοκληρώσεις τις υποχρεώσεις σου; Επιστροφή στην Πάτρα; Έχει δυνατότητες η πόλη μας για έναν τελειόφοιτο της καλών τεχνών?

Κ.Τ. "Πριν μπω στρατό είχα την ευκαιρία αν ήθελα να πάω ως εικαστικός στα εκπαιδευτήρια πάνου στη Ναύπακτο. Η σχολή μας πρόσφερε υποτροφίες σε μέρη όπως το Βερολίνο και το μεταπτυχιακό ίσως και να ήταν μια ευκαιρία να ανοίξει και άλλο το μάτι και ο τρόπος σκέψης. Δυνατότητες υπάρχουν παντού ανάλογα με τις ικανότητες και το πάθος του καθένα σε αυτό που κάνει. Εγώ πέρα από εικαστικός βοηθάω ανά περιόδους και το θείο μου που είναι μάστορας/ελαιοχρωματίστης και πιστεύω έχει παίξει και αυτό το ρόλο του στην ζωή μου παίρνοντας εμπειρίες στη χρήση της σπάτουλας των πλαστικών χρωμάτων ή της λαδομπογιάς, το ρολό, το πινέλο ακόμα και ο τρόπος που γίνεται το σωστό γέμισμα.

Η Πάτρα σαν πόλη έχει πολλά να δώσει και να πάρει στο χώρο της τέχνης, σε όλα τα κομμάτια της τέχνης, έχει αξιόλογα άτομα και στην τέχνη του δρόμου και εικαστικούς ζωγράφους ή μουσικούς . Ένας νέος σαν εμένα θα έβρισκε τον δρόμο του, από το να κάνει διακοσμήσεις μέχρι να διδάξει. Το να φτάσεις σε σημείο να πουλάς και να ζεις απ την τέχνη σου δεν νομίζω ότι παίζει ρόλο με την πόλη άλλα με την ποιότητα σου."