Μια ελληνική σημαία, ανεμίζει στις αλυκές της Βολιβίας, από φοιτητή που σπουδάζει στη Πάτρα!

Πέρυσι ήταν στο Τσιμποράσο, φέτος στην Βολιβία!

Πέρασε ένας χρόνος από τότε που ο Άγγελος Γεωργόπουλος ύψωσε υπερήφανος την ελληνική σημαία στο όρος Τσιμποράσο, στον Ισημερινό. Φέτος, έχοντας περάσει κι από άλλες χώρες, η 25η Μαρτίου τον βρήκε στη Βολιβία.

Τόσο μακριά από την Ελλάδα όσον αφορά τα χιλιόμετρα, αλλά τόσο κοντά όσον αφορά τη σκέψη και τη καρδιά. Γιατί όσο μακριά κι αν βρίσκεσαι, για όσο καιρό κι αν συμβαίνει αυτό, δεν ξεχνάς ποτέ το σπίτι σου, τους ανθρώπους σου και τη χώρα σου.

Έτσι σκέφτηκε και ο νεαρός ποδηλάτης, που ξεκίνησε από την Πάτρα τον Οκτώβριο του 2015 για να εκπληρώσει ένα όνειρο ζωής... να κάνει τον γύρο του κόσμου.

"Πολύ μικρός για να κρατήσω αυτή τη σημαία. Ημέρα Ελληνικής Ανεξαρτησίας σήμερα. Χρόνια πολλά σε όλους τους Έλληνες από όλο τον κόσμο".

Με αυτά τα λόγια, ο νεαρός Άγγελος, πήρε την ελληνική σημαία που έχει μαζί του και γεμάτος περηφάνια την ύψωσε, για ακόμη μία φορά, σε ένα μοναδικό τοπίο, στις αλυκές της Βολιβίας, παίζοντας ταυτόχρονα με τον φακό (φωτογραφία εξωφύλλου).

Μια κίνηση που δείχνει ότι τις σημαντικές ημέρες για την Ελλάδα, όπως είναι η εθνική επέτειος του '21, δεν είναι για να τις γιορτάζουμε μόνο όταν πάμε σχολείο, αλλά όπου κι αν είμαστε σε όποια ηλικία κι αν είμαστε.

Ο Άγγελος Γεωργόπουλος, συνοδεύει την φωτογραφία αυτή και με ένα μεγάλο κείμενο-μήνυμα. Όπως γράφει: "Γνώρισα πρόσφατα δύο Ισπανίδες που προτιμούσαν να τις αποκαλώ Καταλωνές και όχι Ισπανίδες. Τη μία τη λέγαν Εουλάλια, και μου είπε ότι είναι ελληνικό, Ευλαλία, την άλλη την έλεγαν Αλίκη, δηλαδή ισπανιστί Αλίσια, και επειδή το σ προφέρεται ως θ, η Ευλαλία φώναζε τη φίλη της Αλήθεια! Την παρέα συμπλήρωναν δύο συνονόματες από τη Γερμανία, ονόματι Στέφανι. Στο Περού λοιπόν, με ευρωπαϊκή παρέα, η οποία ηχούσε στα αυτιά μου 100% ελληνική, ξεκίνησαμε μια συζήτηση με τις Καταλωνές να μου λένε ότι δε θα είχαν πρόβλημα να δούνε την ισπανική σημαία να καίγεται.. Μου λένε «δεν αισθανόμαστε καθόλου περήφανες που είμαστε Ισπανίδες, δε βλέπεις τι κάνανε οι αποικιοκράτες εδώ, σχεδόν αφανίσαμε την κουλτούρα των Ιθαγενών», και ένας άλλος Ισπανός απο τη Γαλίθια προ ημερών μου πρόσθεσε πως δε νοιώθει Ισπανός γιατί η ομαδοποίηση/εθνοποίηση είναι αποτέλεσμα της δικτατορίας του Φράνκο (39 χρόνια). Μου έκατσε στο μυαλό πάντως ότι δεν αισθάνονται περήφανες ως Ισπανίδες. Οι Στεφανίες της παρέας δεν πήραν θέση, αλλά μέχρι σήμερα ελάχιστους Γερμανούς έχω συναντήσει που δεν ντρέπονται για το πρόσφατο παρελθόν τους... Και να το συζητάνε τους είναι δύσκολο...

Μετά σκέφτομαι την Ιστορία μας, τη συνέχεια της ελληνικής παρουσίας, τη δύναμη της ελληνικής γλώσσας, τη συμβολή μας στην ανάπτυξη του δυτικού πολιτισμού, τους αγώνες μας από την αρχαιότητα μέχρι τον 20ο αιώνα... Όχι απλά νοιώθω περήφανος, νοιώθω τιμή και ευθύνη.. Χωρίς να λέω ότι δεν έχουμε κι εμείς μαύρες σελίδες στην πορεία μας και χωρίς διάθεση απολυτοποιήσεων. Ναι στον πατριωτισμό ως ιστορική αυτοσυνειδησία. Όχι στη μισαλλοδοξία και στον φανατισμό.

Εύχομαι και ελπίζω σε μία σύγχρονη ελληνική επ-ανάσταση, η οποία δεν ξέρω πώς στο καλό θα έρθει, αλλά φαντάζομαι τη μορφή της ως μια έκρηξη. Θα είναι σα μια ατομική βόμβα. Η αλλαγή θα είναι ολοκληρωτική, σαρωτική, ριζική. Στον πυρήνα της θα είναι προσωπική, και η ενέργεια θα εκλύεται από τη διάσπαση του ατόμου - του εγωιστικού παρτάκια που είναι ανα-μεσα μας. Θα ξεκινάει από τον κάθε ένα μας και θα γιγαντώνεται. Μια αλυσιδωτή αντίδραση που θα γίνει μαζική, συλλογική ως αποτέλεσμα ενός αθροίσματος που θα είναι μεγαλύτερο από το απόλυτο των μερών. Μια έκρηξη να διαλύσει μέχρι τα θεμέλια τη νοοτροπία μας. Αυτό που απεύχομαι είναι να προκληθεί η καταστροφή ως ατύχημα, και το έδαφος την επομένη να είναι τοξικό.. Στο χέρι μας είναι.

Καλή δύναμη σε όλους, καλή Λευτεριά!
* και Χρόνια Πολλά στη γιαγιάκα μου που γίνεται 90 σήμερα και μου γράφει/στέλνει e-mails σε πολυτονικό.
** και σε όλους τους εορτάζοντες"!