Eίναι απολύτως υγιές να έχουμε όλοι μας άποψη και φυσικά έχουμε το δικαίωμα να την εκφράζουμε. Σαν άποψη όμως, όχι σαν γεγονός σαν κάτι δεδομένο. Το αντίθετο, εκτός από ενοχλητικό, κάποιες φορές είναι και επικίνδυνο.

Γιατί  υπάρχει και ένα ποσοστό ανθρώπων οι οποίοι δεν μπαίνουν στον κόπο να ενημερωθούν, και απλά αναχαράζουν την ήδη μασημένη τροφή που «ψαρεύουν» από τυχαίες συνομιλίες, που και οι ίδιοι με τη σειρά τους , την παρουσιάζουν ως γεγονός και έτσι οδηγούμαστε σε παραπληροφόρηση.

«Εγώ πιστεύω…..» ή «Θεωρώ….» ή «Άποψή μου είναι….. ότι αυτό είναι άσπρο.» Μια τόση δα λεξούλα αλλάζει εξολοκλήρου το νόημα.

Πόσο ρηχοί είναι κάποιοι, και πόσο διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα προκειμένου να νιώσουν σπουδαίοι και κάπως έτσι βλέπω ανθρώπους γύρω μου να καμαρώνουν την ξεφτίλα τους ….δίνω παράδειγμα :

Μου είπαν ότι η Τζοάννα έκανε αυτό ή η Τζοάννα είπε αυτό ….δεν ρωτάει κανείς γιατί η Τζοάννα το είπε αυτό, τι είχε προηγηθεί. Δεν ρωτάει κανείς γιατί το έκανε αυτό (αν το έκανε).

Η άποψη αγάπη μου είναι σαν την .. μύτη! Όλοι έχουμε από μία!

Σε περιπτώσεις σαν αυτές νιώθω ενστικτωδώς την ανάγκη να αντιδράσω βίαια. Μετά βέβαια, υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι είμαι κατά της βίας, και μένω να βράζω στο ζουμί μου. Τον τελευταίο καιρό δηλαδή, γιατί παλαιότερα προσπαθούσα με τον διάλογο να κάνω τον συνομιλητή μου να συνειδητοποιήσει αυτή τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην πεποίθηση και το γεγονός. Η εμπειρία μου όμως, απλά επιβεβαίωσε το ρητό που λέει «Ποτέ μην προσπαθήσεις να τα βάλεις με έναν ηλίθιο, γιατί θα πρέπει να πέσεις στο επίπεδό του και τότε θα σε κερδίσει λόγω εμπειρίας»

Τι να πω ρε παιδιά … μερικοί νομίζετε ότι έχετε το αλάθητο του παπα-ρα… διότι τα πράγματα είναι απλά….. όσο οι «άλλοι» δεν έχουν τίποτα να κάνουν, τόσο θα έχουν κάτι να πουν.

Είναι που γύρισε ο Ερμής ανάδρομος; Είναι που πλησιάζουν οι «δύσκολες» μέρες του μήνα; Δεν ξέρω! Αυτό που ξέρω είναι ότι ώρες και στιγμές νιώθω μια επιθυμία να πλακώσω στα χαστούκια κόσμο και κοσμάκη!! Σαφώς και είσαι ελεύθερος να έχεις άποψη και να την εκφέρεις. Σε καμία περίπτωση όμως δεν έχεις το δικαίωμα να παρουσιάζεις την άποψή σου, ως μοναδική αλήθεια. Ο μέσος Έλληνας έχει διδακτορικό στην κριτική και καθόλου μόρφωση στην αυτό – κριτική ….

Αχχχχχχ …και έτσι συσσωρεύω μέσα μου θυμό. Και αρχίζω να αναρωτιέμαι αν εγώ είμαι λάθος ή ο κόσμος στον οποίο γεννήθηκα. Σταδιακά αποφεύγω τις συναναστροφές με ανθρώπους, περιορίζοντας τις στις απολύτως απαραίτητες..και πολύ φοβάμαι ότι στην προσπάθειά μου να μην αλλοιώσω τον χαρακτήρα μου και να μείνω πνευματικά υγιής, θα καταλήξω να ζω αποκομμένη από την «κοινωνία». Και αφού δεν είμαι Θεός…. τότε μάλλον θα γίνω, σκρόφα !