Όταν κάποιος ακούει γιατρούς να μιλούν για «κλινικά νεκρό» ασθενή, αντιλαμβάνεται ότι οι πιθανότητες επιβίωσης του είναι ελάχιστες και η μόνη ελπίδα είναι ένα «θαύμα». Ακριβώς σε αυτό το σημείο, αναμονής της σχεδόν βέβαιης κατάληξης, βρισκόμαστε ως πολίτες όσο αφορά την Ελληνική Οικονομία και το μόνο που μπορούμε να ελπίζουμε πλέον είναι ένα θαύμα. Τα δεδομένα που αποδεικνύουν αυτή τη κατάσταση είναι πολλά και τα μεγέθη τους επιεικώς τρομακτικά.

Το σύνολο των ΑΦΜ της χώρας (πολίτες και επιχειρήσεις) ανέρχονται σε 5,9 εκατ. Από αυτά τα 4,3 εκατ έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο. Η αναλογία είναι σχεδόν 2 στους 3 φορολογούμενους. Η αύξηση του αριθμού των οφειλετών τη τελευταία διετία προσεγγίζει σε ποσοστό το 90%! (2.4 εκατ. Το 2014).

Οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς το δημόσιο των ανωτέρω ΑΦΜ είναι σε σύνολο 94,2 Δις ευρώ. Μόνο το 2016 τα χρέη προς την εφορία ανήλθαν σε 12,7 Δις Ευρώ. Από τα 4,3 εκατ ΑΦΜ με οφειλές, το 1,7 εκατ θα βρεθεί εντός του 2017 σε καθεστώς κατάσχεσης και δήμευσης περιουσιακών στοιχείων, συμπεριλαμβανομένων μισθών και συντάξεων.

Όλα τα παραπάνω νούμερα αφορούν ΜΟΝΟ τα χρέη προς την εφορία. Δεν περιλαμβάνονται χρέη προς Ασφαλιστικά ταμεία, τράπεζες, ΔΕΚΟ και  προέκυψαν σε ευνοϊκότερο φορολογικό περιβάλλον σε σχέση με αυτό του 2017, με τις νέες αυξήσεις φόρων και εισφορών για τη συντριπτική πλειοψηφία πολιτών.

Παράλληλα το συνολικό «ιδιωτικό»  ληξιπρόθεσμο χρέος φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων (περιλαμβάνονται εφορία, ΔΕΚΟ, ασφαλιστικά ταμεία τράπεζες), έσπασε πλέον το φράγμα τον 328 Δις ευρώ. Το ποσό αυτό αντιστοιχεί στο 137% του ΑΕΠ της χώρας! (94 Δις προς εφορία, 100 Δις προς τράπεζες, 31 Δις προς ταμεία, 2,5 Δις προς ΔΕΗ κλπ)

Τα χρέη θα συνεχίζουν να διογκώνονται με καταιγιστικούς ρυθμούς εξανεμίζοντας κάθε πιθανότητα ανάκαμψης της Ελληνικής Οικονομίας. Είναι τέτοια τα μεγέθη και ο ρυθμός αύξησης τους που το «ιδιωτικό χρέος» έχει ξεπεράσει το σύνολο του Δημοσίου χρέους που ανέρχεται σε 324 Δις Ευρώ, ενώ είναι πενταπλάσιο του συνόλου των ετήσιων εσόδων του Προϋπολογισμού.

Το πρόβλημα λοιπόν της χώρας και οικονομίας μας είναι το ιδιωτικό χρέος και όχι το Δημόσιο. Αυτό είναι αποτέλεσμα της αποφυγής αντιμετώπισης των κόκκινων δανείων από την αρχή της κρίσης και αποφυγής μεταρρυθμίσεων που θα έβλαπταν τις κομματικές πελατείες. Προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε ένα κολοσσιαίο πρόβλημα εν έτη 2016 με κρατική δομή, λειτουργία και πολιτική νοοτροπία του 1950. Το ότι μπήκαμε πρώτοι σε μνημόνιο και είμαστε οι μοναδικοί, από 9 συνολικά χώρες, που δεν βγήκαμε ποτέ, λέει πολλά. Όπως πολλά θα συμβούν όταν ο «κλινικά νεκρός» ασθενής αποβιώσει και η κοινωνική ωρολογιακή βόμβα εκραγεί…