Η θερμοκρασία έχει πέσει. Κρυώνω και η υγρασία μου τρυπάει τα κοκάλα. Ανοίγω το θερμοστάτη. Περιμένω. Τίποτα. Τα καλοριφέρ είναι κρύα. Τον κλείνω. Μετά από λίγο τον ανοίγω ξανά. Τα καλοριφέρ συνεχίζουν να είναι κρύα. Κάποιο πρόβλημα θα υπάρχει. Φοράω ένα μπουφάν πάνω απ' τη ρόμπα και κατεβαίνω στο διαχειριστή. Χτυπάω το κουδούνι, μου ανοίγει:
-Γεια σας, είμαι η Ελένη και μένω στον τρίτο.
-Καλώς ήρθες.
-Συγνώμη για την ενόχληση, αλλά θα ήθελα να σας κάνω μία ερώτηση.
-Ναι, πες μου.
-Τα καλοριφέρ σας λειτουργούν;
-Όχι.
-Α! Ούτε τα δικά σας! Μήπως χάλασαν;
-Μα τι λες;
-Αυτόνομη θέρμανση δεν έχουμε;
- Σωστά! Όλοι εδώ αυτόνομη θέρμανση έχουμε.
-Δηλαδή, όποιος κρυώνει, ανάβει τα καλοριφέρ όποτε θέλει.
-Δε σου το είπε ο ιδιοκτήτης;
-Τι να μου πει;
-Εδώ όποιος κρυώνει, κοιτάει να ζεσταθεί μόνος του.
-Δηλαδή;
-Από την κρίση και έπειτα ψηφίσαμε στην πολυκατοικία να μη βάζουμε πετρέλαιο.
-Κατάλαβα.

Ανεβαίνω πάνω. Τα νεύρα μου. Νιώθω ότι εξαπατήθηκα. Σπίτι ή αποθήκη νοίκιασα; Και τώρα τι θα κάνω; Πώς θα βγάλω τις μέρες με το πολύ το κρύο; Εμένα που μου αρέσει το σπίτι να έχει ζέστη . . . Και αν πάρω ηλεκτρικό, πόσο πολύ μπορώ να ζεσταθώ; Και το ρεύμα; Πόσο θα μου έρθει ο λογαριασμός με το ρεύμα; Και μετά βλέπω τι θερμοκρασία έχουν οι άλλες πόλεις. Βλέπω ανθρώπους να δουλεύουν στα ορυχεία μέσα στον παγετό. Βλέπω τους πρόσφυγες να έχουν θαφτεί κάτω από το χιόνι. Βλέπω σωλήνες να σπάνε και σπίτια και γραφεία να χαλάνε. Υπάρχουν και χειρότερα! Κρυώνω, μόνο κρυώνω και έχω ευγνωμοσύνη στο κρύο που θα μου πραγματοποιήσει μία φαντασίωση. 


Κρύο καιρός για τρίο. 

Τρεις μπλούζες, τρεις κάλτσες, τρεις κουβέρτες.