Άνοιξε πάλι η συζήτηση για αλλαγή νομίσματος και επιστροφή στη Δραχμή ως λύση των προβλημάτων μας. Πολίτες μέσα στην απελπισία τους το βλέπουν σαν λύση, πολιτικοί πουλάνε ελπίδα και κάποιοι εντός και εκτός χώρας επενδύουν σε αυτό, επικοινωνιακά, βλέποντας ένα πιθανό Ελ Ντοράντο για τους ίδιους.

Δυστυχώς η αλήθεια είναι ότι κανένα πρόβλημα δεν θα λυθεί με αυτό τον τρόπο, αντίθετα θα μεγεθυνθούν όσα ήδη έχουμε. Είμαστε μία οικονομία χρεοκοπημένη και όσο δεν δομούμε ένα συγκεκριμένο μακροπρόθεσμο πλάνο ανάπτυξης, θα παραμείνουμε χρεοκοπημένοι είτε με Ευρώ είτε με Δραχμή.

Το πρόβλημα της χώρας μας δεν είναι ούτε το χρέος ούτε το νόμισμα. Το πρόβλημα μας είναι δομικό και λειτουργικό. Μία οικονομία που πλέον το 1/3 του πληθυσμού εκτός κρατικού κόστους (ιδιωτικές επιχειρήσεις), προσπαθεί να τροφοδοτήσει και συντηρήσει μέσω φόρων τα 2/3 εντός κρατικού κόστους (ανήλικοι, συνταξιούχοι, Δημ. Υπάλληλοι, άνεργοι, κρατικές δομές κλπ), με την αναλογία αυτή θα είναι χρεοκοπημένη είτε έχει Ευρώ, είτε Δραχμή, είτε βρίσκεται στην Ευρώπη, είτε σε άλλο σύμπαν.

Στο φορολογικό για παράδειγμα από το 1975 μέχρι σήμερα, μέσα σε 41 χρόνια, έχουν ψηφισθεί πάνω από 250 Νομοθετήματα και Τροπολογίες, μαζί με πάνω από 3.500 Νόμους και 115.000 Υπουργικές αποφάσεις. Οι δε διευκρινιστικές εγκύκλιοι του Υπ. Οικονομικών είναι πάνω από 15.000. Σε αντιστοιχία στις Η.Π.Α έχουν ψηφισθεί μόλις 10 διαφορετικοί νόμοι τα τελευταία 250 χρόνια!

Κανένας επενδυτής δεν θα έρθει σε μία χώρα, χωρίς να ξέρει τι πρέπει να πληρώσει και ποια θα είναι η απόδοση της επένδυσης του σε βάθος χρόνου ή ακόμα χειρότερα πότε είναι νόμιμος και πότε παράνομος. Στην Ελλάδα με τους παραπάνω αριθμούς και αυτούς να αλλάζουν με ρυθμούς καταιγιστικούς, επενδύσεις δεν θα έρθουν, το ΑΕΠ δεν θα ανέβει και θα παραμείνουμε χρεοκοπημένοι.

Τους επενδυτές δεν τους αφορά κατά προτεραιότητα ο φορολογικός συντελεστής, τους αφορά η οικονομική απόδοση της επένδυσης τους και η σταθερότητα του κλίματος. Όλα τα παραπάνω επιδεινώνονται δε με ένα χαλαρό νόμισμα καθώς κανένας δεν θα πάρει το ρίσκο να επενδύσει και ξαφνικά λόγω υποτίμησης να βρεθεί η επένδυση του με κλάσμα της αξίας της.

Εύκολες λύσεις ΔΕΝ υπάρχουν και δυστυχώς ξοδέψαμε 6 χρόνια (παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ χώρας σε συνεχόμενη ύφεση), κάνοντας τους επαίτες της Ευρώπης, με πολιτικούς που δίνουν μάχη να προστατέψουν τις κομματικές πελατείες τους πουλώντας λαϊκισμό, μακριά από το δρόμο προς την ανάπτυξη. Είναι θέμα λοιπόν νοοτροπίας, σχεδίου και αλήθειας. Χωροταξικού, νομοθετικού, υποδομών σχεδιασμού. Με μία λέξη είναι θέμα ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΟ και αυτό δεν λύνεται με νομίσματα…