Όσο σκέφτομαι τι έπαθα πριν λίγες μέρες, τόσο μ΄ ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι και κοντεύω να εκραγώ απ΄ τα νεύρα. Ρε παιδί μου να σου λέει ο άλλος, έλα η δουλειά είναι καλή, έχει ψωμί. Τέτοια απλοχεριά, σκέφτηκα, εξαιρετικά σπάνια. Λέω μήπως και έχει κάποιου είδους διαστροφή και πάει αντίθετα από την εποχή. Οπότε πάω και 'γω και στρώνομαι στη δουλειά. Δε σηκώνω κεφάλι. Με πιάνει και αυτή η τελειομανία μου και αγχώνομαι να τα κάνω όλα γρήγορα, σωστά και αποτελεσματικά. Μέχρι και στο σπίτι συνέχιζα. Και η αλήθεια είναι ότι είχα δημιουργήσει πολύ καλές εντυπώσεις και μου ανέθετε κι άλλες δουλειές. Και γω τις έκανα. Τόσο απλά και ωραία. Κι άλλο τόσο δημιουργούσα μία μαγεία. Η μαγεία χάλασε ώσπου ρώτησα, πότε θα πληρωθώ. Ήταν μία ηλίθια ερώτηση. Τόσο ηλίθια που εκνευρίστηκε. Και 'γω δεν μπορώ να καταλάβω πώς μου ξέφυγε αυτή η ερώτηση. Αλλά νά είναι απ΄αυτά που τα σκέφτεσαι όλη μέρα, κάθε μέρα και κάνεις σχέδια, πρόγραμμα, βάζεις μία τάξη . . . Ξέρω, ξέρω υπερβολές. Μου ήρθε όμως και ρώτησα και όπως ήμουν έφυγα. Εξάλλου δεν ήταν και καλή αστρολογικά η μέρα, η χρονιά, η χημεία. Τι να πω;