Τοπικά
Η Πολυτίμη Μαντά είναι 19 ετών, φοιτήτρια της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών και ασχολείται με τον στίβο, κάνοντας πρωταθλητισμό, με τα χρώματα της Ολυμπιάδας.
Είναι ένα κορίτσι που από μικρή είχε δείξει το ταλέντο που είχε στα αγωνίσματα ταχύτητας, ξεχωρίζοντας στους σχολικούς αγώνες που συμμετείχε σε ηλικία μόλις 11 ετών, παίρνοντας από εκεί το ερέθισμα για να ασχοληθεί με τον στίβο, κάτι που της πρότειναν βλέποντάς της να τρέχει.
«Είχα κερδίσει την 3η θέση στα 60μ των σχολικών αγώνων των δημοτικών σχολείων. Μου πρότειναν να γραφτώ στην Ολυμπιάδα και αυτό ήταν όλο. Ο στίβος με κέρδισε. Κάνοντας προπόνηση στο στάδιο του Λαδόπουλου εκτονωνόμουν, ηρεμούσα και κέρδιζα αυτοπεποίθηση» τονίζει η ίδια στο patrasevents.gr.
Δουλεύοντας, έχοντας υπομονή και επιμονή βελτίωσε αρκετά κατά την διάρκεια των χρόνων τις επιδόσεις της, έχοντας πλέον το ατομικό της ρεκόρ με 7.99’’ στα 60μ, με 12.63’’ στα 100μ, με 19.18’’ στα 150μ, με 25.68’’ στα 200μ. και με την 4*100μ. της Ολυμπιάδας έκανε φέτος 48.01’’.
Χρόνοι που είναι αρκετά καλοί και που θα μπορούσε να ήταν ακόμα καλύτεροι αν δεν αντιμετώπιζε συχνά προβλήματα τραυματισμών, οι οποίοι δεν την άφησαν να δείξει τις ακόμα μεγαλύτερες δυνατότητες που έχει.
«Ο βασικός μου στόχος για φέτος είναι να μην ξανατραυματιστώ» τονίζει η ίδια. «Αυτό που θέλω όμως είναι να επιδιώξω να βελτιώσω το ατομικό μου ρεκόρ στα 100 και στα 200 μέτρα και από εκεί και πέρα ενδέχεται να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου και στα 400 μέτρα, κάτι το οποίο συζητάω με την προπονήτριά μου».
Φιλοδοξία της να αγωνιστεί με τα χρώματα της εθνικής
Η μεγαλύτερη φιλοδοξία της, πάντως, είναι να αγωνιστεί με τα χρώματα της εθνικής κάποια στιγμή. Έχει τις δυνατότητες και γενικότερα την αθλητική υποδομή για να κάνει την φιλοδοξία της πραγματικότητα.
Η ίδια τονίζει: «Δεν είμαι ικανοποιημένη από την μέχρι τώρα πορεία μου, κυρίως λόγω των συχνών τραυματισμών μου, όμως είμαι σίγουρη ότι μπορώ να πετύχω περισσότερα πράγματα και αυτό θα προσπαθήσω να κάνω».
Πάντως, παρόλο που δεν είναι ευχαριστημένη από την μέχρι τώρα πορεία της, φέτος κατάφερε να πετύχει την 7η θέση στον τελικό 200 μ. γυναικών που ήταν και η πρώτη της συμμετοχή σε κλειστό στίβο με 25.68 (α.ρ και ανοικτού στίβου), κάνοντας σε ατομικό επίπεδο μια σημαντική επιτυχία.
Σε ομαδικό επίπεδο έχει κατακτήσει πέντε πανελλήνια μετάλλια με την σκυτάλη στα 4*100 μ της Ολυμπιάδας, σε πανελλήνια πρωταθλήματα παγκορασίδων, κορασίδων, νεανίδων και νέων γυναικών που συμμετείχε.
Ο πατέρας της, η κοουτς της και η Ολυμπιάδα
Στήριγμά της στις προσπάθειες που κάνει είναι ο πατέρας της που όπως λέει «χωρίς αυτόν θα μου ήταν αδύνατο να κάνω στίβο μέχρι σήμερα. Δυστυχώς, οι αθλητές που δεν ανήκουν στην εθνική ομάδα δεν λαμβάνουν στήριξη από πουθενά παρά μόνο από την οικογένειά τους», ενώ μεγάλη βοήθεια έχει πάρει και από την προπονήτρια της Ντίνα Μπορνιβέλλι.
«Μαζί δουλεύουμε υπό τις όποιες συνθήκες για το καλύτερο εδώ και τέσσερα χρόνια (πρώτος μου προπονητής ήταν Κώστας Παπαζαφείρης). Η προπονήτρια μου θυσιάζει άπειρες ώρες για να είναι εκεί, στο πλευρό μου, έτοιμη για να με βοηθήσει σε ό,τι κάνω.
Φυσικά μεγάλη βοήθεια παίρνω και από τους συναθλητές μου και τους φίλους μου που είναι πάντα κοντά μου, σαν δεύτερη οικογένεια, αφού το κλίμα στην ομάδα είναι υπέροχο και με όλα τα παιδιά έχουμε υγιή συναγωνισμό» .
Φέτος μάλιστα η Ολυμπιάδα χάρη στις προσπάθειες των αθλητών της αναμένεται να ανέβει αρκετές θέσεις στην ετήσια βαθμολογία των συλλόγων (πέρσι τερμάτισε στην 18η θέση ενώ φέτος θα είναι μεταξύ 12ης και 15ης θέσης).
«Γενικά η Ολυμπιάδα είναι ένας σύλλογος με τεράστια ιστορία στο στίβο. Είχε και έχει πολύ δυνατούς αθλητές και προπονητές με φιλοδοξίες και όρεξη για δουλειά! Αυτός πιστεύω είναι ο λόγος που βρεθήκαμε στην πρώτη θέση επαρχιακού συλλόγου στο Πανελλήνιο πρωτάθλημα νέων Α/Γ.» τονίζει η ίδια.
Τα πανεπιστήμια της χώρας δεν επενδύουν στους αθλητές
Πέρα από τον στίβο η ίδια είναι φοιτήτρια της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου, καταφέρνοντας να μπει σε μία από τις υψηλότερες σχολές, πετυχαίνοντας τον στόχο της. Ο στίβος την βοήθησε αρκετά.
«Ο στίβος είναι ένα ατομικό και πολύ ανταγωνιστικό άθλημα. Μετά από τόσους αγώνες είδα τις πανελλήνιες σαν άλλο έναν αγώνα στον οποίο έμπαινα για να κερδίσω αφού είχα κάνει σωστή προπόνηση και ήμουν έτοιμη. Δεν είχα άγχος, αντιθέτως μπήκα με πείσμα για να πετύχω τον στόχο με υπομονή και επιμονή» τονίζει η ίδια.
«Πάντα υπάρχει χρόνος να κάνεις αυτό που αγαπάς! Αντικειμενικά η Ιατρική είναι μια απαιτητική σχολή που απαιτεί υπευθυνότητα. Περνάω πολλές ώρες στο πανεπιστήμιο, αλλά με λίγη πειθαρχία μου μένει αρκετός χρόνος για προπόνηση.
Είναι σίγουρο όμως ότι στην Ελλάδα το να συνδυάζεις σπουδές με πρωταθλητισμό είναι αρκετά δύσκολο. Τα πανεπιστήμιά μας δεν επενδύουν στους αθλητές-φοιτητές, ούτε και στηρίζουν τη δράση τους, όπως συμβαίνει σε αμερικανικά πανεπιστήμια».
(Οι πάνω φωτογραφίες και το εξώφυλλο είναι του Χρήστου Παυλάκη).
