Στην παράσταση «Πού είναι η μάνα σου μωρή;», ένα κοριτσάκι 4 χρονών βλέπει μπροστά της όλη την οικογένειά της να σφαγιάζεται, ένα πρωινό του Ιανουαρίου του 1946, από τους «Χίτες». Συνολικά, πάνω από 40 άτομα του συγγενικού της κύκλου χάνουν τη ζωή τους στα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου. Αυτό το φοβερά δραματικό και τραγικό γεγονός βρίσκεται στην καρδιά του αυτοβιογραφικού βιβλίου της Δήμητρας Πέτρουλας, στο οποίο βασίζεται η παράσταση.

Πρόκειται για ένα συνταρακτικό έργο, το οποίο η συγγραφέας ένιωσε ότι έπρεπε να γράψει εις μνήμη όλων αυτών των αδικοχαμένων ανθρώπων, σαν μνημόσυνο και δικαίωση για αυτούς, αλλά και σαν παράπονο, γιατί αναγκάστηκε η ίδια να περάσει τόσο δύσκολα παιδικά χρόνια και να ζήσει τρέχοντας τη ζωή της κι όχι αργά και φυσιολογικά. Σε αυτήν την προσωπική τραγωδία αντικατοπτρίζεται όλη η ιστορία της Ελλάδας, που βίωσε μια από τις πιο ζοφερές περιόδους της. Ένα κείμενο οξύ, παραστατικό, ρεαλιστικό, αιχμηρό, αφοπλιστικά ειλικρινές.

Η Σοφία Αδαμίδου ανέλαβε το ρόλο της θεατρικής διασκευής του βιβλίου κι επέλεξε ένα μέρος από το πλήθος των γεγονότων και των πληροφοριών, πετυχαίνοντας, μέσω αυτών, να μας παρουσιάσει μια ολοκληρωμένη εικόνα της ηρωίδας, αλλά και της εποχής της. Ένα πολύ δυνατό, γλαφυρό και περιεκτικό θεατρικό κείμενο, που ρέει με άνεση, εναλλάσσοντας τον αφηγηματικό με το βιωματικό λόγο.


Οι σκηνές στο «Πού είναι η μάνα σου μωρή;» εκτυλίσσονται με ζωντάνια, σχεδόν με κινηματογραφικό ρυθμό και νιώθεις τη σκληρότητα τους στη ψυχή σου. Η κινησιολογία είναι προσεκτικά σχεδιασμένη κι εκφράζει εύστοχα την εκάστοτε ψυχολογική κατάσταση του χαρακτήρα. Οι φωτισμοί, που είναι χαμηλών τόνων και δραματουργικά εξυπηρετικοί, τόνισαν σημεία του σκηνικού στις κατάλληλες στιγμές κι υπογράμμισαν τις ερμηνευτικές εντάσεις των ηθοποιών. Το σκηνικό, με τα κρεμασμένα σάβανα και τα κεράκια, είναι υποβλητικό και προβάλλει το χαρακτήρα του ίδιου του κειμένου, ως μνημείο νεκρών.

Ο σκηνοθέτης Ένκε Φεζολάρι έχει το χάρισμα να μπαίνει εύκολα στη θέση του ηθοποιού και να βλέπει το έργο μέσα από τα μάτια του ερμηνευτή. Δουλεύει την παράσταση, όχι μόνο ως προς το «έξω», το «φαίνεσθαι», αλλά, κυρίως, στην ουσία της, εστιάζοντας στην ερμηνεία των ηθοποιών κι αφηγούμενος λιτά, σχεδόν λυρικά. Σκηνοθέτησε επιδέξια αυτήn την παράσταση, αναδεικνύοντας το λόγο και τις υποκριτικές ικανότητες της Βέρας Κρούσκα, τον συγκινησιακό της πλούτο, την αφοπλιστική αμεσότητα, την ρυθμική αντίληψη και την ώριμη ερμηνευτική της ποιότητα. Χρησιμοποίησε τις άλλες δύο ηθοποιούς (Ορνέλα Λούτη κι Αγάπη Παπαθανασιάδου) συμβολικά κι εκτονωτικά, σαν φαντάσματα του παρελθόντος και σαν ανάλαφρες αναλαμπές στο σκοτάδι.

Η Βέρα Κρούσκα, στον πρώτο θεατρικό μονόλογο της μεγάλης καριέρα της, ερμηνεύει με βάθος ψυχής, πλήρη έλεγχο των εκφραστικών μέσων, ωριμότητα και συνέπεια. Εκφέρει τον λόγο με ζεστασιά, χειριζόμενη με μαεστρία την εναλλαγή των συναισθηματικών καταστάσεων. Κατάφερε με το βλέμμα να εκφράσει και τα πιο μύχια συναισθήματα της ηρωίδας, ενώ στις νοητές σκηνές διαλόγου με άλλα πρόσωπα, μας έκανε να νιώθουμε την παρουσία αυτών των προσώπων.

Πρόκειται για ένα βαθιά ανθρώπινο έργο, με βαθύτατες συναισθηματικές πτυχές, που αιχμαλωτίζουν την ουσία του θεάτρου: φεύγοντας ο θεατής νιώθει μια πικρή γεύση, συμπονώντας την ηρωίδα και συλλογιζόμενος τα πάθη και τις αγωνίες της.


 «Πού είναι η μάνα σου μωρή;»

Κείμενο: Δήμητρα Πέτρουλα
Θεατρική διασκευή: Σοφία Αδαμίδου
Σκηνοθεσία: Ένκε Φεζολλάρι
Σκηνικά – κοστούμια: Χριστίνας Κωστέα
Φωτισμοί: Ελίζα Αλεξανδροπούλου
Παίζουν: Βέρα Κρούσκα, Ορνέλα Λούτη, Αγάπη Παπαθανασιάδου.

Η παράσταση παίχτηκε στο Δημοτικό Θέατρο “Απόλλων” στις 27 & 28 Μαΐου 2016