Στην παράσταση «Romanticfools» παρακολουθούμε δύο χαρακτήρες – την Μάρτζι και τον Άλεξ – στις ξεκαρδιστικές τους περιπέτειες, με σκοπό να βρουν το ιδανικό ταίρι. Μέσα από μια σειρά σκηνών, ζωντανεύουν όλα τα παράλογα και τα κλισέ, που σχετίζονται με την αγάπη και τις ερωτικές σχέσεις.

Το θεατρικό έργο του Ριτς Ορλόφ, με επιρροές από τους Μόντι Πάιθον, την παλιά τηλεοπτική εκπομπή SaturdayNightLive, τους Αδερφούς Μαρξ, το Γούντι Άλλεν και κλασσικές κωμωδίες βοντβίλ, εξετάζει την αγάπη, το σεξ, το φλερτ και τις σχέσεις. Η σπονδυλωτή του δομή θυμίζει επιθεώρηση και τα έντεκα σκετσάκια, που το αποτελούν, ποικίλουν σε ύφος και στιλ, αλλά όλα αναδεικνύουν την εγγενή ειρωνεία των σχέσεων μεταξύ αντρών και γυναικών. Η άνεση του συγγραφέα να συνδυάζει, με εξαιρετική τεχνική, διαφορετικά δραματουργικά κι υφολογικά στοιχεία, σε συνδυασμό με τον άριστο χειρισμό του λόγου, δίνουν ένα διάλογο σπαρταριστό, ενθουσιώδη, με φυσικότητα και ζωντάνια.

Ο Ρ.Ορλόφ αποφεύγει τις γλυκανάλατες και μελοδραματικές στιγμές, εισάγοντας το στοιχείο της σεξουαλικότητας μέσα στο παιχνίδι και δίνοντας μια σύγχρονη κι ανοιχτόμυαλη οπτική των ερωτικών σχέσεων. Οι σκηνές παρουσιάζονται με έναν απολαυστικά υπερβολικό τρόπο, ώστε να επιτείνουν το παράλογο των καταστάσεων και να αναπτύξουν την αρχική ιδέα – ότι, δηλαδή, οι δύο ήρωες είναι εξαιρετικά απογοητευμένοι με το αντίθετο φύλο. Για τη γυναίκα, οι άντρες είναι προϊστορικά λείψανα, με στοιχειώδεις ανάγκες και περιορισμένες ικανότητες επικοινωνίας. Για τον άντρα, οι γυναίκες είναι παράλογες και τα μπερδεμένα τους συναισθήματά τις καθιστούν σχεδόν σχιζοφρενικές.

Στο τέλος, οι «χαζορομαντικοί» ήρωες της ιστορίας ανακαλύπτουν πως οι δυσκολίες, που περνάς σε μία σχέση, είναι, τελικά, αυτό που την κρατάει ζωντανή. Όπως είπε κι ο Γούντι Άλεν: «Η σχέση είναι σαν τον καρχαρία. Πρέπει να προχωρεί συνεχώς μπροστά, αλλιώς πεθαίνει».

Το αμερικάνικο χιούμορ του Ρ.Ορλόφ, βέβαια, έπρεπε να «εξελληνιστεί», καθώς οι ερωτικές σχέσεις ποικίλλουν από χώρα σε χώρα κι επηρεάζονται από τα διαφορετικά ήθη και τις συνθήκες ζωής. Ο Νίκος Ορφανός (που ανέλαβε τη μετάφραση, τη διασκευή, τη σκηνοθεσία και τη μουσική επιμέλεια της παράστασης) έκανε εξαιρετική δουλειά, αφενός μεταφέροντας το κείμενο πιο κοντά στην ελληνική νοοτροπία (αφαιρώντας σκηνές από το αρχικό κείμενο, προσθέτοντας μία δική του κι ενσωματώνοντας εμπειρίες του ίδιου και των ηθοποιών), αφετέρου διατηρώντας αναλλοίωτο το πνεύμα και την ατμόσφαιρα του έργου.

Ως σκηνοθέτης δημιούργησε σκηνές κινηματογραφικές, με έμφαση στη μιμητική έκφραση, τον αυτοσχεδιασμό, τη χειρονομία, την κίνηση του σώματος, συνέπλεξε επιδέξια τα στοιχεία standup, σάτιρας, κωμωδίας κι επιθεώρησης του υλικού του και κράτησε μια ισορροπία κι ένα μέτρο στην υπερβολή των σκετς, ώστε να μην καταλήξουν γκροτέσκ.To στήσιμο των ηθοποιών ήταν καλοσχεδιασμένο, οι μουσικές επιλογές δημιούργησαν μια ευχάριστη «γέφυρα» ανάμεσα στις σκηνές, ενώτα κοστούμια και τα σκηνικά αντικείμενα εναρμονίστηκαν πλήρως στο γενικό κλίμα της – ηθελημένης - υπερβολής.

Οι δυο ηθοποιοί (Μαργαρίτα Πανουσοπούλου και Αλέξανδρος Ζουριδάκης) είχαν πολύ καλή σκηνική χημεία, ανταποκρίθηκαν εξαιρετικά στο γρήγορο ρυθμό της σκηνοθεσίας, που επέβαλλε ταχύτητα στην εναλλαγή των ρόλων και των καταστάσεων, καθώς και στην αλλαγή των κουστουμιών κι έπαιξαν με αστείρευτη ενέργεια, καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης.

Η Μ.Πανουσοπούλου - μια ηθοποιός με καλοδουλεμένο σώμα κι έμφυτη γοητεία - έπαιξε με ενεργητικότητα, στυλ, μπρίο, χάρη και ξεχώρισε για την σπάνια εκφραστικότητα του προσώπου της, που σε μαγνητίζει, και τη ντελικάτη, φινετσάτη κίνησή της. Κατάφερε να περνά από τον έναν ρόλο στον άλλον με χαρακτηριστική ευκολία, προσαρμόζοντας ανάλογα τη φωνή και την κίνησή της.

Με κέρδισε η άνεση, το πάθος, η αφοσίωση κι η φυσικότητα του Α.Ζουριδάκη, που σκιαγράφησε με χιούμορ και γλαφυρότητα τους ρόλους του.

Οι θεατές συμμετείχαν, έχοντας σχεδόν ξεχάσει ότι παρακολουθούν μια παράσταση, σαν να βλέπουν, πραγματικά, κάποιους φίλους, οι οποίοι τους λένε, με πολύ πλάκα, τα προβλήματά τους.

Συνολικά, μια πολύ φροντισμένη δουλειά, μια απολαυστικά δυνατή παράσταση, με ατμόσφαιρα και παραστατικότητα, ρυθμό, νεανικότητα κι αλήθεια, στην οποία γελάς αυθόρμητα σχεδόν συνεχώς. Είναι η καλύτερη κωμωδία που είδα φέτος και την προτείνω ανεπιφύλακτα.

«Romantic Fools» Συγγραφέας: Rich Orloff  Σκηνοθεσία – μετάφραση – προσαρμογή - μουσική επιμέλεια: Νίκος Ορφανός

Ηθοποιοί: Μαργαρίτα Πανουσοπούλου, Αλέξανδρος Ζουριδάκης

Σκηνικά - κοστούμια: Μάγδα Καλορίτη

Φωτισμοί: Στέλλα Κάλτσου

Μια παραγωγή της «Μονωδία», καλλιτεχνικές παραγωγές.

Τελευταία παράσταση:

Τετάρτη 1η Ιουνίου 2016 στις 9μμ.

στο θέατρο “Επίκεντρο+”

οδός Νόρμαν 16 & Αγ. Διονυσίου, Πάτρα

Τηλ.: 2610 46 10 50

Σελίδα θεάτρου στο facebook:

https://www.facebook.com/epikentrosyn