Ο Κωστής δεν είναι ένας συνηθισμένος σαραντάρης. Εσωστρεφής και μοναχικός, χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις κι ενήλικες δεσμεύσεις, βρίσκεται, λίγο μετά τα 40 του, στην Αντίπαρο, για να αναλάβει, ως γιατρός, την τοπική κλινική. Τα πράγματα κυλάνε ήρεμα, μέχρι που γνωρίζει την Άννα, μια νεαρή γυμνίστρια και βρίσκει την ευκαιρία να ξαναζήσει τα «χαμένα» χρόνια της νιότης του.

Ο σεναριογράφος-σκηνοθέτης Αργύρης Παπαδημητρόπουλος περιγράφει την ταινία ως ένα «coming-of-middle-age film» και θέλει να πραγματευτεί την περίπτωση του μοναχικού, μη σεξουαλικά ενεργού, πλέον, σαραντάρη, ο οποίος παθαίνει συναισθηματική υπερφόρτωση, όταν νιώσει πως μια αισθησιακή, νεαρή κοπέλα τον γουστάρει.  

Δεν είναι κακό να είσαι εξωστρεφής άνθρωπος. Ούτε να μην γνωρίζεις μοναχικούς. Αλλά είναι καλλιτεχνικό «ατόπημα» να γράφεις για ανθρώπους, που ούτε ξέρεις, ούτε σε ενδιαφέρει να γνωρίσεις.  Αυτό που ενοχλεί στο «Suntan» είναι η απουσία βάθους και γνώσης. Ο χαρακτήρας του Κωστή στερείται αληθοφάνειας και περιεχομένου κι ο Παπαδημητρόπουλος δεν ξέρει πώς να τον χειριστεί. Οι μεταβάσεις του ήρωα είναι πέρα για πέρα μη αληθοφανείς: Με δυο ποτά μετατρέπεται σε party animal και με μια απόρριψη γίνεται απότομα ψυχοπαθής (δεν διστάζει να κατασκοπεύσει την κοπέλα, όταν κάνει σεξ με τον φίλο της ή λούζεται στα δημόσια λουτρά). Η στροφή της ταινίας προς το θρίλερ, θα ευσταθούσε, αν η ψυχοπαθολογία του ήρωα είχε καταδειχθεί νωρίτερα. Ουσιαστικά, ο Παπαδημητρόπουλος ποτέ δεν μας γνωρίζει πραγματικά τον ήρωα, ώστε να κατανοήσουμε τις αντιδράσεις του.

Τα μέλη της παρέας της Άννας εμφανίζονται ακόμα πιο μονοδιάστατα κι επιπόλαια και χωρίς κανένα στοιχείο (πλην της ηλικίας), που να τα καθιστά ενδιαφέροντα. Η «αυθάδεια» των νιάτων παρουσιάζεται τόσο μονοκόμματα και χοντροκομμένα, ώστε το στοιχείο της αντίθεσης -κεντρικό στην ταινία- να μεγεθύνεται σε βαθμό πέραν του υπερβολικού. Από την αλληλεπίδραση γιατρού-παρέας (και ειδικά της κοπέλας) απουσιάζει κάθε ουσιώδης διάλογος, κάθε λόγος, που θα καθιστούσε ευλογοφανή την ύπαρξη σκηνών, όπως της γνωριμίας στο ιατρείο και του σεξ στην παραλία. 

Η πλοκή, επίσης, δεν είναι επαρκώς αναπτυγμένη κι έτσι βλέπουμε μονίμως επαναλαμβανόμενα -κι από ένα σημεία και μετά κουραστικά- πλάνα του ήρωα να αναζητεί τον έρωτά του στην παραλία του κάμπινγκ και την ντίσκο Λα Λούνα. Προς το τέλος, έρχεται να προστεθεί μια αλληλουχία, σχεδόν ταυτόσημων, σκηνών, οι οποίες καταλήγουν να χάνουν μέρος από τη δύναμή τους.

Στα θετικά είναι ότι ο μικρόκοσμος του νησιού, έστω και με «τύπους», έχει αποδοθεί με ενάργεια, μέσα από τους κατοίκους και τις αρχικές, Χριστουγεννιάτικες σκηνές. Η ηλιόλουστη, καρτ-ποσταλική κινηματογράφιση αποδίδει όμορφα το καλοκαιρινό κλίμα στην Αντίπαρο και «κολακεύει» τα γυμνά σώματα. Δεν καταφέρνει, όμως, να «φωτίσει» πειστικά το σκοτεινό μέρος της ιστορίας. Ομοίως, η σκηνοθεσία επικεντρώνεται στην –κιτς- περιγραφή των καλοκαιρινών βραδιών στο νησί και την soft-core πορνό αισθητική, αντί για τη σκιαγράφηση και το εσωτερικό δράμα του πρωταγωνιστή.

Τις εντυπώσεις στην ταινία κλέβει η Έλλη Τρίγγου, η οποία αποτελεί ιδανική επιλογή για το ρόλο της Άννας. Η ηθοποιός, με το καθαρό βλέμμα, το σφριγηλό σώμα, τη νεανικότητα και τη φρεσκάδα, πλάθει μια πειστική, ενήλικη Λολίτα. Όσο «απουσιάζει» από την οθόνη, περιμένεις πότε θα την ξαναδείς.

Ο Μάκης Παπαδημητρίου, μόνος κι αβοήθητος σεναριακά και σκηνοθετικά, δεν καταφέρνει ούτε για μια στιγμή να συνδέσει τον ήρωα με το κοινό. Από τους υπόλοιπους ηθοποιούς το στίγμα τους έδωσαν ο Γιάννης Οικονομίδης (στο ρόλο του ιδιοκτήτη του κάμπινγκ) κι ο Γιάννης Τσορτέκης (στο ρόλο του μάγκα του νησιού).

Αρνητική εντύπωση προκάλεσε, επίσης, το ότι τους βοηθητικούς ρόλους ερμήνευσαν άνθρωποι, που δεν είναι ηθοποιοί. Σε μια επαγγελματική ταινία ακόμα κι ο ρόλος της μιας ατάκας πρέπει να αντιμετωπίζεται ισότιμα με τους άλλους ρόλους κι όχι να υποτιμάται.

Συμπερασματικά, στη ταινία αυτή επαληθεύεται απόλυτα το κλισέ: «Περάσαμε καλά στα γυρίσματα κι αυτό περνά προς τα έξω». Οι συντελεστές, όντως, πέρασαν καλά κι αυτό φαίνεται. Το κοινό όμως;

«Suntan»

Σκηνοθεσία: Αργύρης Παπαδημητρόπουλος
Σενάριο: Αργύρης Παπαδημητρόπουλος, Σύλλας Τζουμέρκας
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Χρήστος Καραμάνης
Ήχος: Λέανδρος Ντούνης
Σκηνογραφία: Αλίκη Κούβακα
Ενδυματολογία: Μάρλι Αλειφέρη
Μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου
Παραγωγοί: Φαίδρα Βόκαλη, Αργύρης Παπαδημητρόπουλος

Μια παραγωγή της “Marni Films” και της “Oxymoron Films”, σε συμπαραγωγή με τoυς “Fassb Films”, “Foss Productions”.
Πρωταγωνιστούν: Μάκης Παπαδημητρίου, Έλλη Τρίγγου, Χαρά Κότσαλη, Ντίμι Χαρτ, Μάρκους Κόλεν, Μιλού Βαν Γκρέσεν, κ.α.

Διάρκεια: 104'

Παίζεται στον κινηματογράφο Ster Veso Mare

Δευτέρα 11/4 στις 21.00

Τρίτη 12/4 στις 21.00

Τετάρτη 13/4 στις 21.00