H Hattie Gladwell είναι μόλις 19 ετών αλλά εξαιτίας μιας πάθησης του εντέρου έκανε κολοστομία και φόρεσε για 10 μήνες περίπου τη γνωστή τσάντα κολοστομίας. Πριν μερικές ημέρες την έβγαλε.

Γράφει στη Metro: 

«Πάσχω από ελκώδη κολίτιδα, μια μορφή φλεγμονώδους νόσου του εντέρου. Δυστυχώς υποβλήθηκα σε έκτακτο χειρουργείο για να μου τοποθετηθεί τσάντα κολοστομίας τον Ιανουάριο του 2015. Το μεγαλύτερο τμήμα του παχέος εντέρου μου αφαιρέθηκε και μια οπή δημιουργήθηκε στην κοιλιά μου. Πήραν το τελείωμα του λεπτού εντέρου μου -τον ειλεό- και το έβγαλαν από την οπή έξω από το σώμα μου. Μια μικρή τσάντα είχε τοποθετηθεί γύρω από αυτή για να μαζεύει τα απόβλητα του σώματός μου. Είμαι τυχερή καθώς πριν λίγο καιρό το λεπτό έντερό μου συνθέθηκε ξανά με το ορθό καθώς οι πληγές που είχαν δημιουργηθεί είχαν επουλωθεί. 


Όταν έμπαινα στο χειρουργείο, στις 25 Οκτωβρίου, συμπληρώνονταν 10 μήνες από την πρώτη επέμβασή μου και ήμουν αρκετά φοβισμένη για τη νέα, που θα έκανα. Φοβόμουν πώς θα αντιδράσει το σώμα μου, αλλά ήμουν εκστασιασμένη με το γεγονός ότι δεν θα έπρεπε να φοράω πλέον την τσάντα κολοστομίας. 

Είχα ξεχάσει πώς έμοιαζε το στομάχι μου, πόσο μάλλον το να μην αισθάνομαι ένα απαλό θρόισμα κάτω από τα ρούχα μου. Συνεχώς έψαχνα φαρδιά ρούχα και όταν ήμουν έξω τσέκαρα συνεχώς την κοιλιά μου, για να δω αν πετάει κάτι. 

Ανυπομονούσα να πάρω πάλι τον έλεγχο, να μπορώ να τρώω έξω, να απολαμβάνω εξόδους με φίλους χωρίς να ανησυχώ για το πώς μοιάζει το στομάχι μου.


Έτσι, την  ημέρα της εγχείρησης ζήτησα από το φίλο μου να βιντεοσκοπεί τη στιγμή που θα έβλεπα για πρώτη φορά το στομάχι μου μετά την επέμβαση. Μπορεί να ακούγεται ανόητο, το ξέρω. Αλλά μέσα σε ένα χρόνο είχα ξεχάσει το πώς είναι να χαϊδεύεις την κοιλιά σου και να συναντάς δέρμα μόνο. Όχι άλλα πράγματα. 

Ήταν η πιο συγκινητική στιγμή της ζωής μου. Ελπίζω να χρησιμοποιήσω αυτό το βίντεο στο μέλλον για να το κοιτάω και να αντιλαμβάνομαι πόσο τυχερή είμαι. Πόσο τυχερή είμαι που βρίσκομαι εδώ και είμαι υγιής. Θέλω να το βλέπω για να θυμάμαι πόσο ευτυχισμένη ήμουν για το σώμα μου, ανεξαρτήτων των ουλών. Και ελπίζω να είναι πάντα μια υπενθύμιση για το πώς νιώθω για τον εαυτό μου». 


 H Hattie Gladwell: