«Ποτέ άλλοτε οι στέγες των σπιτιών των ανθρώπων δεν ήταν τόσο κοντά η μία στην άλλη, όσο είναι σήμερα, κι όμως ποτέ άλλοτε οι καρδιές των ανθρώπων δεν ήταν τόσο μακριά η μία από την άλλη, όσο είναι σήμερα».

Είναι ένα φαινόμενο που είχε διαπιστώσει ένας από τους σημαντικότερους νεότερους στοχαστές και λογοτέχνες, o Αντώνης Σαμαράκης, το οποίο χαρακτηρίζει όλα τα χρόνια της αστικοποίησης και της μεταπολίτευσης και φτάνει στην εποχή μας, στη γενιά της τεχνολογίας, της κρίσης και (τελευταίως) των capital controls.

Οι στέγες των ανθρώπων δεν ήταν πότε τόσο κοντά, όπως φυσικά και τα μπαλκόνια τους. Μπαλκόνια που γειτνιάζουν το ένα με το άλλο, με τον γείτονα να μπορεί να βλέπει, να ακούει και να γνωρίζει τι κάνει ο καθένας από τους γείτονες του, χωρίς καν να τον ξέρει προσωπικά, χωρίς ούτε να του λέει μία καλημέρα το πρωί.

Ακόμα στην αραιοκατοικημένη Πάτρα, όπου φυσικά δεν συγκρίνεται με τις πυκνοκατοικημένες συνοικίες που συναντάμε στο κέντρο της Αθήνας, τα μπαλκόνια είναι τόσο κοντά μεταξύ τους σε κάποιες περιοχές που βγαίνοντας εκεί, είναι λες και βρίσκεσαι στο εσωτερικό του σπιτιού του άλλου.

Το σκηνικό αυτό το συναντήσαμε στο πίσω μέρος της Τριών Ναυάρχων, όπου δεκάδες πολυκατοικίες, διαφορετικών δρόμων και οδών κοιτάζουν η μία την άλλη και είναι τόσο κολλητά μεταξύ τους που νιώθεις μερικές φορές ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις.

Υπάρχουν και άλλα σημεία στο κέντρο της Πάτρας όπου βγαίνοντας στο μπαλκόνι αγγίζεις τον γείτονα. Και όμως οι καρδιές και οι ψυχές παραμένουν επί χρόνια τόσο μακριά η μία  από την άλλη.

Ακόμα και αν αντιμετωπίζουν τα ίδια πάνω κάτω προβλήματα της καθημερινότητας, μιας καθημερινότητας που όλα αυτά τα χρόνια γινόταν ολοένα και πιο σκληρή και έφτασε να είναι αυτή που είναι στις μέρες μας.

Έφτασε στην κρίση. Μήπως από εκεί ξεκινάει το πρόβλημα της κρίσης; 

Λέμε εμείς…