Μία συγκλονιστική επιστολή λάβαμε στο Patrasevents.gr. Μία επιστολή από γονέα που ζει στην Πάτρα και είδε το παιδί του να φεύγει από την πόλη του γιατί ακριβώς αυτή η πόλη δεν του έδωσε τις ευκαιρίες για να αναδείξει το ταλέντο του.

Ο ίδιος προτιμά να διατηρήσει την ανωνυμία του, ωστόσο υπογραμμίζει ότι προέρχεται από τον χώρο της δημοσιογραφίας και έχει υπάρξει ραδιοφωνικός παραγωγός, έχοντας γνωρίσει πολλούς ανθρώπους της τέχνης. Όπως και να έχει η επιστολή του είναι συγκλονιστική: «Είμαστε ευλογημένη φάρα! Αλήθεια, δεν το λέω έτσι επειδή κι εγώ πατρινός είμαι. Μπορώ να το τεκμηριώσω κιόλας αυτό. Έχουμε εξαιρετικούς συγγραφείς που κατάγονται από εδώ, ανθρώπους του πνεύματος, καλλιεργημένους, με παιδεία και γνώση τεράστια, ποιητές, εκπαιδευτικούς, επιστήμονες κ.α. Ξέρετε όμως κάτι; Οι καλύτεροι από εμάς φεύγουν...

Γιατί; Ναι, πριν μου πείτε ότι γενικά η χώρα μας διώχνει τα παιδιά της, πείτε μου γιατί δεν μπορούσε να κάνει κάτι η πόλη μας να κρατήσει τα παιδιά της…
Είμαι γονιός, και είδα το παιδί μου να φεύγει στα ξένα προς αναζήτηση μιας καλύτερης ζωής. Ωστόσο, αν οι συνθήκες ήταν διαφορετικές και οι υποδομές καλύτερες σίγουρα θα μπορούσε να μείνει εδώ, να διαπρέψει εδώ ως επιστήμων κι όχι έξω. Και δεν διαμαρτύρομαι μόνο για τη φυγή των νέων μας στο εξωτερικό, αλλά και για το ότι επιλέγουν άλλες ελληνικές πόλεις για να ζήσουν προφανώς γιατί κάτι τους στερεί αυτή η πόλη, η Πάτρα μας..

Όντας πρώην δημοσιογράφος και ραδιοφωνικός παραγωγός έχω γνωρίσει πολλούς ανθρώπους της τέχνης, με πολύ ταλέντο να ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους και να φεύγουν με τεράστια χαρά από εδώ. Η πόλη μας γέννησε σπουδαίους ηθοποιούς που έκαναν λαμπρή καριέρα. Έχουμε και πρόσφατα παραδείγματα π.χ Σωτήρης Δούβρης κ.α Είναι συγκινητικό να βλέπεις νέους ανθρώπους να κυνηγούν τα όνειρά τους και να επιτυγχάνουν ωστόσο κάτι δεν τους δώσαμε, κάτι δεν πήραν από εμάς εδώ και έφυγαν...

Πολλοί ηθοποιοί φεύγουν, γιατί; Μήπως ήρθε καιρός να κάνουμε κάτι για αυτό, να αναγεννηθεί ξανά ο τομέας ''Θέατρο'' στην Πάτρα που ήδη κάνει βήματα αλλά φαίνεται δεν είναι αρκετό; Μήπως ήρθε καιρός τα τοπικά κανάλια να κάνουν για πρώτη φορά στα χρονικά μία δική τους τηλεοπτική σειρά με χαμηλό μπάτζετ και να δώσουν την ευκαιρία σε πατρινούς ηθοποιούς να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους;

Έχουμε εξαίρετους μουσικούς και εκπληκτικές φωνές που εξίσου φεύγουν, γιατί; Είδαμε τους Carte Postale να την κάνουν από εδώ με ελαφρά πηδηματάκια, είδαμε την Sma rag da με το ιδιαίτερο στυλ της, τα εξαιρετικά της τραγούδια και το σουρεαλισμό της να φεύγει αρχικά για Αθήνα και πλέον να ζει στο Λονδίνο, είδαμε την νεαρή Βασιλική Μουρίκη που αν το ψάξετε στο ίντερνετ δεν έχει ξαναπεράσει άτομο από την Ελλάδα γενικά που να έχει γράψει τόσα πολλά τραγούδια σε αυτή την ηλικία, να φεύγει στην Αθήνα να σπουδάσει θεατρολογία ενώ έχει κι εδώ τέτοιο τμήμα και με πολύ πιο χαμηλά μόρια. Είδαμε τους Minor Project να φεύγουν και να διαπρέπουν αλλού στην εναλλακτική σκηνή. Αλλού. Μα γιατί όχι εδώ;

Μήπως δεν αγκαλιάσαμε και δεν στηρίξαμε αρκετά τα νιάτα μας; Μήπως δεν τους δώσαμε ευκαιρίες να αναδειχτούν κι εδώ; Μήπως δεν παίξαμε την μουσική τους στα ραδιόφωνα μας ( εγώ προσωπικά θυμάμαι άκουγα κομμάτια των παιδιών που προανέφερα σπίτι μου και στο ράδιο ποτέ δεν τα έπαιξα. Τι φταίει τέλος πάντων με εμάς; Θέλουμε ή δεν θέλουμε να αναπτυσσόμαστε σαν πόλη; Αγαπάμε ή όχι τους νέους μας;

Αν δεν είχε φύγει το δικό μου παιδί ίσως ποτέ να μην είχα σκεφτεί έτσι και να μην είχα νιώσει τύψεις που αν και δημοσιογράφος που μπορούσα να δώσω ένα χέρι βοηθείας σε ηθοποιούς, τραγουδιστές ή και ανθρώπους των γραμμάτων, να πω δυο καλά λόγια, δεν το έκανα... Αλλά και ο τομέας μου πλήττεται.. Απολυμένος είμαι.. Και ξέρω και πάρα πολλούς συναδέλφους σε παρόμοια θέση, ή άλλους που επίσης έφυγαν για να βρουν κάτι καλύτερο. Είδαμε τον Χριστόδουλο Αθανασάτο να φεύγει για την Αμερική όπου διαπρέπει εκεί, προφανώς γιατί απογοητεύτηκε τόσα χρόνια εδώ, να υπομένει διάφορα και πάλι να μην ανταμοίβεται όπως του άξιζε.

Και το κάνω όλο αυτό ανώνυμα γιατί προτιμώ να μην αφήσω το όνομά μου να επισκιάσει την κρίση κανενός αλλά από την άλλη ήθελα να γίνω ένας με όλους. Να μην έχω ταυτότητα, απλά να ταυτιστώ με όλες τις ιστορίες που ανέφερα και να γίνω κομμάτι της πορείας του καθένα.

Από την άλλη, προσπαθώ επίσης να βγάλω τη μάσκα που φοράμε καμιά φορά εμείς οι δημοσιογράφοι και προσπαθούμε να πείσουμε τον κόσμο πως ζούμε μια υπέροχη ζωή. Αλλά τελικά το μόνο που έχουμε είναι το να μας ξέρει κάποιος κόσμο, στο τέλος όμως... προσωπικά, βλέπω πως εγώ, δεν ξέρω εμένα... Τι φταίει τελικά με εμάς του Πατρινούς;».