Ο Σύνδεσμος Κοινωνικών Λειτουργών Ελλάδας ( Σ.Κ.Λ.Ε.), ιδρύθηκε το 1955 και αποτελεί επίσημα αναγνωρισμένο επαγγελματικό – επιστημονικό σωματείο. Εκπροσωπεί επαγγελματικά και επιστημονικά πανελλαδικά τους 5000 Κοινωνικούς Λειτουργούς της χώρας και διαθέτει Περιφερειακά  τμήμα από την Αλεξανδρούπολη μέχρι και την Κρήτη.

Η Πάτρα ως  σημείο εξόδου προς άλλες  Ευρωπαϊκές  χώρες έχει ένα μεγάλο αριθμό προσφύγων και ατόμων που πιθανώς χρήζουν διεθνούς προστασίας, μία ιδιαίτερη πληθυσμιακή ομάδα, με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και κυρίως ανάγκες. Με την επιστημονική μας ιδιότητα και την δεοντολογική ευθύνη που φέρουμε είμαστε παρόντες στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πρόσφυγες.

Στηρίζουμε τους συναδέλφους Κοινωνικούς Λειτουργούς που έχοντας ως εργαλεία  την επιστημονική τους ταυτότητα και το αίσθημα ευθύνης συνδράμουν στην άρση των  εμποδίων που συμβάλουν στον κοινωνικό αποκλεισμό των προσφύγων.

Στηρίζουμε τους συναδέλφους Κοινωνικούς Λειτουργούς που απασχολούνται κάτω από επισφαλείς εργασιακές συνθήκες σε κοινωνικές υπηρεσίες που καταρρέουν καθώς –τις περισσότερες φορές-  οι φορείς στους οποίους απασχολούνται εξαρτώνται οικονομικά από περιοδικές (σε προγραμματική βάση) και μη μόνιμες χρηματοδοτήσεις, με αποτέλεσμα να αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στις αυξημένες και καθημερινές ανάγκες που οι αιτούντες άσυλο/ πρόσφυγες βιώνουν.

Είναι ενδεικτικό το γεγονός ότι η χωρητικότητα των ανοικτών δομών φιλοξενίας που αυτή την στιγμή λειτουργούν σε όλη την Ελλάδα υπολείπεται των πραγματικών αναγκών (σε ημερήσια βάση υπάρχουν μόνο 1.000 θέσεις διαθέσιμες για όλους τους αιτούντες άσυλο ενώ τα εκκρεμή αιτήματα ασύλου/ παλιές υποθέσεις είναι 40.000 περίπου και φυσικά η Νέα Υπηρεσία Ασύλου  παραλαμβάνει προς εξέταση καθημερινά νέα αιτήματα τα οποία έρχονται να προστεθούν στις ήδη ακάλυπτες ανάγκες των προηγούμενων).

Η Υποδοχή των αιτούντων άσυλο σε κέντρα φιλοξενίας, με όλες τις αναγκαίες υπηρεσίες στήριξης (ιατροφαρμακευτικής, κοινωνικής, νομικής και ψυχολογικής) προβλέπεται από την ευρωπαϊκή και την εθνική νομοθεσία.

Είναι επιτακτική  ανάγκη η ανάπτυξη μόνιμων δομών και προγραμμάτων κοινωνικής προστασίας και η ενίσχυση του συστήματος πρόνοιας με τους κατάλληλους εξειδικευμένους  επαγγελματίες. Η απουσία στοιχειώδους κοινωνικής μέριμνας οδηγεί σε στην περιθωριοποίηση των αιτούντων άσυλο/ προσφύγων και τροφοδοτεί κοινωνικές εντάσεις, φαινόμενα ξενοφοβίας και ρατσισμού. Όπως ενδεικτικά αναφέρει το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας κατέγραψε μέσω συνεντεύξεων με τα ίδια τα θύματα, 166 περιστατικά ρατσιστικής βίας με τουλάχιστον 320 θύματα μέσα στο 2013.

Καλούμε όλους τους συμπολίτες μας να καταπολεμήσουν την ανυπόστατη φήμη: «Οι παππούδες μας πρόσφυγες, οι γονείς μας μετανάστες, εμείς ρατσιστές» και να συμβάλουν με κάθε τρόπο στην πραγματοποίηση μίας κοινωνίας ισονομίας.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι από συνεντεύξεις, που έχει πραγματοποιήσει ο κοινωνικός λειτουργός της ΜΚΟ PRAKSIS- δημοσιογράφος και μέλος του ΣΚΛΕ Αχαΐας, Λάμπρος Αραπάκος με πρόσφυγες και έχουν δημοσιευτεί σε περιοδικά, εφημερίδες και site. 

Naif Hassan. Κανένας δε φεύγει χαρούμενος από τη χώρα του. /LIFO

«Κανένας δε φεύγει από τη χώρα του χαρούμενος ή χωρίς πρόβλημα, αυτό να ξέρει ο κόσμος. Στη Σομαλία εδώ και πολλά χρόνια έχει πόλεμο. Ο κόσμος δεν έχει τι να φάει».

Αmar Z. Ο πόλεμος στη Συρία /LIFO

«Μόλις είδα τις εικόνες με τα νεκρά παιδιά στη Συρία με τα χημικά, ένιωσα θλίψη η οποία δε μπορεί να δώσει πίσω το ελάχιστο σ' αυτούς τους ανθρώπους. Πιάνεται η ψυχή μου. Είναι σοκαριστικό και ντροπιαστικό να συμβαίνουν τέτοια πράγματα στον 21ο αιώνα και να μένουν όλοι άπραγοι».

«Πήγαμε σε μια παραλία, μπήκαμε σε μια βάρκα, από εκεί σ' ένα γιότ. 90 άτομα ήμασταν. Ανάμεσα μας και πολλά μωρά. Εγώ ήμουν 11 χρονών τότε, ήταν το 1998. Από τη Σύρια, Λίβανο και μετά Κρήτη. Ταξιδεύαμε για 5-6 μέρες. Εγώ δε μπορούσα να φάω ή να πιώ τίποτα από την πρώτη μέρα. Οτιδήποτε το ξερνούσα. Ήταν κι άλλοι στην ίδια κατάσταση. Το σκάφος χάλαγε συχνά και έμενε ακίνητο για πολύ ώρα μέχρι να φτιαχτεί. Έκανε κρύο και έβρεχε. Την τρίτη μέρα είδαμε από μακριά φώτα, ο καπετάνιος μας ανακοίνωσε πως φτάσαμε, αλλά μόλις πλησιάσαμε αρκετά είδαμε πως ήταν δύο πολύ μεγάλα πλοία από τα οποία ζητήσαμε βοήθεια, αλλά μας την αρνήθηκαν... Μερικές ώρες πριν φτάσουμε, ο καπετάνιος μας είπε πως από δω και πέρα θα πηγαίνουμε με μέγιστη ταχύτητα και ή θα φτάσουμε ή θα πνιγούμε. Φτάσαμε στην Κρήτη. Όταν πλησίαζε να δέσει χτύπησε το σκάφος ένα μεγάλο κύμα και άρχισε να μπάζει νερά ο κόσμος πηδούσε από το σκάφος και κολυμπούσε προς τη στεριά που ήταν κοντά. Εγώ πήδηξα τελευταία στιγμή. Βγαίνοντας στην παραλία, συνάντησα τα αδέρφια μου και τους γονείς μου. Χωριστήκαμε από τους υπόλοιπους συνταξιδιώτες. Ο καθένας πήρε το δρόμο του... Περπατούσαμε μέσα στα βουνά. Κοιμηθήκαμε την πρώτη νύχτα σε μια σπηλιά. Την επόμενη μετά από πολύ περπάτημα και δυσκολίες, φτάσαμε στο λιμάνι του Ηρακλείου και πήραμε πλοίο για Πειραιά». 

[ΡΕΠΟΡΤΑΖ] Μέσα στο κτήριο της Πειραικής στην Πάτρα /LIFO

«Την πρώτη φορά που ήρθα στην Ελλάδα ήμουν 14. Από την Τουρκία για την Ελλάδα, μπήκα σ’ ένα μικρό καράβι και φοβήθηκα πολύ διότι συγκρούστηκε με  κάτι βράχια και μπήκαν νερά από παντού. Νόμιζα ότι δε θα τη βγάλω καθαρή. Ευτυχώς ήρθε βοήθεια. Μας βρήκανε και μας οδήγησαν σε έναν καταυλισμό σε κάποιο ελληνικό νησί».

O Nasir θέλει να γίνει άσος του Ηρακλή/ΓΚΡΕΚΑ

Το πρόβλημα με τα χαρτιά του στην Ελλάδα το αναφέρει κάθε τόσο, είναι κάτι που του κόβει τα φτερά για να μπορέσει να δει το μέλλον πιο καθαρά, με πιο σταθερά πόδια. «Δεν έχω καθόλου χαρτιά αυτή τη στιγμή. Έχω ήδη δύο απορριπτικές αποφάσεις για άσυλο και τώρα έχω καταθέσει μεταγενέστερη αίτηση στη νέα υπηρεσία ασύλου και περιμένω να με καλέσουν για συνέντευξη στην Αθήνα. Αυτό με εμποδίζει να παίξω σε επίσημο παιχνίδι του Ηρακλή και να υπογράψω συμβόλαιο, ενώ η ομάδα με θέλει. Ο Ηρακλής προσπαθεί να βοηθήσει, αλλά δυσκολεύεται». Οι υπόλοιποι ποδοσφαιριστές του Ηρακλή του φέρονται πολύ καλά. Θέλει να βγάλει χρήματα από το ποδόσφαιρο, αλλά αυτό δεν τον ενδιαφέρει στη παρούσα φάση. Δουλεύει σκληρά και ελπίζει οι κόποι του να ευδοκιμήσουν. Πήγε και σχολείο. Στο διαπολιτισμικό Λύκειο της Θεσσαλονίκης. «Τώρα θέλω να μείνω εδώ. Οι άνθρωποι γενικά μου έχουν φερθεί καλά. Μου αρέσουν οι Έλληνες. Αν, βέβαια, μπορέσω να παίξω και μου γίνει μια καλή πρόταση, τότε θα πρέπει να το σκεφτώ, αλλά δεν θέλω να φύγω μακριά από την οικογένεια που με βοηθάει και μένω στο σπίτι της. Για μένα είναι η οικογένειά μου». 

«Κρατάμε το αίμα μας στα χέρια μας για να μη χυθεί»/ TRIP 

Mohhamdi

«Το πρωί που έφυγα από το σπίτι για το σχολείο, η μάνα μου ήταν εντάξει. Ξαφνικά, ήρθε ο μικρότερος αδερφός μου στο σχολείο -λουσμένος με αίμα- και μου είπε ότι οι Ταλιμπάν εισέβαλαν στο σπίτι και πυροβόλησαν τη μάνα μας. Πριν 10 χρόνια ήρθα Ελλάδα. Το ταξίδι αυτό είναι επίπονο. Η δική μου διαδρομή είναι Αφγανιστάν, Πακιστάν, Ιράν, Τουρκία, Ελλάδα. Το πιο δύσκολο κομμάτι του ταξιδιού ήταν όταν περάσαμε από Τουρκία στη Χίο, πήγαμε να πνιγούμε, ήμασταν σίγουροι ότι δεν θα τα καταφέρουμε από την φουρτούνα. Ευτυχώς δεν πέθανε κανένας -τυχεροί σταθήκαμε. Στην Ελλάδα έκανα μαθήματα ελληνικών για να γίνω διερμηνέας… Η Ελλάδα για μένα είναι προορισμός για να βρω την ησυχία μου και να φτιάξω τη ζωή μου. Ακούω τις ιστορίες των μικρών παιδιών του Κέντρου και τους καταλαβαίνω πολύ βαθιά. Τράβηξα και εγώ το ίδια Είμαστε 8 αδέρφιά, με κάποιους μιλάω στο τηλέφωνο, με κάποιους όχι -είμαστε σκορπισμένοι». 

Q.  16 ετών 
«Υπάρχει πόλεμος στο Αφγανιστάν. Παντού νάρκες και δεν μπορείς να περπατήσεις. Γίνονται απαγωγές από τους Ταλιμπάν. Αν κάποιος έχει χρήματα και αυτοκίνητα, δηλαδή είναι πλούσιος, οι Ταλιμπάν θα απαγάγουν σίγουρα τη γυναίκα του ή τις κόρες του. Το μόνο που θυμάμαι από την πατρίδα μου είναι ο θάνατος».

N. 15 ετών

«Ξέρω κάποια ελληνικά. Τα έμαθα στο δρόμο. Ζω σ' ένα ερείπιο, κοντά στη θάλασσα. Έχω καταφέρει να φτάσω δύο φορές στην Ιταλία αλλά με έπιασαν και με γύρισαν πίσω Ελλάδα. Στην Ιταλία κάτι άντρες και μια ξανθιά γυναίκα με συνέλαβαν και με χτύπησαν, λιμενικοί ήταν. Για κάποιες μέρες δεν έβλεπα καλά από τα χτυπήματα. Θέλω να φτάσω σε μια χώρα που θα υπάρχει σεβασμός για μας. Στην Πάτρα, ένα βράδυ, 2 άτομα που οδηγούσαν μηχανές, μας επιτέθηκαν.

Εμείς παίζαμε βόλεϊ, ήμασταν 6 Αφγανοί. Κατέβηκαν από τις μηχανές τους, πήραν κάτι ξύλα, μας πλησίασαν και μας κυνηγούσαν για να μας χτυπήσουν. Εμείς τρέχαμε, τους ξεφύγαμε... Έχει τύχει να περπατάμε στο δρόμο και να μας πετάνε πέτρες και ξύλα μέσα από τα αυτοκίνητα».